* * * * *
Varis’in karşısında diz çökmüş hâlde ağlarken zaman, salonun içinde ağırlaşmıştı. Yağmurun cama vuran sesi bile kısılmıştı sanki. Sadece hıçkırıklarım ve onun sessiz, karanlık varlığı… İkisi de boğucu bir örtü gibi üzerime çöküyordu.
Gözyaşlarımı silip doğrulmak istedim ama dizlerim beni taşımadı. Titreyen bacaklarımın üzerine kalkmaya çalışırken Varis elini uzatmadı, bakışını kaçırmadı, hiçbir şey yapmadı. Sadece beni izlemeye devam etti. Bu sessizlik… en büyük tehdit gibiydi.
Bir süre sonra yavaşça doğruldum ve koltuğun yan tarafına oturdum. Parmaklarımı birbirine geçirip nefesimi düzene sokmaya çalıştım. O an Varis gözlerini kapatmış, sessizce oturuyordu ama onun içinde kopan fırtınalar dışarı sızmıyordu. Yüzünde tek bir kas bile oynamıyordu.
Birkaç saniye sonra gözlerini
