***
Kiera eve değil de gecenin zifiri karanlığını kucaklayan ormana doğru ilerlerken, neden veya nasıl gittiğini anlamadı. Etrafında sürekli bir gölge dolaşıyordu sanki. Adım attıkça, gökyüzündeki ay ışığının ağaçların arasından süzülüp önüne farklı silüetler düşürmesiyle, içinde korku değil başka kıpırtılar açığa çıkmaya başladı.
Ayakları sanki yere basmıyor da havada süzülür gibi ormanın içine çekiliyordu. Kiera asla geri gitmeye çalışmadı; sanki birileri kulağına doğru yere gittiğini fısıldıyordu. Denileni yaptı. Ormanın sessizliği Kiera'nın kırık kalbine eşlik ediyor, ona yol gösteriyordu ama bu yanlış bir yoldu. Karanlığa çekiliyordu.
İlerlerken kasabadan çok fazla uzaklaştığını fark etmedi bile. Ay ışığının bile zayıf düştüğü, sık ağaçların olduğu ormanın derinliğine ulaştı. Etraf
