* * * * *
Uzun ve derin bir sessizliğin ardından, o hâlâ bir cevap bekliyorken ben kısaca düşündüm ve kararımı verdim.
“İzninle, lavaboya gitmem lazım. Döneceğim,” dedim.
O da beni bıraktı. Terastan içeriye girip merdivenlerden aşağıya indim ve elbette doğrudan restorandan ayrıldım. Onu yine kandırmıştım ama o, bu kandırma işini benden daha iyi ve daha çok yapıyordu. Restorandan çıktığımda, onun şoförüne görünmeden yandan yandan yürüdüm ve yol kenarında bekleyen boş bir taksiye atlayıp bir süre düşündüm. Eve gitmek ve annemle karşılaşmak istemiyordum. Üstelik o ev Varis’e aitti; şu anda gitmek isteyeceğim son yerdi.
Liseden arkadaşım Selda aklıma geldi. Taksiye onun adresini verdim ve evde mi diye kontrol etmek için telefonla aradım.
“Efendim canım?”
“Selda, nasılsın, ne yapıyorsun?”
