ผมกลับมาที่ห้องของตัวเอง หย่อนตัวลงนั่งที่โต๊ะทำงานพร้อมกับวางเล่มสัญญาที่เพิ่งจะล่อลวงให้คนตัวเล็กปากดีเซ็นขณะที่ผมยังฝังตัวตนของตัวเองอยู่ในร่องแคบของเธอ
“จะน่าเอาไปไหนวะ ตรงไหนก็สวย...”
ผมอดที่จะพึมพำกับตัวเองไม่ได้ กลิ่นกายหอม ๆ ของวีนัสยังคงติดอยู่ปลายจมูก บนริมฝีปากเองก็ยังคงรู้สึกถึงความนุ่มนิ่มแม้ร่างกายของแม่ตัวยุ่งจะอยู่ถัดห่างออกไปหลายห้อง ทำไมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นพวกบ้ากามยังไงไม่รู้ทั้ง ๆ ที่เรื่องแบบนี้ผมก็ไม่เคยจะขาด มีสาว ๆ วนเวียนมาให้เชยชมไม่เคยจะอดอยาก แต่เมื่อเห็นคนตัวเล็กทำไมผมถึงรู้สึกว่าเท่าไรก็ไม่เคยอิ่มไม่เคยจะพอ
ตั้งแต่วันที่ผมโดนเตะผ่าหมากก็ไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีก ตัวผมตอนแรกก็ไม่ได้ติดใจอะไรเพราะเห็นว่าผมเองก็ผิดที่ไปตักตวงความบริสุทธิ์จากร่างบางของเธอ แต่พอบังเอิญมาเจอกันอีกครั้ง แถมครั้งนี้เธอก็เดินเข้ามาหาผมเองเหมือนครั้งก่อนทำให้ผมอดคิดถึงใบหน้าสวย ๆ …ที
