Maybe, It's Always You

Hindi sanay si Alyanna sa mga lugar na hindi niya kilala. Hindi sa bagong classroom. Hindi sa mga mukhang hindi pa niya kabisado. At lalong hindi sa pakiramdam na parang lahat ng mata ay nakatingin sa kanya. Mahigpit niyang hinawakan ang strap ng bag niya habang naglalakad sa hallway ng university. “Room 304…” bulong niya sa sarili. Tumingin siya sa papel na ibinigay sa kanya ng registrar. “Three hundred four…” Nang makita niya ang numerong nakasabit sa dulo ng hallway, bahagya siyang napangiti. Finally. Huminga muna siya nang malalim bago binuksan ang pinto. Pagpasok niya, halos sabay-sabay napalingon sa kanya ang mga estudyante. Napatigil siya. For a second, gusto niyang umatras. Okay, Alyanna. Relax. Bagong school lang 'to. Hindi ka naman kakainin ng mga tao. “Hi.” Isang babae ang unang ngumiti sa kanya. “Transfer student ka?” Tumango si Alyanna. “Yes.” “Come here! May vacant seat dito.” Napangiti siya nang bahagya. “Thank you.” Habang naglalakad siya papunta sa bakanteng upuan, may ilang bulungan siyang narinig. “Siya ba yung bagong transfer?” “Yeah.” “Ang pretty.” “Parang ang bait.” Hindi niya pinansin. Umupo siya at inayos ang mga gamit. “I'm Alyanna,” pakilala niya sa babaeng nasa tabi niya. “I'm Mia.” “Nice to meet you.” “Same.” Ngumiti si Alyanna. For the first time that morning, medyo nawala ang kaba niya. Until someone entered the classroom. Biglang tumahimik ang paligid. Hindi naman dahil may professor. Isang babae lang. Matangkad. Naka-black oversized jacket kahit mainit. May headphones sa leeg at isang black bag na nakasabit sa balikat. Hindi siya nagmamadali. Hindi rin siya tumitingin sa kahit sino. Diretso lang siyang naglakad papunta sa pinakadulong bahagi ng classroom. Tahimik. Cold. Parang walang pakialam sa mundo. “Who's that?” mahina ang tanong ni Alyanna. Napatingin si Mia sa babae. “Alex.” “Alex?” “Yeah.” “Friend mo?” Mabilis umiling si Mia. “No.” “Why?” Napabuntong-hininga si Mia. “Alex doesn't really have friends.” Napatingin ulit si Alyanna. Nasa pinakadulong upuan na si Alex. Isinuot nito ang headphones at agad na inilabas ang notebook. Parang wala siyang ibang gustong gawin kundi ang mapag-isa. “Masungit ba siya?” “Very.” Napangiti si Alyanna. “Baka tahimik lang.” “Hindi.” Napatingin sa kanya si Mia. “She once told a professor to leave her alone.” Nanlaki ang mata ni Alyanna. “What?” “Exactly.” Napatawa siya nang mahina. “Grabe naman.” “I'm warning you.” “About what?” “Don't bother Alex.” Napatingin ulit si Alyanna sa pinakadulo. Sa eksaktong sandaling iyon, tumingin si Alex sa kanya. Nagtagpo ang kanilang mga mata. One second. Two. Three. Walang emosyon ang mukha ni Alex. Diretso lang siyang nakatingin. Alyanna smiled politely. Ngumiti siya. Pero hindi gumanti si Alex. Sa halip, bahagya nitong tinaas ang kilay at inalis ang tingin. Alyanna blinked. Okay. Masungit nga. --- Nagsimula ang klase makalipas ang ilang minuto. Maayos namang nakinig si Alyanna. Sinubukan niyang tandaan ang names ng professors, schedules, requirements, at mga lugar sa campus. Pero kahit anong gawin niya, hindi niya maiwasang mapansin si Alex. Hindi ito nagsasalita. Hindi nakikisali. Hindi tumatawa. Kapag may group activity, mag-isa. Kapag break, lumalabas. Kapag lunch, walang kasama. At kapag may lumalapit— “Alex, can you—” Hindi man lang ito tumitingin. Alyanna couldn't help but stare. Paano niya nagagawang maging ganun ka-cold? Nang matapos ang klase, nagsimulang magligpit ang lahat. Si Alyanna naman ay nanatiling nakaupo. May problema siya. Hindi niya alam kung saan ang next classroom niya. “Hey, Mia.” “Hmm?” “Where's Room 208?” Mia looked at her. “Second floor. Building B.” “Oh.” Tumayo si Alyanna. “Thanks.” “No problem.” Nang lumabas siya ng classroom, napansin niyang may nahulog sa sahig. Isang black pen. Pinulot niya iyon. Tumingin siya sa paligid. Walang tao. Hanggang sa makita niya si Alex na naglalakad papalayo. “Alex!” Huminto ito. Dahan-dahang lumingon. Lumapit si Alyanna. “You dropped this.” Iniabot niya ang pen. Tumingin si Alex sa kamay niya. Pagkatapos kay Alyanna. “Keep