Yatakta daha dik bir pozisyon alıp telefonumu yüz hizasına getirdim ve derin bir iç çekişle Mete'nin görüntülü arama isteğine nihayet cevap verdim. Dilinde bakla ıslanmayan biricik arkadaşım Ufuk sayesinde akşam eve geldikten sonra Mete'nin onlarca azar mesajına maruz kalmıştım. Okumaktan ve cevap yazmaktan bitap düştüğüm halde onun içi hâlâ rahatlamamış olacak ki ısrarla reddettiğim görüntülü arama isteklerine aynı ısrarla karşılık veriyordu. Sonundaysa kazanan o olmuştu.
Ekranda karşılıklı görüntülerimiz belirdiği anda endişeli görünen yüzünü fark ettim. Aynı ifadeyle o da beni süzüyordu. Konuşmasını bekledim fakat o bir süre sessiz kaldı. Sonunda konuşmaya başladığında ses tonu da yüz ifadesini yansıtır cinstendi. "Nil, ya sana bir şey olsaydı?"
Onu bu kadar korkutabileceğimi düşünmem
