Gözlerimi yavaşça açtım, nerdeydim? Bir odanın içindeydim, yataktan doğrulmaya çalıştım.
"Elis!" ablamın beynimin içinde yankılanıyordu. "Sonunda uyandın. Sonunda uyandın, kardeşim. Sen, beni bırakıp gitmedin." ellerimi sıkıca tuttuyordu. Gözlerinden yaşlar akıyordu.
"Ne zamandır uyuyorum." vurulduğum gece geldi, aklıma. Mehmet nerdeydi? Odayı taradı, gözlerim ama anlamdan başka kimse yoktu.
"3 gündür uyuyorsun. Gözlerini hiç açmayacaksın sandım." elimi yüzüne koydum.
"Uyandım, ablam. Artık ağlama." başını olumlu bir şekilde salladı. Göz yaşlarını sildi. "Mehmet nerde?" yanımda olaması gerekiyordu.
"Kapının önünde bekliyor. Hatta bizimkiler de geldi, hepsi dışarıda. Doktor çok fazla kişi olmasın dedi, odada." sağ taraf da olan kapıya doğru baktım.
"Mehmet'i görmek istiyorum." doğru
