วีนัสยืนเก้ ๆ กัง ๆ รอคนตัวสูงอยู่กลางห้องเกือบห้านาที จนร่างสูงเดินกลับออกมาพร้อมกับแต่งตัวแล้ว เหลือเพียงแค่ปลายแขนเสื้อที่จะต้องให้คนตัวเล็กติดเข็มกลัดให้
เขาไม่พูดไม่จาใด ๆ เพียงแค่เดินเข้ามาประชิดร่างเล็กของวีนัสจนตัวของทั้งสองแทบจะแนบสนิทกัน
“เอ่อ ขยับออกไปหน่อยไม่ได้หรือไงคะ ยืนใกล้จนแทบจะสิงฉันอยู่แล้ว”
คนตัวเล็กอยู่ ๆ ก็เกิดอาการประหม่าขึ้นมา จนต้องแสร้งพูดไปว่าให้ร่างใหญ่ขยับไปไกล ๆ จากตัวเธอ
“ถ้าสิงได้สิงไปแล้ว อยากให้สิงไหมล่ะครับ?”
“ไหนคะ เข็มกลัด?”
คนตัวเล็กเปลี่ยนเรื่องทันที เพราะตอนนี้เธออยู่ในสถานที่และสถานการณ์ที่เป็นรองอย่างที่สุด
“อยู่ในห้องนอน”
“งั้นก็ไปหยิบมาสิคะ เมื่อกี้เดินออกมาก็ไม่หยิบมาด้วย ยังไงกันนะคะคุณปลื้ม”
“ถ้าเธอไม่เดินไปหยิบ คืนนี้ทั้งคืนก็ไม่ต้องไปไหนกันทั้งนั้น”
ปลื้มมองวีนัสด้วยสายตาหยั่งเชิงว่าคนตัวเล็กจะทำอย่างไร
หมับ!
ร่างบางคว้าข้อมือขอ
