Chapter 17 — The Confession
1249 Words
Kinabukasan, hindi maalis sa isip ni Alyanna ang sinabi ni Alex.
Don't leave me.
Simple lang ang mga salitang iyon.
Pero sa paraan ng pagkakasabi ni Alex, parang may ibang kahulugan.
Hindi iyon utos.
Hindi rin iyon pagiging possessive.
Parang unang beses lang na hinayaan ni Alex ang sarili niyang maging vulnerable sa harap niya.
At iyon ang hindi makalimutan ni Alyanna.
Pagpasok niya sa classroom, nakita niya agad si Alex.
Nasa upuan ito, nakikinig ng music habang nakasandal sa upuan.
Pagkakita sa kanya, agad nitong tinanggal ang isang earphone.
“Morning.”
“Morning.”
Umupo si Alyanna sa tabi niya.
Ilang segundo silang tahimik.
Hanggang sa bahagyang lumapit si Alex.
“Okay ka?”
“Okay.”
“Sure?”
Tumango si Alyanna.
“Iniisip ko lang yung sinabi mo kahapon.”
Naging seryoso ang mukha ni Alex.
“Which one?”
“‘Don't leave me.’”
Napayuko si Alex.
“Sorry.”
“Bakit ka nagsosorry?”
“Hindi ko dapat sinabi.”
“Bakit?”
“Baka na-pressure kita.”
“Hindi.”
Tumingin si Alyanna sa kanya.
“Actually…”
“Hmm?”
“Gusto ko na sinabi mo.”
Napatingin si Alex.
“Really?”
“Oo.”
Sandaling nagkatinginan sila.
At sa pagkakataong iyon, wala sa kanilang umiwas.
---
Nagsimula ang lecture.
Pero mas tahimik si Alex kaysa dati.
Napansin ni Alyanna na parang may gusto itong sabihin.
“Alex.”
“Hmm?”
“May gusto ka bang sabihin?”
Umiling ito.
“Wala.”
“Sure?”
“Yeah.”
Ngunit maya-maya, marahang inilapit ni Alex ang kamay niya sa kamay ni Alyanna sa ilalim ng desk.
Hindi niya agad hinawakan.
Hinintay niya muna.
Nang hindi umatras si Alyanna, saka niya marahang hinawakan ang pinky nito.
Napangiti si Alyanna.
At buong lecture silang ganoon.
Maliit na bagay.
Pero para kay Alex, malaking bagay iyon.
Dahil dati, ayaw niyang may taong masyadong malapit.
Ngayon, siya mismo ang naghahanap ng paraan para manatiling konektado kay Alyanna kahit nasa gitna sila ng klase.
---
Pagkatapos ng lecture, nagpunta sila sa library para sa final presentation.
Mia at Ethan ang unang umalis para bumili ng pagkain.
Naiwan sina Alex at Alyanna sa isang table.
Tahimik silang nag-e-edit ng slides.
Maya-maya, napatingin si Alyanna kay Alex.
“Alex.”
“Hmm?”
“May tanong ako.”
“Go.”
“Bakit ako?”
Huminto si Alex sa pag-type.
“Ano?”
“Bakit ako yung naging importante sa’yo?”
Matagal bago sumagot si Alex.
“Hindi ko alam.”
“Again?”
“Pero…”
Huminga siya nang malalim.
“Naalala mo nung first day mo?”
“Oo.”
“Akala ko magiging katulad ka lang ng iba.”
“Anong ibig mong sabihin?”
“Lalapit. Magtatanong. Tapos kapag hindi ako friendly, aalis.”
Napangiti si Alyanna.
“Pero hindi ako umalis.”
“Exactly.”
Tumingin si Alex sa kanya.
“Hindi ka umalis.”
Tahimik si Alyanna.
“Sinungitan kita.”
“Oo.”
“Pinagsabihan kitang lumayo.”
“Oo.”
“Pero bumalik ka pa rin.”
“Curious ako.”
“Hindi lang curiosity ‘yon.”
Napangiti si Alyanna.
“Sigurado ka?”
Tumango si Alex.
“Because you saw something in me kahit ako mismo ayaw kong makita.”
Nawala ang ngiti ni Alyanna.
“Alex…”
“Hindi ko alam kung kailan nagsimula.”
Napatingin si Alex sa kamay niya.
“Basta isang araw, hinahanap na kita.”
Huminga siya nang malalim.
“Kapag hindi kita nakikita, napapaisip ako kung nasaan ka.”
“Kapag may problema ka, gusto kong malaman.”
“Kapag may nagpapatawa sa’yo…”
Napangiti siya nang kaunti.
