We’re just Friends

Prologue “Jel! Hinahanap ka sa labas!” Rey shouted as he went inside the room. “Sino?” tanong ko nang makalapit siya. “Ewan ko, bago naman. Ang dami mo kasing lalaki.” I rolled my eyes and went outside. I saw Jonas smiling at me while handing me a book. “Gagawin ko dyan?” “You retweeted a tweet about this last night, right? So here, I bought you.” Napatitig ako sa kanya pati sa libro. Gusto kong tanggapin pero alam ko may kapalit ’to. “Anong kapalit?” I asked him bravely. “Grabe ka naman sakin Miss Jel. Pero ano, ikaw sana date ko sa JS Prom.” I laughed sarcastically. “What made you think that I’ll attend?” I asked him seriously that made his smile faded. “Pero kahit man walang kapalit, hindi ko tatanggapin ’yan.” Tumalikod ako at papasok na sana ng room nang bigla niya kong hinila. Medyo mahigpit yung hawak niya sa braso ko kaya napangiwi ako. “Hindi mo kailangan ipamukha sa’kin na mahirap kami. Na maski kagustuhan kong libro, hindi ko afford bilhin!” I shouted at his face. “Tama naman. Scholar ka lang naman dito, e. Ano bang pinagmamalaki mo bukod sa kaartehan mo?” Tumaas ang kilay ko. “Hindi mo alam kung ano? Utak. At ’yon ang maipagmamalaki ko dahil wala ka no’n.” He was about to slap me when a strong hand stopped him. “Baka nakakalimutan mong babae ’yan?” Chino spoke in a serious tone. Mariin niyang tiningnan si Jonas bago binaling ang tingin sakin at sa braso ko. Padabog na binitawan ni Jonas ’yon at tumalikod samin. Hahabulin pa sana ni Chino pero hinawakan ko ang uniform niya. “Hayaan mo na,” sabi ko bago pumasok ng room. “Napapala mo sa dami ng lalaki mo! Okay lang naman sana kung matino, e. Kaso kung hindi fuckboy at manloloko, bully naman. Saka bakit kasi hindi mo nalang tinanggap, ang dami mo pang arte!” sunod sunod na sermon niya habang nakasunod sa’kin. Pumikit ako at humarap sa kanya. “Ayoko sabi tumanaw ng utang na loob. May kapalit yon, Chi, at yon ay ako ang magiging date niya ko sa Prom. Alam mong hindi ako aattend kaya bakit ko tatanggapin ang libro? Saka bakit? Ginusto ko bang habul habulin ako ng mga ’yon? Kung ikaw natutuwa kapag nauulol sa’yo ang babae, ako hindi!!” buong tapang kong sigaw sa harap ng kaklase ko bago dinampot ang bag ko at patakbong lumabas ng room patungong garden. Nakatingin lang ako sa kawalan habang mariin na nakayukom ang kamay. How dare him say that to me? Ang sobra naman. Anong maraming lalaki ampota e hindi ko nga kilala mga ’yon. I startled when a warm hand held my hand. Hinimas niya ’yon at pilit na niluluwagan pero masyadong matigas ang pagkakayukom ko. I know his scent kaya hindi na ko nag abala pang lumingon. “Yang kaibigan mo masyadong matabas ang dila, sarap putulan amputa.” inis na sabi ko. He sighed. “Hayaan mo na, concern lang ’yon.” “Concern? Concern ba yung sasabihan ka ng masasakit na salita sa harap ng kaklase mo? You call it concerned, Rey?” hinarap ko siya at nakita kong nag aalala ang mata niya kaya umiwas ako at umirap. “I told you to stop looking at me like that,” I whispered. “Oo, concern lang siya. Kasi nasaktan ka nung lalaki kanina. I would also do the same, nauna lang siya.” “Ewan ko sa kaibigan mo. Tangina niya.” He chuckled. “Kaibigan