หลายวันต่อมา…
“ฉันซื้อของกินมาไว้ให้แล้ว อย่าให้รู้ว่าแอบออกไปไหนเข้าใจไหม” หมอผีหนุ่มกำชับผีบ้านสาวผู้ซึ่งอยู่ไม่ติดบ้านนัก แต่เพราะเธอออกไปแล้วกลับมาเขาเลยยอมปิดตาไม่รู้ไม่เห็นให้
“รับทราบค่ะคุณเจ้าของบ้าน” ร่างเล็กยิ้มร่าเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าจะไม่อยู่บ้านหลายวัน ต่างจากไม้ที่อยู่ ๆ ก็ใจหาย ไม่รู้เพราะเขาไม่อยากไปค่ายอาสาหรือเพราะไม่อยากห่างณัชชากันแน่
“ดูเธอดีใจจังเลยนะที่ฉันไม่อยู่บ้าน” เสียงทุ้มว่าให้ดวงวิญญาณสาวพลางตวัดตามองอย่างไม่ชอบใจนัก
“ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ นัทแค่ดีใจที่พอคุณไม้กลับมาแล้วเราจะไปทะเลกันต่อต่างหากล่ะ” คนถูกจับได้รีบแก้ตัว
“แล้วไป” ชายหนุ่มเอ่ยก่อนจะกระตุกมือเรียวให้คนตัวเล็กกว่าก้าวเข้ามาใกล้ ริมฝีปากหนาทาบจูบลงบนเรียวปากบางเป็นเวลาเนิ่นนานก่อนจะผละออก การกระทำของชายหนุ่มทำให้ดวงวิญญาณสาวผู้ซึ่งไม่ทันได้ตั้งตัวใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมา
“ดูแลตัวเองดี ๆ นะ อย่าเจ็บตัว
