ตอนที่ 7
1462 Words
ep7
“ท่านใหญ่ สวัสดีครับ” นทีลงมาพบชายคนหนึ่งที่ค่อนข้างมีอายุ 60+ เขาดูเกรงใจท่านใหญ่คนนี้ไม่เบา
“นที...หวัดดีๆ” ชายสูงอายุรูปร่างสูงใหญ่น่าเกรงขามมาพร้อมกับหมอเจษฎาที่นั่งกันอยู่ข้างๆ ท่านใหญ่ก็คือ พ่อของไอ้หมอเจษฎานี่แหละ นทีนับถือท่านใหญ่ ราวกับเป็นพ่อคนหนึ่ง พ่อเขากับท่านใหญ่สนิทกันมาก จนถึงขั้นฝากให้ดูแล พ่อนทีได้สั่งไว้ก่อนเสีย
“ท่านใหญ่มาหาผมแต่เช้ามีอะไรหรือเปล่าครับ” เขาถามท่านใหญ่แต่สายตาก็ชำเลืองไปที่หมอเจษ เชิงไม่พอใจ ไอ้หมอเจษมันต้องเอาพ่อมันมาคุยเรื่องไข่มุกแน่ๆเลย
“มีสิ เข้าเรื่องเลยละกันฉันไม่อยากอ้อมค้อม หนูไข่มุกอยู่ไหน” เอาสิ เรื่องที่คิดไว้เป็นจริง ท่านใหญ่รู้เรื่องไข่มุกเพราะไอ้หมอเจษฎาตัวดีเลย
“ท่านมีอะไรหรือเปล่าครับ ไข่มุกเอ่อ...นอนหลับอยู่” สายตาของสองหนุ่มชำเลืองกันไปมาราวกับจะกัดให้ได้ซะตรงนี้เลย
“หลับหรือ สลบ!!” ไอ้หมอเจษพูดขึ้นมา เพราะมันรู้ว่าท่านใหญ่เขาไม่ชอบให้ทำร้ายใครโดยเฉพาะผู้หญิง เป็นสิ่งที่พ่อและท่านใหญ่เคยสอนผมไว้ตลอด
“ไอ้เจษ!!” ผมขบกรามและใช้สายตามองที่เจษและกดเสียงต่ำ
“พอ ...พวกนายไม่ต้องพูดอะไรกันฉันจะจัดการเอง ฉันรู้เรื่องหมดแล้วว่านายคิดจะทำไรนที” หมอเจษฎาเอาเรื่องนี้ไปบอกคุณท่านเพราะคิดว่าเป็นคนเดียวที่จะช่วยไข่มุกออกมาจากตรงนั้นได้
“แต่ท่าน...พี่ชายเธอฆ่าน้องสาวผม ท่านก็รู้ว่าผมรักน้องขนาดไหน”
“แต่เรื่องก็ผ่านมาแล้ว นทีก็เอาชีวิตน้องสาวคืนมาไม่ได้ แล้วฆาตกรก็ถูกจับไปแล้ว นทีไม่สมควรทำร้ายชีวิตน้องเขา”
“นทีได้แต่ก้มหน้าขบกรามลงต่ำเพราะเขาไม่อยากให้ไข่มุกไปกับไอ้หมอเจษฎาเลย ”
“เอาล่ะ นทีฉันขอเถอะ ให้หนูไข่มุกกลับไปสู่ครอบครัวของเขาเถอะ แล้วฉันจะไปคุยกับพ่อแม่เขาเอง เรื่องที่นทีทำกับเขา ฉันจะรับผิดชอบให้”
“แต่....”
