* * * * *
Bir an… sadece bir an için içimdeki bütün taşlar yerinden oynadı.
Umut’un gelişiyle birlikte kalbim öyle hızlı çarpmaya başlamıştı ki, kaburgalarım kırılacak sandım. Tamam dedim kendi kendime… her şey ortaya çıktı. Varis mutlaka benim Umut’tan bilgileri aldığımı, maaş zammı teklifi yaptığımı, adresi ondan alıp eve gittiğimi öğrenmiş olmalıydı. Umut da korkup söylemiş olmalıydı. Her şey bitti, diye düşündüm.
Bu düşünceler beynimde çakıp sönse de… asıl mesele başka çıktı.
Kalp atışım iki katına çıkarken içimden bir sıcaklık boşaldı, nefesim düzene girdi. Çünkü ben de en az onun kadar merak ediyordum o kutuyu kimin gönderdiğini. Tahmin ettiğim tek kişi Kumru’ydu, ama bunu ona hiç söylememiştim.
O öğrensin istemiştim.
Onun zekâsına, sezgilerine güveniyordum.
Umut önce bana bak
