Chapter 5: Unexpected Help
2262 Words
Maagang dumating si Alyanna sa campus kinabukasan.
Hindi dahil gusto niyang maging early.
Kundi dahil halos hindi siya nakatulog kagabi.
Paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang mga nangyari nitong mga nakaraang araw.
Si Alex.
Yung mga tingin nito.
Yung biglang pag-iwas kapag nahuhuli niyang nakatingin.
Yung mga simpleng pagtulong na parang ayaw nitong aminin na tulong iyon.
At higit sa lahat—
yung bottled coffee na naiwan sa desk niya.
"You looked tired yesterday."
Hindi niya alam kung bakit hanggang ngayon ay iniisip pa rin niya iyon.
“Good morning!”
Napalingon siya.
Si Mia, may hawak na dalawang paper cup ng kape, ay papalapit sa kanya.
“Morning,” bati ni Alyanna.
“Grabe, ang aga mo.” Umupo si Mia sa tabi niya. “May problema?”
“Wala naman.”
“Sure?”
“Sure.”
Tinitigan siya ni Mia nang ilang segundo.
“Sinungaling.”
Napatawa si Alyanna.
“Wala nga.”
“Okay.”
Umiling si Mia pero ngumiti rin.
“By the way, may quiz daw tayo mamaya.”
Napatingin agad si Alyanna sa kanya.
“Ha?”
“Surprise!”
“Mia!”
Tumawa si Mia.
“Hindi ako nagsisinungaling. Sinabi ni Sir kahapon bago tayo umalis.”
“Hindi ko narinig!”
“Busy ka kasi.”
“Busy saan?”
Napangisi si Mia.
“Kay Alex.”
Natigilan si Alyanna.
“Ha?”
“Wala.”
“Hindi, ano sinabi mo?”
“Wala nga.”
“Uy.”
“Relax.”
Tumayo si Mia at nagkunwaring abala sa pag-aayos ng notebook.
“Pero kung ako sa'yo, mag-review ka.”
Napabuntong-hininga si Alyanna.
“Okay. Review.”
Binuksan niya ang notebook niya at nagsimulang magbasa.
Ilang minuto pa lang ay may narinig silang mga yabag mula sa hallway.
Hindi na kailangang lumingon ni Alyanna para malaman kung sino iyon.
Pero napalingon pa rin siya.
Pumasok si Alex sa classroom.
Gaya ng dati, naka-black jacket ito. May headphones sa leeg at hawak na notebook sa isang kamay.
Tahimik itong naglakad papunta sa usual seat nito.
Hindi nito pinansin ang ibang students.
Pero nang dumaan ito sa tabi ni Alyanna—
bahagyang tumigil.
“Morning.”
Mahina lang ang boses ni Alex.
Napatingin si Alyanna.
“Morning.”
At nagpatuloy si Alex sa paglalakad.
Napangiti si Alyanna.
Hindi niya alam kung bakit simpleng “morning” lang iyon pero parang may kakaibang bigat.
Napansin iyon ni Mia.
“Uy.”
“Hmm?”
“Ngumiti ka.”
“Normal lang.”
“Hindi. Special smile 'yon.”
“Mia!”
Tumawa si Mia.
“Okay, okay.”
---
Makalipas ang ilang minuto, nagsimula na ang klase.
Pumasok si Professor Reyes dala ang ilang papel.
“Good morning, everyone.”
“Good morning, Sir.”
“Before we proceed with our lecture, we'll have a short quiz.”
Napatingin agad ang buong klase sa isa't isa.
“Sir, today talaga?”
“Yes.”
May ilang napaungol.
Napailing si Professor Reyes.
“Five items only.”
“Five items lang pala!”
“Still a quiz,” sagot niya.
Nagsimula silang magsagot.
Tahimik ang classroom maliban sa tunog ng mga ballpen.
Mabilis na nagsulat si Alyanna.
Hanggang sa makarating siya sa number four.
Napakunot ang noo niya.
Hindi niya maalala ang sagot.
Tumingin siya sa notebook niya.
Wala.
Sa projector.
Wala rin.
Huminga siya nang malalim at sinubukang alalahanin ang lecture.
