Pain Killer

uno.

"Go find him, Hon. I'll be good in here." he whispered.

We're holding each others hand while walking up to nowhere.

All I can see is white.Not until the white color, turns into a colorful ones. Its a garden. It turns into a colorful lively garden. Its beautiful.

I can't see his face. Only his small lips and curved likes Cupid bows. Its always being covered by his hood. I see that his around six footer to six foot and 1 inches.

"How about you?" I worriedly ask.

He kissed my forehead and he smiled. "Hon, its okay. Find him. He's holding the key to your unsolved mystery." he said as he slowly disappear.

After that, I woke up. Its cold Friday morning at twentieth of August and its already nine-fifty-five AM.

I need to go to Doctor dela Cruz at eleven.

I have an appointment with him. His my Psychologist for four years. I need to tell him, what I saw in my dreams.

So, I bath as faster I can. Then, I blow dry my natural long brown wavy hair. Before, I wore an black vintage shirt, and my faded baggy jeans paired with white sneakers. Then, I put some powder and curl my long lashes, then, I put my nude lipstick so I don't look pale.

After, one hour and 12 minutes, I arrived at Arpachshad Medical Hospital.

So, I immediately parked my 1997 model of Towns City car. But before I let my feet off the car, I chanted first in my mind, "I hope Doc dela Cruz still there." It last for five minutes and twenty seconds.

So, I run as fast I can. Then I go to the elavator and push the button goes to fifth floor.

After a minutes, I arrived. But before I go my feet off the elevator I checked myself first.

Syempre, ayokong chararat akong pumunta kay Doctor Juan dela Cruz. Mamaya laitin pa ako nang gago na iyon.

If you're confused ba't ako gano'n sa kan'ya, syempre, kaibigan ko 'yon e.

Lakad-takbo ang ginawa ko. Sabay tingin sa relo ko, its already twelve noon.

"Shet. Baka wala na 'yun dito. Baka nag-lunch na 'yon." sabi ko sa isip ko.

So, para malaman kung andyan pa talag siya. I knocked on his door. After a couple of seconds, I heard him saying, "Come in."

So before I push the door open, I smiled first then, I push the door. "Hi, Doc!" I greeted him.

Naabutan ko siyang nakayuko sa desk niya, bago itinaas nang dahan-dahan ang ulo at saka ngumisi sa akin.

Naka-suot siya ng coat niya, at may stethoscope na nakasabit sa leeg.

"Oh, hi Esda!" pang-iinis niya sa akin.

Inirapan ko muna siya sabay sabi, "Hi, Doc Juan!"

Inirapan niya muna ako, bago magtanong nang, "So, saan ang Dance Contest na pupuntahan mo? Bakit ka naparito?" pang-t-trip niya sa akin.

Binigyan ko siya ng masamang tingin.

"Joke lang naman."

"Ang mais mo, Juan." at pinagdiinan ko yung Juan para feel niya.

"Ooh, easy lang. Biro lang naman, e. Dahan-dahan lang yung puso mo. Masyado kang hot, e." pangpapakalma niya sa akin.

"Oo, hot talaga ako." mayabang kong sabi.

Umiling muna siya."Kahit kailan talaga. Uto-uto." bulong niya, pero halatang pinarinig sa akin.

"Leche. Alam mo bang tumakbo pa ako para maabutan ka?" medyo galit at malungkot kong sabi.

"Alam mo din bang makakasama sayo yung gan'yan? Alam mo naman yang puso mo e. " inis ngunit may bahid ng pag-alala niyang utas.

"Inaalala ka na nga, galit ka pa." pangongonsensya ko sa kan'ya.

"Eh, kahit na. 'Wag mo nang uulitin 'yon," utos niya. "Bakit ka nandito?" tanong niya.

Napataas ang kilay ko, dahil alam kong may appointment ako sa kan'ya kahit late pa akong dumating.