it.” “Huh?” “It's just a pen.” “But it's yours.” “I said keep it.” Alyanna frowned. “Okay…” Kinuha niya ulit ang kamay niya. “Thanks.” Tumalikod si Alex. Pero bago pa ito tuluyang makalayo— “Alex.” Huminto ulit ito. “You're going to Building B, right?” “Yes.” “Can I walk with you?” Tahimik. Napatingin si Alex sa kanya. “No.” At nagpatuloy ito sa paglalakad. Naiwan si Alyanna. “Okay…” Napakamot siya sa ulo. Grabe. Hindi naman ako nang-aaway. --- Kinabukasan, mas maaga nang dumating si Alyanna. Hindi niya alam kung bakit. Siguro dahil ayaw niyang maligaw ulit. Pagpasok niya sa classroom, halos wala pang tao. Umupo siya sa usual seat niya. Maya-maya, dumating si Alex. Pareho pa rin. Black jacket. Headphones. Tahimik. Pero sa pagkakataong iyon, may napansin si Alyanna. Diretso kay Alex ang tingin nito sa kanya. Saglit. Then Alex looked away. Alyanna smiled. “Good morning.” Hindi sumagot si Alex. Umupo ito. “Good morning,” ulit ni Alyanna. “I heard you.” “Then why didn't you answer?” Alex slowly turned toward her. “Do I have to?” Napakurap si Alyanna. “Hindi.” “Then don't expect me to.” Tumahimik si Alyanna. “Okay.” Muling bumalik ang tingin ni Alex sa notebook. Pero ilang segundo lang— “Why are you always talking to me?” Napatingin si Alyanna. “Because you're my classmate?” “Don't.” “Don't what?” “Try to be friends with me.” Nagulat si Alyanna. “Why?” “Because I don't want friends.” Simple. Diretso. Walang kahit anong hesitation. Alyanna stared at her. “Okay.” Tumalikod siya. This time, hindi na siya nagsalita. --- Sa buong araw, hindi na niya kinausap si Alex. At hindi niya alam kung bakit, pero parang napansin iyon ni Alex. Sa lunch break, mag-isa si Alyanna sa cafeteria. Kumakain siya habang nagse-cellphone. May tumabi sa kanya. “Can I sit here?” Si Mia. “Sure.” Nag-uusap sila nang masaya nang biglang tumahimik si Mia. Tumingin ito sa likuran ni Alyanna. “What?” “Nothing.” Napalingon si Alyanna. At doon niya nakita si Alex. Nakatayo sa kabilang side ng cafeteria. May hawak na tray. Pero hindi ito nakatingin sa pagkain. Kay Alyanna ito nakatingin. Nang magtagpo ang mga mata nila, agad na umiwas si Alex. Then she walked away. “Does Alex always do that?” tanong ni Alyanna. “Do what?” “Stare.” Mia looked confused. “Alex?” “Yeah.” “Maybe you're imagining it.” “Maybe.” Pero alam ni Alyanna na hindi niya iyon ini-imagine. May kakaiba sa paraan ng pagtitig ni Alex. Hindi galit. Hindi rin friendly. Parang… curious. --- Pagkatapos ng klase, nagsimula nang umulan. Malakas. Halos lahat ng students ay nagsiksikan sa entrance. Alyanna stood near the stairs, holding her bag close. “Great.” Wala siyang payong. Nang makita niyang unti-unting umaalis ang mga tao, napabuntong-hininga siya. Guess I'll wait. “Still here?” Napalingon siya. Si Alex. Nakatayo ilang hakbang mula sa kanya. May hawak na black umbrella. “Yeah.” “Why?” “Wala akong payong.” Alex stared at her. “Go home.” “That's what I'm trying to do.” “Then go.” “How?” Alex looked annoyed. “Not my problem.” Alyanna rolled her eyes. “Okay.” Tumalikod siya. Pero bago pa siya makalabas— “Wait.” Huminto siya. Lumingon. Inilahad ni Alex ang payong. “Take it.” Alyanna stared. “What about you?” “I'll manage.” “But—” “Take it.” Kinuha ni Alyanna ang payong. “Thanks.” Tumalikod siya. Pero ilang hakbang pa lang ang nalalakad niya nang marinig niya— “Alyanna.” Unang beses niyang narinig ang pangalan niya mula kay Alex. Napalingon siya. “Hmm?” Tahimik na nakatingin si Alex sa kanya. Then she said, “Don't lose it.” Alyanna smiled. “I won't.” At lumakad siya palabas ng building. Hindi niya nakita ang bahagyang pagbabago sa mukha ni Alex. Hindi niya nakita kung paano ito nanatiling nakatingin sa kanya hanggang sa tuluyan siyang mawala sa paningin nito. At hindi rin niya alam— na mula nang unang araw na iyon, may isang bagay nang nagbago kay Alex. Hindi pa niya alam kung ano. Hindi pa niya maintindihan. Pero sa unang pagkakataon matapos ang matagal na panahon… may isang taong gusto niyang tingnan. Isang taong gusto niyang malaman. At isang taong ayaw niyang lumayo. Alyanna. At iyon ang simula ng lahat.