Sa gilid ng mata niya, nakita niyang tapos na si Alex.
Tahimik lang itong nakaupo.
Biglang napansin ni Alex ang pagtingin niya.
Nagkatinginan sila.
Hindi nagsalita si Alex.
Tumingin lang ito sa papel ni Alyanna.
Pagkatapos, bahagyang itinaas ang kilay.
Parang nagtatanong.
Napailing si Alyanna.
Wala.
Maya-maya, may maliit na piraso ng papel na dumulas sa tabi ng notebook niya.
Napatingin siya.
May nakasulat na isang keyword.
Hindi sagot.
Isang clue lang.
Napangiti siya nang kaunti.
Tumingin siya kay Alex.
Tahimik lang itong nakatingin sa harapan.
Parang walang nangyari.
Natapos ang quiz.
“Pass your papers.”
Tumayo ang mga students.
Nang dumaan si Alyanna sa desk ni Alex, mahina niyang sinabi,
“Thanks.”
Hindi tumingin si Alex.
“For what?”
“Yung clue.”
“I didn't do anything.”
“Sure.”
Nagpatuloy si Alyanna sa paglalakad.
Pero bago siya tuluyang makalayo, narinig niya si Alex.
“Next time, review.”
Napangiti siya.
“Yes, ma'am.”
Napatingin si Alex sa kanya.
“Don't call me that.”
“Okay, ma'am.”
“Alyanna.”
Tumawa si Alyanna at mabilis na umalis.
Naiwan si Alex na nakatingin sa likod niya.
---
Pagkatapos ng lecture, nagkaroon sila ng free period.
Nagtungo sina Alyanna at Mia sa hallway para bumili ng snacks.
Habang naglalakad sila, biglang may sumabay sa kanila.
“Hey.”
Si Ethan.
“Hi,” bati ni Alyanna.
“Library later?”
“Para sa project?”
“Yeah. I found some sources online. Baka kailangan natin i-check yung actual references.”
Tumango si Alyanna.
“Sure.”
“After lunch?”
“Okay.”
Sa likod nila, may isang taong tahimik na nakarinig sa usapan.
Si Alex.
Hindi sinasadya.
At least iyon ang sinabi niya sa sarili niya.
Hindi niya naman sila sinusundan.
Nagkataon lang na pareho sila ng hallway.
Pero nang marinig niyang pupunta si Alyanna sa library kasama si Ethan—
biglang nawala ang normal na expression sa mukha niya.
“Alex?”
Napatingin siya.
Mia.
“Okay ka lang?”
“Yeah.”
“Sure?”
“Yeah.”
Tumango si Mia.
Pero ilang segundo lang ay nagsalita si Alex.
“Anong oras kayo sa library?”
Napalingon si Mia.
“Ha?”
“Yung project.”
“After lunch siguro.”
“Okay.”
“Bakit?”
“Wala.”
At nagpatuloy siya sa paglalakad.
Napatingin si Mia sa likod niya.
“Strange.”
“Bakit?”
“Wala.”
---
Lunch break.
Mas maingay ang cafeteria kaysa dati.
Halos lahat ng mesa ay puno.
Umupo sina Alyanna, Mia, at Ethan sa isang table malapit sa bintana.
“Ang init,” reklamo ni Mia.
“E kasi nasa tapat ka ng window,” sabi ni Ethan.
“Hindi ko kasalanan.”
Tumawa si Alyanna.
“Guys, kain muna tayo.”
“Speaking of food,” sabi ni Ethan, “may bago raw na pasta dito.”
“Talaga?”
Tumango si Ethan.
“Try mo.”
Tumayo siya para kumuha.
Pagbalik niya, inilagay niya ang isang maliit na tray sa harap ni Alyanna.
“For you.”
Napatingin si Alyanna.
“Bakit?”
“You said yesterday na mahilig ka sa pasta.”
“Naalala mo?”
“Of course.”
Napangiti si Alyanna.
“Thanks.”
Sa kabilang mesa, tahimik na kumakain si Alex.
Hindi niya intensyon na tumingin.
Pero tumingin siya.