“เห็นแกฉัน สักครั้ง!! นทีฉันไม่เคยขออะไรจากนทีเลยนะ”
“เธอเป็นเมียผมแล้ว ผมจะไม่ยอมปล่อยให้เธอไปนไหน”
“แกขืนใจไข่มุกเปล่า นที” หมอเจษฎายังพูดจาแทงใจดำไม่หยุด ถ้าไม่ติดว่าท่านใหญ่มาล่ะก็นทีคงได้ซัดหน้าหงายไปแล้ว
“ไอ้เจษ....นี่แกอยากได้ไข่มุกรึไงวะ”
“ก็เออ สิ” หมอเจษย้อนกลับทันควัน
“หยุด ....!! พวกนายยังเห็นหัวฉันบ้างไหมฮะ”ท่านใหญ่ขึ้นเสียงดังจนหนุ่มๆทั้งสองหยุดโต้เถียงกัน
“เจษฎาไหนแกตกลงกับพ่อว่าไง พ่อไม่ได้มาขอให้เด็กคนนั้นมาเป็นของเจษนะ ลืมไปหรือเปล่า เขามีชีวิตตัวเองเขามีสิทธิ์เลือก”
“แต่ยังไงไข่มุกก็เป็นเมียผม ผมไม่ให้ไอ้หมอเจษฎาพาเธอไปเด็ดขาด” นทียื่นคำขาดกับท่านใหญ่ว่ายังไงก็ไม่ยอม
“หวงก้าง แกจะเก็บไข่มุกไว้ทำร้ายเธออีกหรือไง นี่แกทำไข่มุกจนเกือบตาย ถ้าฉันมาช่วยไม่ทันไข่มุกก็คงตายไปแล้ว”
“พอ...เจษในเมือนทีเขาไม่ยอมฉันจะถามเจ้าตัวเขาเอง”
“ท่าน...แต่ผมจะไม่ทำร้ายเธออีก ผมจะให้ไข่มุกอยู่ที่นี่กับผมในฐานะภรรยา!!”
“พ่อ” หมอเจษฎามองหน้าพ่อเชิงว่า อย่าไปยอมนะ
“นทีรับปากกับฉันได้ไหมว่าจะไม่ทำร้ายหนูไข่มุกอีก”
“เอ่อ....ผมจะ..”
“มันทำไม่ได้หรอกพ่อ มันยังเเค้นพี่ชายไข่มุกขนาดนั้น”
“ยังไงนทีก็ไม่ยอมใช่ไหม งั้นฉันยอมนายก็ได้จะอยู่กันในฐานะผัวเมียก็ได้ แต่ฉันขออย่าทำร้ายเขา เลิกคิดที่จะแก้เเค้นเขานะ ฉันขอแค่นี้แหละ ถ้านทียังทำไม่ได้ครั้งหน้าฉันจะมารับไข่มุกไปจากนายเอง”
“ผมจะพยายาม” ด้วยความที่ยังไม่อยากจะเสียไข่มุกไป เขาเลยรับปากท่านใหญ่ที่จะไม่ทำร้ายไข่มุก แม้ในใจเขาเองยังไม่แน่ใจเลยว่าจะทำได้ไหม คนไม่เคยรักกันจะให้มาอยู่แบบผัวเมียนี่มันยากนะ แต่เพราะยังติดใจเรื่องเมื่อวานอยู่นั่นแหละถึงไม่ยอมเสียไป
“งั้นผมจะมาช่วยเป็นหูเป็นตาให้นะพ่อ”
“ก็ดีเหมือนกัน งั้นฉันขอไปหาไข่มุกหน่อยสิ อยากไปดูหน้าหนูนี่ซะจริงๆ ทำไมทำให้นายสองคนทะเลาะกันได้”
“เอ่อ เชิญครับ” ในระหว่างที่เขารับปากกลับมีเสียงคุ้นหูดังขึ้นมาจากด้านบนระเบียงชั้นสอง
“คุณ!!!....” ไข่มุกทำท่าจะเดินลงมาตกใจเมื่อเห็นนที
“ไข่มุก คุณระมัดระวังนะ” หมอเจษฎารีบขึ้นไปหาไข่มุก เเต่กลับถูกไข่มุกสะบัดออก
“ปล่อยฉันน นายเป็นใคร” เขาทำท่าระแวงหมอเจษฎาเพราะตลอดเวลามีแต่หมอเจษที่รู้จักไข่มุกเพียงข้างเดียว
“ผมเป็นหมอ ผมคอยดูแลรักษาคุณในระหว่างที่คุณสลบไป ผมไม่เคยทำร้ายคุณเลย”
“จริงหรอ”
“จริงสิ
“ไข่มุก เธอเป็นไงบ้าง”นทีทำท่าทางเป๋นห่วงเป็นใยแต่กลับถูกอีกฝ่ายปฏิเสธ
