Chapter 14 — Come Back
1682 Words
Kinabukasan, pagpasok ni Alyanna sa classroom, agad niyang napansin si Alex.
Nasa usual nilang upuan ito, tahimik na nagbabasa ng notes.
Pagkakita sa kanya, bahagyang umangat ang tingin ni Alex.
“Late ka.”
Napatingin si Alyanna sa orasan.
“Pitong minuto pa bago mag-bell.”
“Late pa rin.”
Napangiti siya.
“Ang aga mo kasi.”
“Gusto kitang maabutan.”
Natigilan si Alyanna.
“Ha?”
Hindi na sumagot si Alex. Bumalik lang ito sa binabasa.
“Ang lambing mo ngayon,” tukso ni Alyanna habang umuupo.
“Hindi.”
“Sinungaling.”
Bahagyang napangiti si Alex.
“Good morning.”
“Good morning.”
Tahimik silang nag-ayos ng gamit.
Ilang sandali pa, dumating si Mia.
Pagkakita sa kanilang magkatabi, napangisi siya.
“Okay na kayo?”
Sabay napatingin sina Alex at Alyanna.
“Okay na,” sagot ni Alyanna.
“Good.”
Umupo si Mia sa harap nila.
“Akala ko kahapon kailangan ko nang mamagitan.”
“Hindi naman,” sabi ni Alex.
“Talaga?”
“Oo.”
“Eh bakit mukha kang gusto mong suntukin ang mundo kahapon?”
Napatingin si Alex kay Mia.
“Wala akong gustong suntukin.”
Napatawa si Alyanna.
“Hayaan mo na.”
---
Sa unang klase nila, nagbigay ang professor ng bagong group activity.
“Gagawa kayo ng maikling presentation tungkol sa communication and relationships. Four members bawat grupo.”
Nagsimula siyang magbanggit ng mga pangalan.
“Alyanna, Alex, Mia, Ethan.”
Napangiti si Alyanna.
“Magkakasama ulit tayo.”
“Hindi ka ba nagsawa?” tanong ni Ethan.
“Hindi.”
“Good. Kasi ikaw gagawa ng introduction.”
“Ha? Bakit ako?”
“Magaling ka magsalita.”
“Bolero.”
Tumawa si Ethan.
Sa tabi niya, tahimik lang si Alex.
Pero nang mapansin nitong masyadong lumapit si Ethan para tingnan ang notes ni Alyanna, bahagyang inusog ni Alex ang upuan niya.
Mas malapit kay Alyanna.
Napatingin si Alyanna.
“Alex?”
“Hm?”
“Bakit ka lumapit?”
“Wala.”
“May space naman diyan.”
“Mas kita ko notes mo dito.”
Tiningnan ni Alyanna ang notebook.
“Hindi naman tayo gumagawa ng notes.”
“Ngayon gumagawa na tayo.”
Napangiti si Mia sa kabilang mesa.
Hindi na siya nagsalita.
---
Pagkatapos ng klase, pumunta silang apat sa library.
Habang naghahanap ng reference si Ethan, nakaupo si Alyanna kasama si Mia.
Maya-maya, dumating si Clara.
“Alyanna.”
Napalingon siya.
“Hi.”
“Pwede ba kitang mahingan ng tulong?”
“Sige.”
Umupo si Clara sa tabi niya at inilabas ang ilang papel.
“Hindi ko kasi alam kung tama itong format.”
Tinulungan siya ni Alyanna.
Sa kabilang bahagi ng mesa, tahimik si Alex.
Nagsusulat.
Pero hindi na niya nababasa ang sinusulat niya.
Maya-maya, tumayo siya.
“Saan ka pupunta?” tanong ni Alyanna.
“Bibili ako ng tubig.”
“Okay.”
Ilang minuto lang ang lumipas, bumalik si Alex.
May dala siyang dalawang bote.
Inilapag niya ang isa sa harap ni Alyanna.
“Para sa’yo.”
“Salamat.”
Pagkatapos ay umupo siya sa tabi ni Alyanna.
Hindi niya sinabi kay Clara na umalis.
Hindi rin siya sumingit sa usapan.
Umupo lang siya roon.
Pero nang matapos si Clara at tumayo, saka lamang bahagyang lumuwag ang balikat niya.