Nakita niya si Ethan na nakangiti kay Alyanna.
Nakita niya si Alyanna na nakangiti pabalik.
At may kakaibang init na umakyat sa dibdib niya.
Hindi niya gusto.
Hindi niya alam kung bakit.
Pero ayaw niya.
Masyadong malapit.
Masyadong comfortable.
At higit sa lahat—
mukhang masaya si Alyanna.
Tumayo si Alex.
Mia noticed.
“Alex, saan ka?”
“Outside.”
“Hindi ka pa tapos kumain.”
“I'm done.”
Lumabas siya ng cafeteria.
Huminga nang malalim sa hallway.
Ano ba 'to?
Hindi naman niya girlfriend si Alyanna.
Hindi naman niya pag-aari.
Wala siyang karapatan.
Pero bakit parang gusto niyang bumalik at ilayo si Alyanna kay Ethan?
Napapikit siya.
“Crazy.”
“Alex?”
Napamulat siya.
Si Alyanna.
Nasa doorway.
“Okay ka lang?”
“Yeah.”
“Umalis ka bigla.”
“Mainit.”
“Mainit?”
“Yeah.”
Tumingin si Alyanna sa paligid.
“Aircon naman.”
Napatingin si Alex sa kanya.
“Then I wanted air.”
“Okay…”
Sandaling natahimik si Alyanna.
“Pupunta kami sa library after lunch.”
“I know.”
“Kasama si Ethan.”
Napatingin agad si Alex sa kanya.
“Why are you telling me?”
“Wala lang.”
Tumango si Alex.
“Okay.”
Lumingon na sana si Alyanna.
Pero bago siya makaalis, nagsalita si Alex.
“Don't stay too late.”
Napahinto si Alyanna.
“Bakit?”
“Library closes early.”
“Hindi naman.”
“Still.”
Napangiti si Alyanna.
“Concerned ka?”
“I'm just telling you.”
“Sure.”
“Alyanna.”
“Okay, okay.”
Tumawa siya nang mahina.
“See you later.”
Naiwan si Alex.
At sa unang pagkakataon—
hindi niya alam kung matutuwa ba siya dahil sinabi ni Alyanna na parang concerned siya.
O maiinis dahil tama ito.
---
Sa library, nakaupo sina Alyanna at Ethan sa isang mahabang table.
May laptop.
Books.
Printed articles.
At halos sampung tabs na bukas.
“Ang dami pala,” sabi ni Alyanna.
“Yeah. Kailangan natin piliin yung credible.”
“Okay.”
Tinuro ni Ethan ang screen.
“Try mo itong article.”
Lumapit si Alyanna.
“Where?”
“Here.”
Magkatabi silang nakatingin sa laptop.
Hindi nila napansin na may isang taong pumasok sa library.
Si Alex.
May hawak na dalawang libro.
Nakita niya agad sila.
Napahinto siya.
Seriously?
Hindi niya alam kung bakit siya pumunta roon.
Ang dahilan niya?
“May kailangan akong book.”
Pero ilang minuto niyang hinahanap ang libro na hawak naman niya sa kamay.
Sa huli, lumapit siya sa table.
“Hi.”
Napatingin si Alyanna.
“Alex?”
“May gagawin din ako.”
Umupo siya sa kabilang side ng table.
Tahimik.
Binuksan ang laptop.
Pero wala siyang ginagawa.
Napatingin si Ethan kay Alyanna.
“Let's continue.”
Tumango si Alyanna.
At doon nagsimula ang problema.
Every time Ethan leaned closer to explain something—
tumingin si Alex.
Every time Alyanna laughed—
tumingin si Alex.
Every time Ethan called Alyanna by her nickname—
lalong sumikip ang hawak ni Alex sa ballpen.
Hanggang sa biglang—
click.
Naputol ang ballpen niya.
Napatingin sina Alyanna at Ethan.
“Okay ka lang?” tanong ni Alyanna.
“Yeah.”
“Nasira?”
“Old.”
Tumingin siya sa ballpen.
Then kay Ethan.
“Can you lower your voice?”
Napakunot-noo si Ethan.
“I'm not loud.”
