ทั้งหมดเดินกลับมาที่โต๊ะตามปกติ จนเวลาผ่านไปถึงตีสาม ทุกคนจึงคิดว่าน่าจะแยกย้ายกันกลับบ้านได้แล้ว
“พี่ปลื้มกลับพร้อมโรสไหมคะ”
ร่างบางบดเบียดผิวกายของตัวเองเข้ากับปลื้มเพื่อบอกจุดประสงค์ว่าตัวเองต้องการอะไร
“พี่ก็อยากนะครับโรส แต่พรุ่งนี้มีประชุมเรื่องการประมูลเพชรกับลูกค้ารายใหญ่ นี่ก็ดึกมากแล้ว ไม่งั้นเดี๋ยวพี่จะตื่นไม่ไหว เอาเป็นวันหลังได้ไหมคะ?”
ปลื้มส่งเสียงออดอ้อนร่างบางที่ทำสีหน้าผิดหวัง แต่ก็ยังต้องเก็บอาการเอาไว้ เพราะคืนนี้ทั้งคืนตั้งแต่มาถึง สองคนก็นัวเนียกันแทบจะแยกกันไม่ออกว่าใครเป็นใคร
“ก็ได้ค่ะงั้นพี่ปลื้มต้องพาโรสไปทานข้าวตอนว่างแล้วนะคะ”
“รับทราบครับผม เดี๋ยวพี่โทรหาเรา”
วีนัสเองที่ยืนรักษาการใกล้ชิดได้ยินทุกคำพูดของทั้งสองคน ก็แอบที่จะเบะปากทำท่าเหมือนจะอ้วกออกมาเสียให้ได้
“นัส แกโอเคไหมวะ? ทำไมทำหน้าเหมือนจะอ้วก?”
อเล็กซ์ส่งเสียงทุ้มถามร่างบาง
“เหม็นอะไรไม่รู้อะ
