Mehmet'in gözleri beni buldu, yataktan doğrulmaya çalıştım.
"Abla?" ablam, Mehmet'in yanından uzaklaşıp yatağın kenarına oturdu. "Mehmet'le boşanmayacağım."
"Bunu daha sonra konuşalım. Şimdi bizim aile üyeleri kapıda seni görmeyi bekliyor. Doktor girmelerine müsade etti. Seni görmeyi bekliyorlar." ablamın bu kadar çabuk konuyu değiştirmesine şaşırmıştım. Kapıya doğru ilerledi. Mehmet'ten başka kimseyi görmek istemiyordum, şu an.
"Uyumak istiyorum, abla. Yorgunum..." aile üyeleri de Mehmet hakkında kötü cümleler kursun istemiyordum.
"O zaman eve gitsinler. Babaannem de gelmişti. Kaç gündür seni görmek istiyor. Bari senin iyi olduğunu görsün de öyle gitsin." başımı olumlu bir şekilde salladım. Ablam odadan çıktı.
"Mehmet, gözlerin pişmanlıkla bakmasın. Kim ne derse desin sen benim ne
