Love in War

Chapter 2

"Ruiji, I want you to meet your Sister, Talia Brielle"

Ilang beses ko nang na-imagine ang sandaling ito at lahat iyon hindi maganda. When I first heard about Ruiji, I wondered how he feels about having a stepsister, lalo pa at only child siya ni Tito. I wondered how he reacted when he learned about Mom and I? So, to avoid getting hurt I expected the worst scenario, natatawa nga ako kasi mala-teleserye ang nae-imagine ko. Nabaka-sumbatan agad ako na hindi niya ako matatanggap bilang kapatid. But, I am hoping we could be civil with each other, for the sake of Mom and Tito's relationship.

Tinitigan ako ni Ruiji ng maigi hanggang bumaba ang tingin niya na parang kinikilatis ako. Napayuko naman ako sa biglang hiya. Ano kaya nasa isip nito? Nakasalubong pa naman ang kilay parang may galit agad. Tiningnan ko kung may mali ba sa suot ko, kasi nakaka intimidate ang mga tingin niya. Bukod sa medyo namamaga kong mga mata dahil sa ka iiyak , wala naman sigurong kakaiba o dumikit na dumi sa'kin.

Sandali, bakit ba pinoproblema ko masyado ang first impression niya sa'kin?

Taas-noo kung tinitigan ulit si Ruiji,pero nagtaka ako nang lalong dumilim ang titig niya sa'kin. Di nagtagal ay bumaling ang tingin niya kay Tito. Mukhang di na lalayo ang expectation ko.

" I have to go, Dad..Tita...magkikita kami nila Marcus, bye"

Di na niya binigyan ng pagkakataon si Tito magsalita at umalis agad. I silently let out a sigh when he vanished to our sight.

"Ruiji, umuwi ka ng maaga for dinner", pahabol ni Tito at napailing na lang sa anak.

" Eman, hayaan mo na gusto lang ding mag enjoy ng anak mo.... saka marami pa naman time para makabonding natin siya." Mom held Tito's arms.

" Yaya Nimfa, pakihatid si Brielle sa new room niya para makapagpahinga at maayos na ang gamit niya."

Agad lumapit sakin ang head servant nila.

" Halika, Señorita Brielle, dito tayo."

Napanganga na lang ako ng igayak niya ako patungo sa elevator. Wow, sana all may elevator ang bahay. Nakakamangha kasi gold and black ang kulay ng elevator nila. Akala ko sa Malls o schools lang ako makakakita nito, ang gara!

"Halika na po, Señorita, alam kung pagod kayo kaya hindi na tayo gumamit ng hagdan"

Napatango na lang ako at napatitig sa sarili , may salamin kasing na nakapalibot sa loob ng elevator, maski ang floor mukhang gawa din sa mirror, kahit saan ako tumingin makikita ko talaga ang reflection ko. Ang galing!

"Señorita Brielle, ito po ang new room niyo..." Tinuro rin niya ang black door na nasa unahan ng kwarto ko. "Doon na man po ang kwarto ni Señorito Ruiji, huwag na huwag po kayong papasok diyan kasi pinakaayaw po Señorito na may pumasok diyan maliban sa mga close friends niya."

My brows formed into knot. Wala akong balak pumasok sa kwarto niya no, hindi nga kami close nun. Pero, bakit ayaw niyang magpapasok ng iba, sinong naglilinis ng room niya? Siya lang din ba?

"Magpahinga ka muna dito, Señora Brielle ihahatid lang namin ang mga gamit mo dito. Ipapaayos ko na lang ding ang mga gamit mo sa walk-in closet. "

Agad akong tumutol sa sinabi niya.

" Huwag na po kaya ko na man ayusin ang damit ko, isa pa "Bri" na lang din po itawag niyo sa'kin, ang haba kasi "

Ngumiti lang siya sa akin.

" Ok, po...Señorita Bri", sabi niya at nagpaalam. Bumuntong hinga na lang ako. Hindi naman talaga ako señorita, wala akong dugong Da Silva, kaya uncomfortable akong tawaging señorita o ano pa man. Mas matanda sila sa akin kaya ako dapat ang higit na gumalang sa kanila. Hyst, makapagpahinga na nga muna.

