***
Akira; geçmişin yükünü ve ruhundan kopan parçaları ardında bırakıp Vargos’a ulaştığında, zaman onun için durmuş gibiydi. Vargos, sanki yüzyıllardır o noktada bekliyormuşçasına mağrur ama endişeliydi. Karşısında duran kadının yüzündeki o kırılgan gülümsemeyi gördüğünde, kalbinin orta yerinde bir sızı hissetti. Bu gülümseme, büyük bir kaybın üzerine çekilmiş ince bir perdeydi ve Vargos o perdenin ardındaki fırtınayı biliyordu.
Hiç vakit kaybetmeden, sanki onu tüm dünyadan korumak istercesine kollarını Akira’ya doladı. Kemiklerini sızlatacak kadar sıkı, ruhunu iyileştirecek kadar şefkatliydi bu sarılış. Vargos, dudaklarını Akira'nın saçlarına yaslayıp derin bir öpücük bıraktı.
“Gideni geri getirecek bir tılsımım yok sevgilim; içindeki o derin boşluğu tamamen kapatmaya gücüm yetmeyebili