“นายปล่อยฉัน ไอ้คนใจร้าย ไอ้คนชั่ว” ไข่มุกผลักนทีออกแล้วก็ด่าออกมาหลายคำ
“หึ น่าจะรู้ตัว” หมอเจษฎาพูดลอยๆต่อหน้าของนที
“นี่ไข่มุกเป็นเมียฉันแล้วนะ พูดดีๆกับสามีหน่อยสิ” ถ้าเธอไม่พูดดีกับฉันฉันจะตามฆ่าป๊าของเธอ “นทีกระซิบที่ข้างหูไข่มุกเบาๆ แต่ไข่มุกกลับสะดุ้งเฮือกไม่คิดว่าเขาจะเกลียดฉันได้ขนาดนี้
“นี่แกพูดไรนที” หมอเจษแอบได้ยิน
“เปล่า ฉันแค่บอกกับไข่มุกให้นึกถึงตอนเรารักกัน ใช่ไหมไข่มุก” ไข่มุกได้แต่ตาพองโตและยังตกใจที่เขาบอกว่าจะฆ่าป๊า เขาเลยแกล้งรับปากเออออไปก่อน
“ค่ะๆ”
“เป็นไปไม่ได้ไข่มุกเธอจะไปรักมันได้ยังไง มันทำร้ายเธอขนาดนี้ แกขู่อะไรเธอไอ้นที”
“ฉันเปล่านิ่ ใช่ไหมที่รัก”นทีแสดงตนทำท่าเป็นเจ้าเข้าเจ้าของไข่มุกด้วยการโอบกอดและบีบไปที่ไหล่เกือบแรง
“อุ้บ ช่ะ ใช่ค่ะ ฉันเต็มใจให้เขาทำร้ายเองแต่ฉันเป็นคนร่างกายอ่อนแอเลยเป็นแบบที่เห็น”
“ไม่จริง ผมเป็นหมอผมดูออกว่าเพราะอะไร” หมอเจษฎาเริ่มไม่พอใจที่ทุกอย่างไม่เป็นดั่งที่คิด เขารอให้ไข่มุกฟื้นแล้วจะได้มีโอกาสคุยกับเธอ เพื่อจะให้ไปอยู่ด้วย
“พอๆ เจษฎากลับกับฉัน ดูแลตัวเองๆดีๆนะหนูฉันไปล่ะ” ท่านใหญ่เดินตรงมาหาไข่มุกแล้วลูบหัวเธอเบาๆ
“ขอบคุณค่ะ เอ่อ ”
“เรียกฉันว่าท่านใหญ่ ฉันเป็นผู้ใหญ่คนเดียวของนทีที่เหลืออยู่”
“ขอบคุณท่านใหญ่มากค่ะที่เมตตาหนู”
“จ่ะ ถ้ามีอะไรหรือว่าโดนทำร้ายบอกฉันได้ตลอดเลยนะ”
“ค่ะ”
“ฉันไปละ”
“สวัสดีค่ะ”
“สวัสดีครับ” ทั้งสองสวัสดีท่านใหญ่ก่อนที่ท่านจะเดินออกไปพร้อมกับหมอเจษฎา นทีส่งสายตาอันกร้าวมามองที่ไข่มุกจนเธอไม่กล้ามองหน้าเขา
“ฉันรู้ว่าป๊าเธออยู่ไหน ถ้าไม่ทำตามฉันบอกป๊าแกตายแน่”
“อย่าทำอะไรป๊าฉันนะ ถ้าจะทำทำฉันนี่”
“ฉันทำทั้งคู่แน่ถ้าเธอไม่ทำตามที่ฉันบอก”
“แล้วนายจะให้ฉันทำอะไรล่ะ”
“ท่านใหญ่เขามาขอให้ฉันไม่ทำร้ายเธอ ฉันเลยรับปากบอกว่าจะให้เธออยู่กับฉันที่นี่ในฐานะเมีย”
“เมีย!!”
“ใช่ แล้วเมื่อไหร่ที่ท่านใหญ่มาเธอต้องทำตัวให้สมบทบาท”
“แล้วฉันไปเกี่ยวอะไรกับนาย”
“ก็ไอ้เจษฎาเพื่อนของฉันมันรู้ว่าฉันข่มขืนเธอ”
“นายมันชั่ว”ไข่มุกผลักนทีออกห่างๆ
“ฉันบอกเลยถ้าเธอไม่ฟัง ป๊าแกตาย ละอย่าลืมว่าฉันให้เธออยู่ที่นี่ในฐานะคนใช้...ไม่ใช่เมียจริงๆ จำใส่หัวไว้ด้วย....!!”เขาพูดก่อนที่จะเดินหนีไข่มุกไป
“ฮึบบบ ไอ้คนใจร้าย นี่มันเวรกรรมอะไรของฉัน ทำไมไม่ฆ่าๆฉันไปเลยล่ะ ฮึบบ ป๊าาา เค้ารู้ได้ไงว่าป๊าเป็นใครฮื่อออ”
- Writer
