Chapter 10 — Almost
1699 Words
Mabilis na lumipas ang mga araw.
Halos araw-araw ay may rehearsal para sa University Week.
At dahil pareho silang assigned sa presentation at decorations, halos palagi nang magkasama sina Alyanna at Alex.
Dati, sapat na kay Alex ang isang “hi” at pagkatapos ay lalayo na siya.
Ngayon?
Hinahanap na niya si Alyanna pagpasok pa lang sa classroom.
At mas nakakagulat—
napapansin na rin iyon ni Alyanna.
“Morning.”
Napatingin si Alyanna.
Si Alex.
May hawak na dalawang bottled drinks.
“Para sa'yo.”
Iniabot niya ang isa.
“Again?”
“Again.”
“Kailan ka titigil?”
“Kapag hindi ka na nakakalimot uminom.”
Napangiti si Alyanna.
“Bossy.”
“Drink.”
“Opo.”
Umupo si Alex sa tabi niya.
Tahimik silang pareho.
Pero hindi na kailangan ng maraming salita para maging comfortable.
---
Okay, everyone!”
Tinawag sila ng class representative.
“Final rehearsal today. Tomorrow na ang actual University Week.”
Nagsimulang maghanda ang buong section.
May nagdala ng props.
May nag-ayos ng posters.
May nag-check ng microphones.
May nagdala ng extension cords.
“Alex, Alyanna!”
Napatingin sila.
“Can you check the presentation slides?”
“Sure,” sagot ni Alyanna.
“Okay.”
Umupo sila sa isang desk sa gilid.
Binuksan ni Alyanna ang laptop.
“Slide one.”
“Okay.”
“Slide two.”
“Looks good.”
“Slide three…”
Napakunot-noo siya.
“Wait.”
“What?”
“May mali.”
Lumapit si Alex.
“Where?”
“Here.”
Nagtulungan silang ayusin ang slide.
Magkalapit ang mukha nila.
Sobrang lapit.
Napansin iyon ni Alyanna.
Napansin din ni Alex.
Pero walang gumalaw.
Ilang segundo silang parehong nakatingin sa screen.
Hanggang sa biglang tumingin si Alyanna kay Alex.
At si Alex—
tumingin din sa kanya.
Nagkatitigan sila.
Walang nagsalita.
Walang gumalaw.
Parang biglang naging tahimik ang buong classroom.
“You're close,” bulong ni Alyanna.
Bahagyang napaatras si Alex.
“Sorry.”
“It's okay.”
Tumalikod siya agad.
Pero hindi niya maipaliwanag kung bakit biglang bumilis ang t***k ng puso niya.
---
Maya-maya, lumapit si Ethan.
“Done?”
“Almost,” sabi ni Alyanna.
“Need help?”
“I think we're good.”
Tumango si Ethan.
“Okay.”
Napatingin siya kay Alex.
“Can I talk to Alyanna?”
Napatingin si Alex.
“About?”
“Something for tomorrow.”
“Okay.”
Tumayo si Alex.
“I'll get the printed copies.”
Pag-alis niya, tumingin si Ethan kay Alyanna.
“She's really protective of you.”
Napangiti si Alyanna.
“I know.”
“Do you like that?”
Saglit na natahimik si Alyanna.
“I don't know.”
“You don't?”
“Sometimes.”
“Sometimes?”
“She's intense.”
Tumawa si Ethan.
“True.”
---
Pagkatapos ng lunch, nagpatuloy ang rehearsal.
Si Alyanna at Ethan ang nasa harapan para sa speaking part.
Si Alex naman ay nasa gilid.
“Good afternoon, everyone…”
Maayos ang delivery ni Alyanna.
Pero sa kalagitnaan, bigla siyang natapilok sa isang cable.
“Whoa!”
Agad na tumakbo si Alex.
“Alyanna!”
Hinawakan niya ang braso nito bago tuluyang bumagsak.
“Okay ka?”
“Yeah.”
“Are you sure?”
“I'm fine.”
Tumingin si Alex sa paa niya.
