ปราบหัวใจยัยบอดิการ์ด

ตอนที่ 4

(ขออย่าให้ได้เจอกันอีก)

ยิ่งสูดดม ความหอมหวานจากเต้ากลมกลึงทั้้งสองของคนตัวเล็กก็ยิ่งแผ่กระจายเข้าจมูก ร่างสูงก็ยิ่งไม่อยากที่จะหยุดมัน

“เอาวะ ปกติเอากับสาว ๆ ที่ผ่านมา ก็ไม่เคยมีปัญหาทีหลัง คนนี้ก็น่าจะไม่ต่างกัน”

ให้กำลังใจตัวเองเสร็จปลื้มก็จัดการปลดเดรสตัวเล็กซึ่งตอนนี้แทบจะปิดอะไรไม่มิดออกทางปลายเท้าของวีนัสที่ยังนอนหายใจระทวยกับความรู้สึกแปลกใหม่ที่เพิ่งได้รับ

“สวยจริง ๆ ยิ่งเห็นเต็มตาแบบนี้แล้วแทบทนไม่ไหว ขอจัดการก่อนแล้วค่อยว่ากันนะครับคุณคนสวย”

ปลื้มจัดการปลดเสื้อผ้าของตัวเองออกด้วยความรวดเร็ว ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีทั้งสองร่างก็เปลือยเปล่า

เขาจัดการทาบทับร่างหนาของตัวเองลงบนร่างบางของวีนัส ส่งมือหนาลูบไล้เข้ากับผิวเนื้อที่เนียนละเอียด

มือหนาจับขาเรียวแยกออกจากกัน ส่งใบหน้าหล่อเหลาฝังเข้ากับกลางใจสาวที่ยังคงปิดสนิทน่ามอง พร้อมทั้งส่งลิ้นร้อนเข้าเลียร่องแคบขึ้นลง

เมื่อถูกเล้าโลม คนตัวเล็กตอนนี้ที่ถึงแม้ว่ายังไม่เข้าใจว่าเธอกำลังฝันอยู่หรือไม่ก็ตอบสนองสัมผัสของเขาอย่างดี ดูจากน้ำเหนียวสีขาวที่เริ่มขับออกมาจากการที่จุดหวงแหนถูกดูดชิมด้วยปากหนามากประสบการณ์

“อะ อ่าห์ ทำไมมันเสียวแบบนี้ อ่าห์”

หลังจากที่ดูดตะโบมร่องหวงแหนของอีกคนจนพอใจ ร่างหนาก็จัดการใช้นิ้วเรียวแยกกลีบเนื้อที่ยังคงปิดสนิทออกเพื่อที่จะหยอกเย้ากับติ่งกระสันซึ่งเขาอยากจะเห็นมันเต็ม ๆ ตา

“สวยฉิบหาย แม่งสวยไปหมด อืมมม”

พูดจบก็ไม่รอช้า ส่งลิ้นร้อนเข้าดูดชิมติ่งเม็ดสีชมพูที่อยู่ตรงหน้าอย่างช่ำชอง

ลิ้นร้อนกระดกรัวขึ้นลง มือข้างหนึ่งยังคงอยู่ที่กลีบกุหลาบสวยเพื่อแยกกลีบบางให้ใบหน้าของเขาดูดชิมติ่งชมพูได้ถนัดขึ้น ส่วนมืออีกข้างก็ลูบไล้บดบี้อยู่กับเม็ดทับทิมบนยอดอกของคนตัวเล็ก

บั้นท้ายของวีนัสที่กำลังไม่แน่ใจว่านี่ฝันหรือเป็นเรื่องจริงส่ายหมุนเป็นวงกลมให้กับสัมผัสวาบหวามของลิ้นร้อน

พรึ่บ…

เมื่อคนตัวโตไม่สามารถทนได้อีกต่อไป ร่างสูงหยัดตัวขึ้นจากปลายเตียง หยิบเครื่องป้องกันออกมาแล้วจัดการสวมใส่มันลงจากปลายยอดแข็งขืนจนสุดโคน

“กูทำอะไรอยู่วะเนี่ย ถ้ายัยนี่มีแฟนแล้วจะซวยไหมวะ”

แต่ความคิดชั่วร้ายชนะใจของร่างสูงไปเพราะตอนนี้ทั้งกายขับเคลื่อนด้วยแรงแห่งความต้องการ อะไรจะเกิดก็ให้มันเป็นเรื่องของอนาคตก็แล้วกัน

ปลื้มจับแท่งรักที่ขยายสุดความยาว จ่อเข้าที่ช่องรักของร่างเล็กซึ่งตอนนี้ยังหอบหายใจรวยรินกับความกระสันก่อนหน้า

สวบบบ

คนตัวโตพยายามที่จะส่งตัวตนของตัวเองเข้าไปในร่องรักของร่างเล็ก แต่ไม่ว่าจะทำยังไงก็ไม่สามารถดันแท่งร้อนของตัวเองเข้าไปได้เสียที ทั้ง ๆ ที่ร่องแคบที่เปิดกว้างตอนนี้ฉ่ำแฉะไปด้วยน้ำกระสันของร่างบางแต่ก็ไม่ได้ทำให้การสอดใส่ง่ายขึ้นแต่อย่างใด

“เฮ้ย! ทำไมมันถึงเข้ายากเข้าเย็นขนาดนี้วะเนี่ย…เอาวะนิดเดียว ทีเดียวไปเลย”

ปึก!

กรี๊ดดด! / เชี่ยยย!