Napansin iyon ni Alyanna.
“Alex.”
“Hm?”
“Okay ka lang?”
“Oo.”
“Sure?”
Tumango siya.
“Bakit?”
“Wala.”
Tinitigan siya ni Alyanna.
“Hindi ka ba nagseselos?”
Bahagyang natahimik si Alex.
“Kaunti.”
“Bakit hindi mo sinabi?”
“Hindi naman kailangan.”
“Bakit?”
“Dahil wala ka namang ginagawang mali.”
Napangiti si Alyanna.
“Good answer.”
“Natuto na ako.”
---
Kinahapunan, nagpaiwan si Alyanna para tapusin ang presentation.
Nasa classroom sila ni Ethan.
“Dito mo ilagay,” sabi ni Ethan habang itinuturo ang laptop.
“Ah, oo.”
Lumapit si Ethan para ayusin ang slide.
Sakto namang dumating si Alex.
Huminto siya sa pintuan.
Nakita niya ang dalawa.
Hindi siya agad nagsalita.
Pagkatapos ay pumasok.
“Matagal pa?”
Napalingon si Alyanna.
“Alex! Akala ko umuwi ka na.”
“Hindi pa.”
“May gagawin ka?”
“Wala.”
Tumingin si Ethan.
“Pwede mo kaming tulungan.”
Tumango si Alex.
“Sige.”
Umupo siya sa tabi ni Alyanna.
Maya-maya, inabot ni Ethan ang laptop.
“Pwede mo bang tingnan itong part?”
Bago pa makuha ni Alyanna, kinuha iyon ni Alex.
“Ako na.”
Napatingin si Ethan.
“Okay.”
Napatingin din si Alyanna kay Alex.
“Hindi mo naman kailangang kunin.”
“Alam ko.”
“Eh bakit?”
“Gusto ko.”
Napangiti si Alyanna.
“Possessive.”
Bahagyang tumingin si Alex sa kanya.
“Hindi.”
“Sure?”
“Siguro.”
Tumawa si Ethan.
“Mas okay na rin. At least aminado.”
“Ethan.”
“Oo na.”
---
Pagkatapos nilang matapos, sabay-sabay silang lumabas ng classroom.
Si Mia ay naunang umalis.
Si Ethan naman ay may pupuntahan pa.
“Alyanna, sasabay ka?” tanong ni Ethan.
Bago pa makasagot si Alyanna, nagsalita si Alex.
“Sabayan ko siya.”
Napatingin si Ethan kay Alex.
Pagkatapos ay kay Alyanna.
“Okay.”
Nang makaalis si Ethan, tumingin si Alyanna kay Alex.
“Hindi mo man lang ako tinanong.”
“Sorry.”
“Bakit mo sinabi agad?”
“Gusto kitang sabayan.”
“Hindi dahil kay Ethan?”
Saglit na natahimik si Alex.
“Hindi lang dahil sa kanya.”
Napangiti si Alyanna.
“Mas okay.”
Naglakad sila nang magkatabi.
Makalipas ang ilang hakbang, bahagyang dumampi ang kamay ni Alex sa kamay niya.
Hindi niya agad hinawakan.
Parang naghihintay.
Kaya si Alyanna na mismo ang lumapit at hinawakan iyon.
Napatingin si Alex.
“Bakit?”
“Wala.”
“Ngumiti ka.”
“Hindi.”
“Ngumiti ka.”
“Baka.”
Napailing si Alyanna.
---
Kinabukasan, mas naging abala si Alyanna.
May recitation sila.
May kailangang ipasa.
At kailangan pa nilang ayusin ang presentation.
Halos buong araw siyang kasama nina Mia at Ethan.
Hindi niya napansin na ilang beses siyang hinahanap ni Alex.
Noong lunch, nakita siya ni Alex sa cafeteria.
Kasama sina Mia at Ethan.
Hindi siya lumapit agad.
Kumuha lang siya ng pagkain at umupo sa kabilang mesa.
Makalipas ang ilang minuto, napansin ni Alyanna si Alex.
“Bakit doon siya?”
Tumingin si Mia.
“Baka gusto niyang bigyan ka ng space.”
“Pero kahapon naman—”
“Baka ayaw ka niyang istorbohin.”
Tumango si Alyanna.