“Did you hurt yourself?”
“No.”
“Let me see.”
“Alex, okay lang.”
“Let me see.”
Napatingin si Alyanna sa kanya.
Masyadong concerned ang expression ni Alex.
“I'm really okay.”
Huminga nang malalim si Alex.
“Okay.”
Binitiwan niya ang braso ni Alyanna.
Pero ilang segundo lang—
“Careful next time.”
“Okay.”
“Don't scare me like that.”
Napangiti si Alyanna.
“Sorry.”
---
Nang malapit nang matapos ang rehearsal, isa-isang umalis ang mga students.
“Tomorrow na lang tayo mag-final check,” sabi ng class representative.
“Okay.”
Nagligpit ang lahat.
Si Alyanna ay naglalagay ng papers sa folder.
Si Alex naman ay nag-aayos ng laptop.
“See you tomorrow,” sabi ni Mia.
“Bye!”
“Bye.”
Maya-maya, halos lahat ay umalis na.
“Alex?”
“Hmm?”
“Can you help me?”
“Sure.”
May ilang posters pang kailangang ilagay sa storage room.
Dinala nila ang mga iyon sa kabilang building.
Pagbalik nila—
patay na ang kalahati ng ilaw sa hallway.
Napatingin si Alyanna sa paligid.
“Umalis na lahat?”
“Looks like it.”
“Ang tahimik.”
“Yeah.”
Naglakad sila pabalik sa classroom.
Pagpasok nila—
madilim na.
Isang ilaw lang ang bukas malapit sa teacher's desk.
“Wow.”
“Scary?” tanong ni Alex.
“Hindi.”
“Sure?”
“Okay, a little.”
Napangiti si Alex.
“Scared?”
“No.”
“Liar.”
“Hindi nga.”
Lumapit si Alex sa switch.
“Wait.”
Binuksan niya ang ilaw.
Bumalik ang liwanag.
“Better?”
“Yeah.”
Umupo si Alyanna sa desk.
Napagod siya.
“Finally.”
Umupo rin si Alex sa kabilang desk.
Tahimik sila.
Walang ibang tao.
Walang ingay.
Walang interruptions.
At dahil doon, mas ramdam nila ang presence ng isa't isa.
“Alex.”
“Hmm?”
“Can I ask you something?”
“You always ask questions.”
“Answer this one.”
“Okay.”
“Bakit mo ako gusto?”
Natigilan si Alex.
“What?”
“Hindi romantic.”
“Good.”
“I'm just asking.”
Napatingin si Alex sa kanya.
“Why do you like being around me?”
Tahimik.
Matagal.
Then—
“I don't know.”
“Again?”
“Yeah.”
Napangiti si Alyanna.
“You really don't know how to answer.”
“I do.”
“Then answer.”
Huminga si Alex nang malalim.
“Because you're easy to be around.”
Tahimik si Alyanna.
“I'm not?”
“No.”
“Then?”
“You don't judge me.”
“Why would I?”
“Most people do.”
“Not me.”
“I know.”
Tumingin si Alex sa kanya.
“And you make everything feel…”
Natigilan siya.
“Feel what?”
“Lighter.”
Napangiti si Alyanna.
“That's actually sweet.”
“Don't get used to it.”
Tumawa siya.
---
Biglang may malakas na kulog sa labas.
Napalingon si Alyanna sa window.
“Umuulan?”
Tumayo siya at lumapit sa bintana.
“Yes.”
Malakas ang ulan.
“Great.”
“Why?”
“Wala akong umbrella.”
Tumayo si Alex.
“Again?”
“Hindi ko alam na uulan.”
Kinuha ni Alex ang umbrella niya.
“Use mine.”
“Eh ikaw?”
“I'll walk you.”
“Alex…”
“Don't argue.”
Napangiti si Alyanna.
“Okay.”
Kinuha niya ang bag niya.
Paglabas nila ng classroom, biglang namatay ang ilaw sa hallway.
“Wait!”
Napahawak si Alyanna sa braso ni Alex.
