***
Azula kocasına bir kez daha aşkla baktı: “Kardeşime de bu haberi vermek istiyorum Ozai.”
Ozai keskin bir bakış attı. Aile bağlarıyla normalde telepatik bir iletişim kurulurdu ama Akira sürgün edilmişti; bağları kopmuştu.
“Yasak Azula.”
“Kardeşim de sevinmeli.”
“O insana nasıl güvendin, hâlâ anlamış değilim.” Ozai’nin sesi, bir kralın otoritesini taşıyan o boğuk ve şüpheci tondaydı. Gözlerini karısının gözlerine dikti; sanki Azula’nın zihninin derinliklerinde o insana dair bir zayıflık arıyordu.
“Atalarımın dokunuşunu, kalbindeki merhameti ve gözündeki cesareti gördüm Ozai,” dedi Azula, geri adım atmadan. Ozai'nin tek kaşı havalandı, yüzünde alaycı ama meraklı bir ifade belirdi.
“Ataların mı?” diye gürledi Ozai. “Bizim kanımız saftır Azula. Atalarımızın bir ölümlünün çürümeye mah