ความเสียวสยิวที่วีนัสได้สัมผัสก่อนหน้ากลับกลายมาเป็นความเจ็บปวดจนทำให้สร่างเมาในพริบตา สายตาปรับโฟกัสกับแสงของห้องที่มีเพียงน้อยนิด มองหาต้นเหตุของความเจ็บปวดใจกลางกายสาวของเธอทันที

ปลื้มเองก็เพิ่งจะสำเหนียกได้ว่าร่างบางที่อยู่ใต้ร่างของเขานี้ยังไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อนแน่ ๆ ดูจากเลือดสด ๆ ที่ไหลออกมามากมายจากการรุกล้ำของเขาเพียงครั้งเดียวที่ร่องรักคับแคบของเธอ

พลั่ก!

โอ๊ยยย!

วีนัสที่ตอนนี้สร่างเมาโดยสิ้นเชิงถีบร่างสูงที่เธอมองหน้าไม่เห็นและกำลังคุกคามร่างกายที่ไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อนของเธอด้วยความโกรธสุดแรง ร่างหนาของปลื้มกระเด็นออกจากร่องรักคับแคบของคนตัวเล็กทันที

แต่ก่อนที่เขาจะได้ทันตั้งรับ วีนัสที่โกรธจนสติกลับมาครบทั้งหมดสร่างเมาในทันที พร้อมทั้งพุ่งตัวเข้าหาร่างหนาที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนพื้น พร้อมทั้งเหวี่ยงเท้าเล็กเตะผ่าหมากเข้ากลางกล่องดวงใจของอีกฝ่ายเต็มแรง

อ๊ากกก!!!

ไม่เพียงเท่านั้นเธอเห็นว่าคนตัวโตตอนนี้ก้มหน้างุดกุมกล่องดวงใจหน้าเขียวหน้าแดง วีนัสจัดการก้าวคร่อมร่างหนาที่ยังคงทำหน้าเจ็บปวดจากการถูกเตะที่ของรัก จับมือหนาของปลื้มขึ้นมาแล้วหักนิ้วก้อยของเขาอย่างไม่ปรานี

“ไอ้โรคจิต ไอ้เลว!!!”

แสงไฟในห้องที่มันคงยังสลัวทำให้ตาของเธอที่ยังเบลอจากฤทธิ์เหล้าเล็กน้อยมองหน้าเขาได้ไม่ถนัดนัก แล้วก็ไม่คิดจะอยู่รอดู

วีนัสเห็นว่าสบโอกาสจึงรีบวิ่งพาร่างเปลือยเปล่าของตัวเองกลับไปยังเตียงที่ความบริสุทธิ์ของเธอที่เฝ้าถนอมมานานถูกพรากไป ก่อนจะรีบยัดตัวเองลงไปในชุดเดรสตัวเดิมแล้วรีบวิ่งออกจากห้องที่ร่างหนาอีกคนยังคงเกาะกุมกล่องดวงใจด้วยความเจ็บปวด

“ยัยตัวแสบ!!! มายั่วฉันเองแล้วอะไรวะเนี่ยยย ตัวเล็กอย่างกับลูกแมว ไปเอาแรงจากไหนมา โอ๊ยลูกพ่อ จะยังใช้งานได้อีกไหมวะเนี่ย!”

ปลื้มสบถออกมาเพื่อระบายความหัวเสียและความเจ็บปวดกลางเป้ากางเกง แต่ก็ยังไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้ จนต้องนั่งพิงตัวเองกลับปลายเตียงและหลับตาลงข่มความโกรธที่คนตัวเล็กฝากความร้ายกาจของตัวเองไว้

อีกด้าน

“โอ๊ยยย นังนัส แกหายไปไหนมา ตกส้วมมาเรอะ ฉันนึกว่าแกโดนใครหิ้วไปกินแล้ววว หายไปเป็นชั่วโมง ไปหาในห้องน้ำก็ไม่เจอ เป็นห่วงเกือบตาย!”

“โทษทีแก พอดีฉันเมาไปหน่อยเลยดันไปเข้าห้องน้ำผู้ชายอะ แล้วก็อ้วกหลับคาโถไปเลย นี่เพิ่งจะรู้สึกตัวเนี่ย แต่พอแล้วนะ ไม่ต้องมาให้ฉันกระดกหมดแก้วแล้วนะนังบ้า พอกันทีกว่าจะสร่างเมาเกือบตาย”

วีนัสไม่กล้าบอกเกรซเพราะกลัวว่าเธอจะโทษตัวเองที่เป็นสาเหตุทำให้วีนัสนั้นขาดสติจนเกิดเรื่องที่เธอเพิ่งจะหนีรอดมาได้

“ไปเหอะ กลับกันฉันอยากกลับบ้านแล้ว”

เกรซเห็นว่าเพื่อนมีสภาพดูแทบไม่ได้จึงยอมกลับ แต่เพราะทั้งสองค่อนข้างดื่มไปเยอะจึงเลือกที่จะทิ้งรถไว้และนั่งแท็กซี่กลับแทน

ระหว่างทางที่นั่งรถกลับบ้านวีนัสก็เริ่มประมวลผลต่าง ๆ ว่าเธอหละหลวมจนทำให้เธอพลาดไปมีอะไรกับชายแปลกหน้าคนนั้นได้อย่างไร แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออก จำได้เพียงแค่ว่าเธอเสียความสาวให้เขาแล้วแน่ ๆ แต่ไม่รู้ว่านานแค่ไหน ความหัวเสียเริ่มเข้าจู่โจมร่างบางทันที ทั้งโกรธตัวเองที่ดื่มเยอะจนขาดสติไปพอสมควร ทั้งโกรธคนตัวสูงที่มาฉวยโอกาสกับคนเมาอย่างเธอ

“ขออย่าให้เจอะให้เจอกันอีกเลย ไอ้เลวเอ๊ย โอ๊ยยย หงุดหงิดโว้ยยย!!!”