Mehmet kahvaltı yapmadan evden çıktı. Böreğin hepsini ona vermediğim için üzüldüm. Şimdi iş yüzünden akşama kadar bir şey yemeyecekti.
Öğlen olmuştu ama hala Mehmet aklımdan çıkmıyordu. Acaba yemek yedi mi diye düşünüyordum. Mesaj attım cevap vermedi. Gözlerim yanımda duran telefona gidip geliyordu.
"Kızım bugün durgunsun gibi." karşımda oturan babaanneme baktım.
"Mehmet sabah bir şey yemedi. Şimdi iş telaşına düşüp öğlende yemez." babaannem oturduğu koltuktan kalkıp yanıma geldi.
"Ara kızım. Eğer yemek yemediyse sen evden yemek yap götür." nasıl karşılar bilmiyordum. Dudaklarımı büzdüm.
"Uygun olmaz herhalde. Belki yemiştir." babaannemin dizleri üzerine uzandım.
"Ne olacak kızım." saçlarımı okşadı, gözlerimi kapattım. Ruhum huzurla doluyordu. Keşke hep yanımda kalsaydı. Biliyo