“Still.”
Tahimik na napatingin si Alyanna kay Alex.
“Alex…”
“What?”
“Okay ka lang talaga?”
Tumingin si Alex sa kanya.
“I said I'm fine.”
Hindi na nagsalita si Alyanna.
Pero napansin niya ang expression ni Alex.
Hindi ito galit.
Parang—
naiinis.
Pero hindi niya alam kung kanino.
---
Makalipas ang isang oras, natapos din ang research.
Tumayo si Ethan.
“I'll get the photocopies.”
“I'll come with you,” sabi ni Alyanna.
Bago pa siya makabangon, nagsalita si Alex.
“Stay.”
Natigilan si Alyanna.
“Ha?”
“Stay here.”
“Why?”
I'm going there.”
Tumayo si Alex.
Kinuha niya ang papers.
“I'll do it.”
Tumingin si Ethan sa kanya.
“I can do it.”
“I know.”
“So?”
Tahimik si Alex.
Napatingin siya kay Alyanna.
“Just stay.”
Hindi agad sumagot si Alyanna.
Sa halip, bahagya siyang ngumiti.
“Okay.”
Lumabas si Alex kasama ang papers.
Naiwan sina Alyanna at Ethan.
Napatingin si Ethan sa kanya.
“She's weird.”
“Who?”
“Alex.”
Napaisip si Alyanna.
“Yeah.”
“But she listens to you.”
Napatingin si Alyanna sa kanya.
“Really?”
“Yeah.”
Tumawa nang mahina si Ethan.
“Hindi siya ganyan sa ibang tao.”
Hindi nakasagot si Alyanna.
Dahil kahit siya—
napapansin na rin niya.
---
Pagkatapos ng klase, pauwi na ang karamihan ng students.
Habang inaayos ni Alyanna ang bag niya, nakita niya si Alex sa may pintuan.
“Naghihintay ka?”
“Hindi.”
“Then bakit nandito ka?”
“I'm leaving.”
“Same.”
Sabay silang lumabas ng classroom.
Tahimik silang naglakad sa hallway.
Walang nagsasalita.
Hanggang sa si Alyanna na ang bumasag ng katahimikan.
“Alex.”
Hmm?”
“Bakit mo ako laging tinutulungan?”
Huminto si Alex.
Hindi agad siya sumagot.
“Hindi naman.”
“You do.”
“Coincidence.”
“Every time?”
“Maybe.”
Napangiti si Alyanna.
“Liar.”
Napatingin si Alex sa kanya.
At sa unang pagkakataon, hindi siya umiwas.
“Maybe I just don't want you getting into trouble.”
“Why?”
Tahimik.
Mahabang katahimikan.
“Because…”
Huminga nang malalim si Alex.
“…I don't know.”
Nawala ang ngiti ni Alyanna.
Hindi dahil nasaktan siya.
Kundi dahil naramdaman niyang may ibig sabihin ang sagot na iyon.
Bago pa siya makapagsalita, tumunog ang phone ni Alex.
Tiningnan niya.
Message mula kay Ethan.
Ethan: Did you get the photocopies?
Napatingin si Alex sa screen.
Pagkatapos, tumingin siya kay Alyanna.
“Let's go.”
“Saan?”
“Home.”
“Magkasama?”
Napatingin si Alex sa kanya.
“If you want.”
Bahagyang ngumiti si Alyanna.
“Okay.”
Sabay silang naglakad palabas ng campus.
At habang naglalakad sila—
hindi napansin ni Alyanna na unti-unting bumababa ang distansya sa pagitan nila.
At si Alex?
Sa unang pagkakataon, hindi na niya sinusubukang lumayo.
Sa halip, nang mapansin niyang may ibang estudyanteng dumaan at bahagyang napalapit kay Alyanna—
instinctively, lumapit siya.
Sapat para mapunta si Alyanna sa tabi niya.
Hindi niya alam kung bakit.
Pero alam niya ang isang bagay.
Ayaw niyang may ibang masyadong lumalapit kay Alyanna.
At mas nakakatakot iyon kaysa sa gusto niyang aminin.
- Writer
- chap_listContents
- likeADD