Pero maya-maya, tumayo si Alex at lumapit.
“Alyanna.”
“Hmm?”
“May kailangan ka pa bang gawin pagkatapos?”
“May tatapusin lang sa library.”
“Anong oras?”
“Siguro mga alas-kuwatro.”
Tumango si Alex.
“Okay.”
“Bakit?”
“Wala.”
Umalis ulit siya.
Napatingin si Mia kay Alyanna.
“Hindi raw nagseselos.”
Napangiti si Alyanna.
“Hindi nga.”
---
Alas-kuwatro.
Nasa library pa rin si Alyanna.
Nang matapos siya, paglabas niya ng library, nakita niya si Alex na naghihintay sa hallway.
“Alex?”
Tumayo ito.
“Tapos ka na?”
“Oo.”
“Uwi na tayo.”
Napangiti si Alyanna.
“Hinintay mo ako?”
“Oo.”
“Bakit?”
“Wala akong ibang gagawin.”
“Sinungaling.”
Bahagyang ngumiti si Alex.
“Siguro gusto lang kitang makasama.”
Napangiti rin si Alyanna.
“Okay.”
Naglakad sila.
Tahimik sa una.
Hanggang sa nagsalita si Alex.
“Busy ka kanina.”
“Oo.”
“Masaya?”
“Hmm?”
“Kasama sila.”
Napangiti si Alyanna.
“Masaya naman.”
Tumango si Alex.
“Good.”
Makalipas ang ilang segundo, nagsalita ulit siya.
“Pero bukas…”
“Ano?”
“Pwede bang ako naman?”
Napatingin si Alyanna.
“Ano?”
“Yung oras mo.”
Natawa si Alyanna.
“Hindi naman pag-aari ang oras ko.”
“Alam ko.”
“E bakit ganyan ka?”
“Gusto lang kitang makasama.”
Napangiti si Alyanna.
“Sabihin mo kasi.”
“Ngayon ko lang natutunan.”
“Okay.”
Nagpatuloy sila sa paglalakad.
Pagdating sa gate, hindi agad bumitaw si Alex sa kamay niya.
“Alyanna.”
“Hm?”
“Kapag busy ka, sabihin mo lang.”
“Bakit?”
“Para hindi kita hintayin nang hindi ko alam kung babalik ka.”
Napangiti si Alyanna.
“Babalik ako.”
“Sigurado?”
“Oo.”
“Promise?”
“Promise.”
Bahagyang humigpit ang hawak ni Alex.
“Good.”
“Alex.”
“Hm?”
“Hindi mo kailangang matakot na mawala ako sa tuwing may kausap akong iba.”
Tahimik si Alex.
“Alam ko.”
“Hindi naman ako pupunta kahit saan.”
Tumingin si Alex sa kanya.
“Hindi mo alam kung gaano kasarap marinig ‘yan.”
Napangiti si Alyanna.
“Then stop worrying.”
“Susubukan ko.”
“Hindi.”
Napangiti si Alex.
“Pipiliin kong huwag.”
“Mas maganda.”
Sandaling nagkatitigan sila.
Hindi na kailangang sabihin pa ni Alex kung gaano siya kasaya.
Dahil sa simpleng paraan ng paghawak niya sa kamay ni Alyanna, halata na.
Hindi niya kailangang pagbawalan si Alyanna.
Hindi niya kailangang sabihin kung sino ang dapat nitong kausapin.
Hindi niya kailangang laging ipakita ang selos.
Minsan, sapat nang makita kung paano siya kusang lumalapit kapag may ibang masyadong malapit.
Kung paano niya hinahanap si Alyanna sa gitna ng maraming tao.
Kung paano siya naghihintay kahit hindi naman siya pinaghihintay.
At kung paano, sa bawat pagkakataong may pagkakataon siyang piliin kung lalayo ba siya o lalapit—
lagi niyang pinipiling lumapit.
“Uwi na tayo,” sabi ni Alyanna.
Tumango si Alex.
“Sabay tayo.”
At habang magkatabi silang naglalakad palabas ng campus, hindi na kailangang habulin ni Alex si Alyanna.
Dahil sa pagkakataong ito—
kusang sumabay sa kanya si Alyanna.
- Writer
- chap_listContents
- likeADD