เจ้าหฤทัย ชุด ตำนานรัก คำสาป แห่งทะเลสาบสีน้ำเงิน magic love of blue sea

“เอเลน่า!!” เสียงกรีดร้องดังกึกก้องไปทั่วทั้งพระราชวังอันกว้างใหญ่ท่ามกลางหิมะโปรยปรายของแคว้นโรซานา คือพระสุรเสียงของราชินีเอลีนในกษัตริย์โอกาชาผู้ครองแคว้นตรัสเรียกพระธิดาพร้อมทรุดพระวรกายลงคุกชานุกับพื้นโอบอุ้มร่างน้อยที่แน่นิ่งไม่ไหวติง ด้วยพระชนมายุเพียงห้าชันษายังน้อยนักที่พระนางจะตัดพระทัยกับการจากไปอย่างไม่มีวันกลับของพระธิดาองค์เดียวที่ทรงรักยิ่งได้ “เอเลน่า ลืมตาขึ้นมาสิลูก” พระนางคร่ำครวญอย่างปวดร้าว “ไม่เอาน่าเอลีน ทำแบบนี้ลูกจะไม่สงบสุขนะ” องค์กษัตริย์ปลอบราชินีคู่พระทัย แม้ในพระทัยของพระองค์เองก็แทบแตกสลายไปไม่แพ้กัน ทหารมหาดเล็กและผู้รับใช้ใกล้ชิดถูกสั่งให้ออกไปจากบริเวณนี้ ด้วยองค์กษัตริย์ต้องการใช้เวลาส่วนพระองค์พร้อมราชินีที่ทรงเสียพระทัยอย่างสุดแสน “หม่อมฉันไม่ยอมเพคะฝ่าบาท ลูกต้องอยู่สิเพคะ ลูกยังเล็กอยู่เลย คนที่ต้องจากไปก่อนคือเรานะเพคะ ไม่ใช่ลูก หากแลกได้ หม่อมฉันยอมแลกชีวิตกับลูกเพคะ” “งั้นหรือ...” เสียงแหลมยาวดูทรงอำนาจดังขึ้น กษัตริย์โอกาชาและราชินีเอลีนเงยขึ้นมองตามตำแหน่งของเสียง โดยร่างหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากกลุ่มควันขาวตรงหน้าจนเห็นได้อย่างชัดเจนว่าเป็นหญิงสาวรูปร่างผอมบาง ใบหน้ายาวเรียวถูกปกคลุมด้วยกลุ่มผมและหมวกจากชุดคลุมยาว ดวงตาสีดำเป็นสิ่งเดียวที่โดดเด่นบนหน้ากับริมฝีปากขาวซีดที่กำลังเหยียดยิ้มเยือกเย็นน่ากลัว ขณะจับจ้องมายังร่างของเจ้าหญิงน้อยกับราชินีไม่วางตา “ที่เจ้าพูดน่ะ จริงหรือเอลีน” เสียงเย็นชืดถามขึ้นอีกครั้ง “แล้วถ้าข้าช่วยให้เอเลน่าฟื้นคืนมาได้ล่ะ เจ้าจะว่าอย่างไร” “นีญา...” ราชินีรำพึงชื่อที่พระนางทรงรู้จักเป็นอย่างดี “เจ้าทำได้หรือ” “เจ้าพูดอะไรน่ะนีญา นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ” กษัตริย์โอกาชาตรัสอย่างไม่พอใจพระทัย “พระองค์ไม่ทรงเชื่อหม่อมฉันหรือเพคะ” “คนอย่างเจ้า เราไม่มีวันเชื่อเด็ดขาด” พระสุรเสียงนั้นทิ่มแทงใจคนฟังยิ่งนัก นีญามีสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาทันควัน ดวงตากลมสีดำดูเหมือนจะมีกลุ่มควันสีเทาก่อตัวขึ้นในนั้นอย่างช้าๆ “อย่าทรงตรัสกับนางเช่นนี้สิเพคะ นีญาเป็นน้องของหม่อมฉัน” ราชินีเอลีนรู้ถึงความไม่พอใจนั้น พระนางจึงเอ่ยทัดทานพระสวามีพร้อมสายพระเนตรวิงวอน “เจ้าจะช่วยเอเลน่าใช่ไหมนีญา” พระนางหันมาทอดพระเนตรนีญาอย่างต้องการคำตอบที่ตรงพระทัย “บอกมาสิ ว่าเจ้าจะช่วยให้ลูกเราฟื้นคืนมา” สายพระเนตรของราชินีเวลานี้ช่างวิงวอนขอร้องต่อนางยิ่งนัก นีญาคิดพลางเหยียดยิ้มอีกครั้ง ทว่าช่างเป็นรอยยิ้มที่กษัตริย์โอกาชาไม่โปรดปรานมันเลยแม้แต่น้อย ยิ้มแสนจะเย็นชาเหลือทน “ข้าให้ตามเจ้าต้องการได้เอลีน แต่...