"Alangan may appointment ako sa'yo." inis kong bigkas at saka siya inirapan.

"Ha? May appointment ka? Wala naman akong natanggap na message." naguguluhang utas nito.

"Siraulo ka ba? Nagmessage ako sa'yo sa iMessage. Naseen mo pa nga e." tanong ko sa kan'ya.

Nagkibit balikat muna ito bago muling magsalita, "Baka si Rima 'yon. Hindi ako. Pagod na pagod ako kagabi, e." pagsabi niya ng huling salita ay ngumisi siya nang nakakaloko.

Napataas naman ang kilay ko. "Sino si Rima? Nung nakaraan Jia ta's ngayon Rima? Sino ba sa kanila?" tanong ko habang pinanliliitan siya ng mata.

"Si Lexi. Kasi nag-usap pa lang kami, she said she wanna f-ck me." pakanta niyang utas habang nagtataas kilay.

Binatukan ko nga siya. At pinanliitan ko ulit siya nang mata.

"Eto naman, joke lang ulit. 'Wag mo na akong panliitan ng mata, nawawala yung mata mo lalo e." sabay peace sign.

Tinaas ko naman ang gitnang daliri ko sa kan'ya dahil sa sinabi niya.

"Ano ba nangyari? May naalala ka na ba ulit? Nakita mo na ba yung itsura niya?" sunod-sunod niyang sabi.

"Hindi. Hindi pa rin. Pero pinahahanap niya pa rin yung susi raw ng mga hindi pa nasasagot na mga katanungan ko. Hawak daw nun." may bahid na lungkot kong sabi.

Napahawak siya nang mahigpit sa hawak niyang ballpen na mukha nang mababali.

"Paano ko mahahanap yung pinahahanap niya, 'di niya sinasabi kung sino." nanlulumo kong sabi.

Humarap muna siya sa akin, at tinignan ako nang mga berde niyang mata. Nakita ko sa mga mata niya ang galit, lungkot at pangungulila na bigla ding nawala.

"Totoo ba yung nakita nang mga mata ko?" tanong ko sa sarili.

Nagulat nalang ako nang bigla siyang magsalita.

"Gusto mo bang i-kwento?" mahinanhon niyang tanong.

Umiling ako, "Mamaya na siguro. Kain muna tayo. Kasi for sure gutom ka na." nakangiting sabi ko.

"Nakanaks naman, Esda!" masaya na may halong pangb-buwisit na utas niya.

Pinanlakihan ko siya nang mata at saka binantaan na, "Isa pang Esda, papakainin kita ng buhay na isda."

Kaya't tumahimik na siya at lumabas na kami ng opisina niya.

Kung nagtataka kayo ba't Esda tawag sa akin ng ungas na si Juan. Kinuha niya 'yon sa pangalan ko, which is Epione Agda. "Ep" at "da". Epione for "Ep" and "da" for Agda. Kaso he replaced the 'p' to 's'. Kaya nabuo doon ang Esda.

At kaya naman Juan ang tawag ko sa kan'ya ay dahil sa apelyido niyang dela Cruz.

Pero maganda talaga tunay niyang pangalan, at hindi Juan.

He is Dr. Chiron Eurico dela Cruz.

Psychologist. Magna c*m Laude ng grumaduate. Purong uno ang lahat ng grades.

'Di na sana ako magtataka dito e.

Gwapo.

6'5,

Matalino,

Athletic.

Hakot ng Acad Awards.

Kaso isip-bata 'to e. Hilig ng chocolates and lollipops. Ultimo pati stick ng lollipops sinisimot.

Kung paano ko nalaman 'yon? Syempre kinewento niya. Friendship kami niyan e.

At isa siyang exchange Psychologist from Greece.

At 'di lang 'yan. Siya ang pinaka-highest paid na Doctor sa Greece. Dahil sikat siya, at mahirap siya mahagilap.