•••

" Señorita Bri...."

"Señorita!"

Napamulat ako ng makilala ang boses ni Yaya Nimfa.

" Señorita, oras na po upang maghanda para sa family dinner ninyo."

Medyo napatulala pa ako sa sinabi niya family dinner? Napahawak ako sa noo ng mapagtanto ang lahat. Lumipat na nga pala kami, wala ako sa dating kwarto ko, at nakilala na ako ni Ruiji.

"Thank you for waking me up, Yaya Nimfa, napasobra ata ang pahinga ko"

Nakatulog kasi ako sa pagod at ang lambot ng kama nila parang gusto ko na lang matulog palagi.

•••

" You look gorgeous with that dress, Señorita Bri "

I smiled with Yaya Nimfa's compliment. Indeed, this pastel colored dress suits me well. It is an elegant, vintage-inspired piece with a soft, feminine aesthetic.The top features a fitted bodice with a high neckline and a collared design... and I love it. While, the skirt flows to a mid-calf length in an A-line shape, covered in intricate floral lace embroidery that complements the top.

" Thank you, Yaya Nimfa. Are they in the dining room already? " I asked her while wearing the strappy heels that complement my dress. Actually, Yaya Nimfa insisted on helping me with my footwear but I declined it, she has assisted me enough. Also, nakahahiya na rin sa kanya, medyo may edad na rin si Yaya kaya ayaw kung magpatulong sa mga bagay na kaya ko naman gawin. Masakit pa naman sa likod ang pagyuko- yuko.

" Nasa baba na po sila Señorita, pero hindi pa naman po nahahain ang dinner niyo."

"Ohh, then I have to go down na"

Sinamahan ako ni Yaya papunta sa dining room kasi nga hindi ko pa kabisado ang lugar, mawawala pa ko dito. Siguro, pagdating ko tapos na silang kumain kung nagkataon na maligaw ako. Pagkapasok ka sa dining room agad kong nakita si Tito Emanuel sa kabisera ng mahabang dining table, sa right side niya naka upo si Mommy. Sa left side naman ay si Ruiji. Napatingin silang lahat sakin and I felt my cheeks turned red as they scrutinized my look. Mommy smiled widely like a proud mom while Tito and Ruiji both stared at me with serious face. Mag-ama nga sila pareho sila ng facial expression.

"You look so beautiful, Brielle," Tito said yet still with serious face. Weird.

"Saan pa ba magmamana di ba." Mom sofly laughed and kissed me on the cheek when I got closer and sat beside her.

"Thank you, Tito......Mom, you look gorgeous as well...and I believe no one's ugly when dressed up and pampered with love." I said and take a look at the two of them.

"Aww, that's so sweet, honey"

I gazed at Ruiji and saw him staring at me again, there's something with the way he looks but maybe he's just curious about me. He noticed that I stared back at him, and instantly averted his stares to the maids serving our food. Ang daming handa parang until weekend natong pagkain namin.. and they all look delicious and especial.

Tito gave thanks for the food so I instantly closed my eyes and pray with them. Nasanay kasi ako kay Dad, whenever we eat. Dad always remind me to pray not silently, but with voice. Ang sabi ni Dad praying must be spoken louder and we should not be ashamed when asked to lead a prayer... because God was never ashamed of us despite our sin. Sa dating school ko kasi nagtutulakan pa kung sinong magle-lead ng prayer, kaya ako madalas nag bu-volunteer.

When I opened my eyes, I saw them watching me. Ako na lang pala hinihintay nilang matapos magdasal. Mommy cleared her throat to divert the attention from me..and I am thankful for it. Sobrang intense ng tingin nila pati ang mga servant parang ngayon lang nakakita ng nagdarasal.

Nagsimula na kaming kumain, tahimik lñ ko lang pinakpakan ang salad nila habang sila Mommy ay nag uusap tungkol sa business.

" Uhm, by the way, Bri you're already enrolled in Da Silva University. Ruiji studies there also."