หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป
“พี่ปลื้มคะ พรุ่งนี้แป้งต้องไปดูงานที่ภูเก็ตนะคะ ไปหลายวันอยู่ เจอเหมืองเพรชใหม่ที่พังงาค่ะ แต่คิดว่าจะพักที่ภูเก็ตแล้วค่อยนั่งรถไปที่เหมืองเอาค่ะ”
“จ้ะ พี่จำได้ เอาคนไปกี่คนน้องแป้ง?”
“ก็มีพี่อเล็กซ์ พี่วีนัส แล้วก็อีกสองคนค่ะ เป็นสี่”
“พอหรือเปล่า เอาคนเพิ่มไหม?”
“ไม่เอาแล้วค่ะ สี่คนดูแลแป้งคนเดียวนี่ก็เยอะจนทำอะไรลำบากแล้ว อีกอย่างเหมืองเพชรที่จะไปดูรอบนี้ก็ยังไม่เจอแบบที่เม็ดใหญ่ ๆ เหมือนที่เราเพิ่งประมูลได้ แต่แป้งอยากไปลองดูลาดเลาก่อนค่ะ ถ้าดีเดี๋ยวแป้งเอารายละเอียดมาให้พี่ปลื้มตัดสินใจถ้าชอบเราจะได้ขอทำสัมปทานซื้อเลยค่ะ”
“เดี๋ยวนี้เก่งขึ้นมากนะแป้ง ไม่ต้องให้พี่คอยสอนแล้วว่าอะไรเป็นอะไร”
“ก็แป้งช่วยพี่ปลื้มทำงานมาจะหกเดือนแล้วนี่คะ ก็ต้องเก่งเหมือนพี่เป็นธรรมดา ว่าแต่ระหว่างที่แป้งไม่อยู่พี่ปลื้มมีแพลนทำอะไรคะ?”
“พี่ว่าจะพักสักหน่อยเหมือนกัน พอดีพวกไอ้ธีย์