Pareho silang natigilan.
Naramdaman ni Alyanna ang init ng balat ni Alex.
At naramdaman din ni Alex ang kamay nito sa braso niya.
“Sorry,” bulong ni Alyanna.
“It's okay.”
Pero hindi agad bumitaw si Alex.
Sa halip, hinawakan niya nang bahagya ang kamay ni Alyanna.
“Stay close.”
Napatingin si Alyanna sa kanya.
“Okay.”
Naglakad sila sa madilim na hallway.
Dahan-dahan.
Magkahawak ang kamay.
Hanggang sa bumalik ang ilaw.
Pareho silang natigil.
At saka lang napansin nilang hindi pa rin sila nagbibitaw.
Nagkatinginan sila.
Tahimik.
“Alyanna…”
“Hmm?”
Hindi agad nagsalita si Alex.
Sa halip, tumingin siya sa kamay nila.
Dahan-dahan niyang binitawan iyon.
“Sorry.”
“It's okay.”
Pero parehong umiwas ng tingin.
---
Pagdating sa covered walkway, binuksan ni Alex ang umbrella.
“Come.”
Lumapit si Alyanna.
Maliit ang umbrella.
Kaya natural silang napalapit.
Mas malapit kaysa dati.
Habang naglalakad, bahagyang dumampi ang kamay ni Alyanna sa kamay ni Alex.
Pareho silang napatingin.
Hindi nila inalis.
Ilang segundo.
Hanggang sa—
“Alyanna?”
“Hmm?”
“Can I ask you something?”
“Sure.”
“Do you…”
Tumigil si Alex.
“Do I what?”
“Nothing.”
“Alex.”
“Forget it.”
“Hindi.”
Tumingin si Alex sa kanya.
Masyadong malapit.
“Do you like being with me?”
Napangiti si Alyanna.
“Yes.”
“Why?”
“Because…”
Huminga siya.
“You make me feel safe.”
Tahimik si Alex.
“You make me feel like I can be myself.”
Mas lalong lumalim ang tingin ni Alex.
“And…”
“And?”
“I'm comfortable with you now.”
Dahan-dahang ngumiti si Alex.
“I am too.”
Natahimik sila.
Magkalapit.
Magkatinginan.
At sa isang saglit—
parang walang ibang tao sa paligid.
Dahan-dahang gumalaw si Alex.
Bahagyang lumapit.
Hindi alam ni Alyanna kung bakit hindi siya umatras.
Tumigil si Alex ilang pulgada mula sa kanya.
Parehong nakatingin sa mata ng isa't isa.
Then—
may dumaan na grupo ng students.
“Uy! May tao!”
Agad silang naghiwalay.
“Sorry!”
Napailing si Alyanna, halatang namumula.
Si Alex naman ay mabilis na umiwas ng tingin.
Nagpatuloy silang maglakad.
Walang nagsasalita.
Pero pareho nilang alam—
may muntik nang mangyari.
At mas nakakatakot iyon kaysa sa kahit anong selos.
Dahil sa unang pagkakataon—
hindi na lang puso ni Alex ang nahihirapang kontrolin.
Pati si Alyanna—
ay hindi na rin sigurado kung gusto pa niyang manatili sa ligtas na distansya.
Pagdating nila sa gate, huminto si Alyanna.
Alex.”
“Hmm?”
“About kanina…”
Napatingin si Alex.
“Yeah?”
Sandaling nagkatitigan sila.
Then Alyanna smiled.
“Good night.”
Napangiti rin si Alex.
“Good night.”
Umalis si Alyanna.
Nanatili si Alex sa ilalim ng umbrella.
Pinanood niya itong lumayo.
At nang mawala na ito sa paningin niya, napahawak siya sa sariling dibdib.
Mabilis pa rin ang t***k ng puso niya.
Almost.
Isang salita lang.
Pero sapat para malaman niyang—
malapit na siyang mawalan ng kontrol sa nararamdaman niya.
- Writer
- chap_listContents
- likeADD