“…naiinis ako kahit wala naman silang ginagawang masama.”
Napatawa si Alyanna.
“Selos ka talaga.”
“Yeah.”
Tumingin siya nang diretso sa mga mata nito.
“But I'm learning.”
“Learning what?”
“To trust you.”
---
Tumahimik ang paligid.
Maya-maya, marahang inilapag ni Alex ang kamay niya sa ibabaw ng mesa.
Hindi niya hinawakan si Alyanna.
Hinayaan lang niyang naroon iyon.
Hanggang sa si Alyanna mismo ang lumapit at humawak sa kamay niya.
Bahagyang napangiti si Alex.
“Thank you.”
“For what?”
“For staying.”
“Sinabi ko naman sa’yo.”
“Ano?”
“Hindi ako aalis.”
Napayuko si Alex.
May kakaibang bigat sa dibdib niya.
Hindi masakit.
Pero sobrang puno.
Parang sa unang pagkakataon, may taong nagsabing hindi siya kailangang matakot na maiiwan.
“Alyanna.”
“Hmm?”
“I think…”
Huminto siya.
“Alex?”
“I think I'm falling for you.”
Hindi agad nakasagot si Alyanna.
Napatingin siya sa kamay nilang magkahawak.
Pagkatapos ay kay Alex.
“Alex…”
“I don't need you to say it back.”
“Pero…”
“Okay lang.”
“Hindi.”
Umiling si Alyanna.
“Hindi ako natatakot sa sasabihin ko.”
Tumingin siya diretso kay Alex.
“Baka…”
Huminga siya nang malalim.
“…nahuhulog na rin ako.”
Nanlaki nang kaunti ang mga mata ni Alex.
“Baka?”
Napangiti si Alyanna.
“Hindi pa ako sure.”
“Okay.”
“Pero…”
“Ano?”
“Gusto kong malaman.”
“Kung ano?”
“Kung saan tayo pupunta.”
Tahimik si Alex.
At sa unang pagkakataon, hindi siya natakot sa tanong.
“Then let's find out.”
---
Paglabas nila ng library, papalubog na ang araw.
Magkatabi silang naglalakad.
Hindi sila nagmamadali.
Sa hallway, may ilang estudyanteng dumadaan.
Minsan, nagkakatinginan sila.
Pero wala na silang pakialam.
Nang makarating sila sa may garden sa likod ng building, huminto si Alex.
“Alyanna.”
“Hmm?”
“Can I ask you something?”
“Sige.”
“Pwede ba kitang hawakan?”
Napangiti si Alyanna.
“Kanina pa tayo magkahawak.”
“I know.”
“Then?”
“I want to know if it's still okay.”
Mas lalong lumawak ang ngiti ni Alyanna.
“Okay.”
Marahang hinawakan ni Alex ang kamay niya.
Dahan-dahan silang naglakad papunta sa gate.
Pagdating doon, hindi agad bumitaw si Alex.
“Alyanna.”
“Hmm?”
“About the kiss…”
Napangiti si Alyanna.
“Yung muntik?”
Tumango si Alex.
“Yeah.”
“Bakit?”
“Gusto ko pa rin.”
Napatawa si Alyanna.
“Ang straightforward mo.”
“I'm trying to be honest.”
“Good.”
“Can I?”
Hindi agad sumagot si Alyanna.
Tumingin muna siya sa mga mata ni Alex.
At nakita niya roon ang kaba.
Hindi pressure.
Hindi expectation.
Kaba lang.
Kaya marahan siyang tumango.
“Not today.”
Napakurap si Alex.
“Okay.”
“Hindi ibig sabihin na ayoko.”
“I know.”
“Gusto ko lang…”
Huminga si Alyanna.
“…kapag nangyari, hindi tayo matatakot pagkatapos.”
Tahimik na ngumiti si Alex.
“Then we'll wait.”
“Promise?”
“Promise.”
At bago sila maghiwalay, marahan niyang pinisil ang kamay ni Alyanna.
“Good night.”
“Good night.”
Naglakad si Alyanna palayo.
Pero bago siya tuluyang lumayo, napalingon siya.
Nandoon pa rin si Alex.
Nakatingin sa kanya.
At sa pagkakataong iyon, hindi na niya kailangang hulaan kung ano ang nararamdaman nito.
Alam na niya.
Mahalaga siya kay Alex.
At marahil, sa hindi na rin katagal na panahon—
hindi na lang iyon magiging maybe.
Dahil pareho na silang papalapit sa isang sagot.
Sila.
- Writer
- chap_listContents
- likeADD