ไม่มีสิ่งใดได้มาโดยง่าย” “เจ้าจะให้เราทำสิ่งใดเรายอมทั้งนั้น” องค์กษัตริย์ตรัสเมื่อเห็นว่ามีความหวังขึ้นมา “หม่อมฉันไม่ต้องการสิ่งใดจากพระองค์หรอกเพคะ” นางปรายตาจากกษัตริย์โอกาชาไปยังราชินีเอลีน “ตอบข้ามาเอลีน หากข้าสามารถทำให้เอเลน่าฟื้นคืนมาได้ เจ้าจะทำตามคำพูดของเจ้า จะยอมแลกชีวิตของเจ้ากับเอเลน่าหรือไม่” “นี่เจ้า!” องค์กษัตริย์ทรงกริ้วขึ้นมาทันทีกับคำท้าทายแสนหยาบช้านั้น “ชีวิต...เมื่อสูญสิ้นไปแล้วก็คือสูญสิ้น เราจะเปลี่ยนชะตากรรมไม่ได้ แต่เราสามารถทำให้เกิดใหม่ได้ ถ้าต้องการได้ชีวิตกลับคืนมาก็ต้องมีอีกชีวิตหนึ่งไปต่อรอง” นางพูดอย่างเย็นชาราวกับไร้หัวใจ “เอเลน่าจะกลับมาได้ แต่เจ้าต้องทำในสิ่งที่เจ้าพูด เอลีน…” “แม่มดอย่างเจ้าไม่มีหัวใจ มีหรือจะช่วยลูกเราจริง” องค์กษัตริย์เหลือที่จะอดทนได้อีกต่อไป “ขึ้นอยู่กับเจ้านะเอลีน” นางหาใส่ใจกับพระสุรเสียงของพระองค์ไม่ “เจ้าคิดกำจัดราชินีของเรา ไปให้พ้นจากที่นี่นีญา ไป!!” “ไม่เพคะฝ่าบาท ทรงไล่นางไม่ได้นะเพคะ นางช่วยลูกของเราได้” ราชินีทรงอ้อนวอนพระสวามีทั้งน้ำตา “หม่อมฉันขอร้องนะเพคะ ลูกยังเด็ก ยังเล็กนัก หม่อมฉันทนไม่ได้หากจะต้องเสียลูกไป พระองค์เองก็ทรงคิดเช่นนั้นไม่ใช่หรือเพคะ” กษัตริย์โอกาชาทอดพระเนตรพระธิดาน้อยด้วยความอาลัย แล้วหันกลับมายังราชินีของพระองค์อย่างชั่งพระทัย พระนางคร่ำครวญอย่างน่าสงสาร พระวรกายสั่นเทิ้มสะอื้นจวนเจียนจะขาดพระทัย “แต่เราก็ยอมไม่ได้ หากต้องสูญเสียเจ้า” “หม่อมฉันรักลูกมากกว่าชีวิตของหม่อมฉันเอง” พระนางร่ำไห้พร้อมกับยกร่างเล็กของพระธิดาแนบพระอุระ “ถ้าเช่นนั้นเราจะเป็นคนสละชีวิตของเราเอง เจ้าต้องอยู่ดูแลเอเลน่าต่อไป” กษัตริย์โอกาชาทรงโอบกอดราชินีพร้อมพระธิดา “ไม่ได้เพคะ พระองค์ต้องปกครองโรซานา พระองค์จะทรงทิ้งราษฎรไม่ได้ การช่วยลูกของเราให้เป็นหน้าที่ของหม่อมฉันเถิดเพคะ” ทั้งที่องค์กษัตริย์ทรงส่ายพระพักตร์แต่ราชินีไม่ทรงฟัง ทอดพระเนตรไปยังแม่มดนีญาอย่างขอความเห็นใจ “ช่วยลูกของเราด้วยเถิดนีญา เรายินดีมอบชีวิตให้เจ้า” “ย่อมได้เอลีน แต่ข้ามีสิ่งหนึ่งต้องบอกให้เจ้ากับฝ่าบาทรับรู้เอาไว้” แม่มดนีญาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นเฉียบเช่นเคย “อะไรอีกล่ะ นี่เจ้ายังต้องการสิ่งใดจากพวกเราอีก” กษัตริย์โอกาชาไม่พอพระทัยนางเป็นยิ่งนัก “ฝ่าบาท” ราชินีทรงห้ามพระสวามี แล้วหันไปหาน้องสาวผู้มีพลังวิเศษอยู่ในตัว “มีสิ่งใดที่เราควรรู้หรือ” “เมื่อเอเลน่าฟื้นคืนมาอีกครั้ง จะเท่ากับว่าเด็กคนนี้คือธิดาที่เกิดจากเรา เพราะเราคือคนให้ชีวิตใหม่แก่นาง” “จะมากเกินไปแล้วนีญา!!” “ได้โปรดเพคะฝ่าบาท จะเป็นสิ่งใดก็ได้ทั้งนั้น ขอเพียงทำให้เอเลน่าฟื้นคืนมาหม่อมฉันยอม” “แต่เราไม่ยอมนะเอลีน เอเลน่าเป็นลูกของเจ้าไม่ใช่ลูกของแม่มด” ข้อความทิ่มแทงแล่นตรงเข้าไปในหัวใจแม่มดนีญาอีกครั้ง ‘ในเมื่อทรงชิงชังข้านัก ก็ต้องทรงอยู่กับความชิงชังตลอดไป’ นางนึกในใจด้วยความเจ็บลึก “การมอบชีวิตให้เด็กคนนี้ต้องใช้เลือดที่เป็นอมตะของข้า” เพียงชั่ววูบที่จบคำพูด ร่างในชุดคลุมขาวโพลนก็หายวับแล้วมาปรากฏหน้าพระพักตร์ มือยื่นออกมารับพระธิดาจากอ้อมอกขององค์ราชินี “ขอเรากอดลูกเป็นครั้งสุดท้ายก่อนได้ไหม” “ได้สิ ในพิธีกรรมต้องใช้ลมหายใจของเจ้ามอบให้กับเอเลน่าด้วย ทันทีที่นางลืมตา เจ้าจะสิ้นลม” “เอลีน เราไม่ต้องการให้เป็นแบบนี้ เราไม่ต้องการ” องค์กษัตริย์ตรัสด้วยพระสุรเสียงแหบแห้ง รู้สึกได้ถึงความเสียพระทัยอย่างที่สุด ทว่าทรงไม่อาจทัดทานราชินีของพระองค์ได้ ขณะเดียวกันราชินีเอลีนก็โอบอุ้มร่างน้อยกอดหอมแล้วจูบหน้าผากเล็กจนหยาดพระเนตรหยดลงทั่วทั้งใบหน้าพระธิดา นีญาปล่อยให้ราชินีร่ำลาจนพอพระทัยแล้วยื่นมือมารับร่างเล็กนำไปวางลงบนพื้นหิมะ ส่วนองค์กษัตริย์ทรงเข้ามาสวมกอดราชินีด้วยพระทัยของพระองค์กำลังจะแหลกสลายไปกับสายลม กริชลงอาคมปรากฏขึ้นเพียงแค่นีญาแบมือขึ้นกลางอากาศ ก่อนนางจะกรีดแขนของตัวเองให้เลือดหยดลงไปบนแผลที่ถูกงูกัดของพระธิดาน้อยพร้อมกับดึงดูดลมหายพระทัยของราชินีเอลีนให้เข้าไปในร่างนั้นอย่างเชื่องช้า โดยที่กษัตริย์โอกาชาได้เพียงแต่นิ่งงันทอดพระเนตรสิ่งที่อยู่หน้าพระพัตร์อย่างพระทัยจวนเจียนจะขาดรอนๆ แสงสีน้ำเงินสว่างวาบขึ้นมาตรงบริเวณหัวใจบนร่างน้อยของพระธิดา จากจุดเล็กๆ จนใหญ่ขึ้นปกคลุมไปทั่วทั้งร่าง แล้วกลายเป็นแสงจ้าบาดตาจนไม่สามารถมองเห็นอะไรได้ และแล้วพิธีกรรมก็สิ้นสุดลง พระวรกายของราชินีเอลีนทรุดลง พระเนตรหลับพริ้มในอ้อมพระกรขององค์โอกาชา เป็นเวลาเดียวกับที่เอเลน่าพระธิดาน้อยลืมพระเนตรขึ้น องค์กษัตริย์ทอดพระเนตรสบแววตาสีน้ำเงินเข้มล้ำลึกนั้นอย่างตระหนก เพราะนั่นหาใช่สีพระเนตรของพระธิดาในพระองค์ไม่ “ไม่! นี่ไม่ใช่เอเลน่า นีญา! นางแม่มด! เจ้าฆ่าเมียเรา แล้วทำสิ่งใดกับลูกของเรา นีญา! เราจะไม่มีวันลืมว่าเจ้าทำลายครอบครัวของเรา เราเกลียดเจ้า แล้วก็เลือดของเจ้าด้วย!!” ======