Lumaki siya sa Greece kasama yung parents niya, at kapatid niya. Lumipad sila patungong Greece no'ng sampung taong gulang palang siya. Dahil walang mamahala sa negosyo nang ninuno nila.

Sa pagkakaalam ko kasi yung lola niya is Greek, and yung lolo niya is Filipino.

Ang Mommy niya is Half-Greek and Half-Filipino, and his Dad naman is may lahing Kastila.

And yung mata niya namana niya daw sa Great-Great-Great grandfather niya.

'Yon yung kwento niya sa akin.

Ta's kaya naman siya napunta dito kasi nakipag-exchange nga siya. May importante din daw kasi siyang kailangan, kaya bumalik siya. He's 29 when he came back to the Philippines.

When he's 12, his on the second year nang high school kumbaga.

Bakit? Advance utak niya e.

Naglakad na kami papunta sa elevator at bumaba sa first-floor at dumaan muna kami sa Information Desk, tas lumiko kami pa-kanan tas deretso ulit tas kanan ulit bago kumaliwa.

Nakarating na kami sa Canteen ng hospital. Actually, parang hindi nga siya Canteen e. Mukhang Food Park. Puro fast food yung andito e. Jollibee, McDo, Chowking, KFC and Mang Inasal. Meron ding stalls ng mga Donuts. Such as Mr. Donuts, Dunkin' Donuts, J.CO, etc. Meron ding Foreign Foods, like Thai, Japanese, Italian Foods.

So, we decided to order to Jollibee. And we decided to get a Family Spaghetti Pan, chicken joy, iced tea and coke zero and one sundae.

Naghati na kami sa Spag Pan and chicken konti lang naman kinain ko and uminom nalang ako iced tea, at saka diet din ako. So, inubos niya lahat yon. Kanya yung sundae, and the rest of it.

Nagpahinga muna kami saglit, and kwentuhan.

So, I asked him. "Juan, ba't 'di ka nalang magseryoso?"

Tumawa muna siya, bago ako sagutin. "Sasagutin mo ba ako?"

Binato ko siya ng tissue, pero sinalo niya lang ito.

"Seryoso nga, Juan. Ba't 'di ka magseryoso?" tanong ko na puno nang pakuryoso.

Umiling lang ito, "Hinihintay ko siya e. Ayokong mabigo ko na naman siya." ngumiti ngunit batid mo ang lungkot sa kanyang berdeng mga mata.

Napangiti din ako nang malungkot. "Ilang taon mo na siyang hinihintay?" utas ko.

"Since I was five-years-old." ngiti niya.

"What!?!" gulat kong tanong.

Natawa naman siya.

"Five-years-old? Ang tagal shet. Tapos you're already thirty-three na. Twenty-eight years mo siyang hinihintay?! Oh, man." gulat kong utas.

"Yes, I'm waiting her for twenty-eight years. Hindi naman ako nabigo, kasi yung unang balik ko naman dito, nagkita kami. May nabuo." ngiti niya.

"Eh, may anak ka na pala. Ba't nangbabae ka pa?" inis kong tanong sa kanya.

"Hindi naman ako nangbabae. At saka nasa puder ko 'yung mga anak ko." utas niya bago magpatuloy. "Hindi niya ako naalala." malungkot niyang utas ngunit nakuha pa ring ngumiti.

"Sorry."

"Hindi mo naman kasalanan kung hindi mo ako maalala." bulong niya ngunit ko narinig.

"Okay lang, hehe. Sanay naman na." ngiti niya.

"So, ano? Mag-d-dramahan nalang tayo dito?" pagsusuplada ko kunwari.

"Pwede ba?" sabay ngiti.

Pabiro ko siyang inirapan. At saka tumawa.

Tumawa din siya, at saka ako inakbayan, "Tara na nga, nagagalit na si Boss."

Kinurot ko nga siya, kaya tinanggal niya ang pagkakaakbay.

At saka kami tumuloy na sa elevator.