Günler sonra hastane ve ev dışında bir yerde bulabilmenin keyfini Yasemin'le okul kafeteryasında kahvelerimizle otururken çıkarıyordum. Annemle babamın işe gitmelerini bekledikten sonra bir çılgınlık yapıp onlardan habersizce yürüyüş değneklerimle evden kaçmıştım. İzin vermeyeceklerini bildiğim için böyle bir girişimde bulunmuştum çünkü artık evde kalacak takatim kalmamıştı.
Yasemin karşımda bana kötü gözlerle bakarken onun tepkilerini umursamayıp omuz silktim.
"Ya babanlar duyarsa! Ne diyeceksin Nil?"
"Duymazlar o halde." diyerek sırıtırken bana şokla baktı. Çünkü daha önce kuralların dışına çıktığımı hiç görmemişti, ben de görmemiştim gerçi.
"Bu sensin, değil mi?"
Ona gözlerimi devirmeme engel olamadım. "Sadece bir süreliğine söylemeyiz, ayağım iyileştiğinde ben onlara açıklarım."