mo rin naman ’yon.” “Not anymore,” I said in gritted teeth. “Uh-huh? Pang ilang sabi mo na ’yan?” Mariin ko siyang nilingon. “I mean it this time.” Tumango nalang siya habang nakangiti. Umirap ako at tinabig ang kamay niya. “Arte mo talaga ’no.” “Hanggang kailan sa Canada pinsan mo?” I asked after few seconds. “Hindi mo ba tinanong?” I shrugged my shoulder. “Offline simula pa kahapon.” “I heard bukas. Pero hindi ako sure.” Nanlaki ang mata ko. “Uuwi siya bukas?” I asked in excitement. “Siguro,” he shrugged. “Alamin mo, please,” Matagal siyang tumitig sa’kin bago ngumiti. “Marunong ka pala nyan.” My smile faded and I rolled my eyes at him. “Sa isang taon nating pagkakaibigan, ngayon ka palang nag please. Hihintayin ko “sorry” mo.” “f**k you!” I said before I stood up. “When?” he asked, nagpipigil ng tawa. “So disgusting, Mr. Vallejo.” With that, he release a loud laugh kaya hindi ko narin napigilan dahil nakakahawa ang tawa niya. “Hindi ka ba talaga aattend ng Prom?” he asked habang naglalakad kami pabalik ng room. “Hindi, bakit?” “Wala lang, sayang kasi baka ikaw pa Prom Queen.” Umismid ako. “At bakit mo naman nasabi ’yan?” “Kasi maganda ka.” seryosong sabi niya pero umirap lang ako. “Kilabutan ka nga, Alistair.” Sumama ang tingin niya sakin kaya tumawa ako. He hates someone calling him that way. Ewan ko maganda naman pero ayaw niya talaga. Pagdating ng room, agad akong sumeryoso dahil nahagip ng mata ko si Chino na nakatingin sa banda namin. Dahil katabi ko siya sa upuan, nakiusap muna ako sa katabi ni Rey na don muna siya sa tabi ni Chino. Tuwang tuwa naman ang gaga. Nagulat pa si Rey pero di na umangal dahil dumating si Miss. “Good Afternoon, everyone, we will be having a practice for our cotillion dance. I guess everyone has a partner already? Just proceed to the auditorium after this, your instructor is waiting.” I raise my hand. “Yes, Miss Galvez?” “Yung hindi po a-attend sa Prom, Miss, pwede na po bang umuwi?” Kumunot ang noo niya. “Everyone is encouraged to join, Miss Galvez. Bakit hindi ka a-attend?” “Uh, ayaw ko lang po, e. Pwede naman po ’yon, di ’ba?” She sighed in defeat before she nodded. Lumabas na siya kaya nagligpit na mga kaklase ko papuntang auditorium habang ako ay pauwi. “Talagang di ka aattend?” Rey asked as he fixed his things habang ako ay nakaupo lang at pinapanood siya. Umiling ako. Part of me ay naiinggit pero ayaw ko talaga kasi wala akong susuotin. Saka kapag bibili, isahang suot lang naman, masasayang lang. “Dapat talaga di ka iniwan ng pinsan ko, e, tapos di lumipat si Freya.” I rolled my eyes. “Okay lang, opportunities naman ’yon sa kanila, saka I’m happy for them.” “After ng training ni Elize, dito na siya mag aaral. Si Freya nalang malayo sa inyo.” “Okay lang magkakasama naman kami sa college.” I shrugged. “Ayaw mo talaga sumali? Ako bahala sa gown mo.” Napatingin ako sa kanya at ngumiti. “Wow, may sponsor.” My smile faded. “Ayoko parin.” Tumayo ako at kinuha ang bag ko. “Enjoy, balitaan mo nalang ako sino partner mo.” I ran and was about to totally go out the room, when a warm hand caught my wrist. “Sumali kana, I’ll be your partner.” Rey said in a first ever serious tone and face.