Chapter 39 (Veronica's POV) "Mananatili ako sa tabi mo. Kahit ayaw mo, ipipilit ko hanggang sa magsawa ka at magdesisyong mahalin ulit ako. Ganon. Ganon ang gagawin ko." I don't know why but my forehead turned into a frown. It sounds so sweet but it doesn't sound so good, parang... parang mali? "That... sounded so selfish." I swallowed something to clear my throat before continuing, "They said that if you really love someone, you should let her go. It's being selfless, thinking about your lover's happiness instead of thinking about yours." He chuckled before turning on the engine. Hinigpitan ko yung yakap sa bewang nya. Ang kyut ng pagkaka-chuckle nya, parang ewan. Naiinlove ako lalo. "Selfish kasi talaga ako pero may limitasyon din naman yung pananatili ko, kung nasasaktan na

