Önümde boylu boyunca bir çaresizlik var. Ben o çaresizlikten öteye gidemiyordum. Yiğit’in bana yaklaşımı, içine girdiğim durum beni sadece kendine çekiyordu. Sebep arıyordum alışmalarıma ama ben o sebepte sadece nedenleri göz önüne seriyordum. Nefret ettiğim adama karşı kızgınlığım sadece çaresizliğe dönüşüyordu.
Bugün Ezgi ile dışarıya çıkabilmiştik. Peşimizde on koruma buna ne kadar hava alma denilirse biz de o kadar hava alıyorduk. Kafeden sıcak kahvelerimizi alıp hemen kafeye yakın sahile geçtik. Kapalı ortamları tercih etmediğim gibi dinginlik istedim kısa bir süre. Büşra’yı da aramış bu tarafa gelmesini söylemiştim. Çok geçmeden o da yanımıza kahvesini alıp gelmişti. Şu an hepimiz sessizce önümüze bakıyorduk.
“Yusuf’la konuştuk.” Büşra’ya bakıp, “Ne hakkında?” dedim. Hafiften gülü
