Chapter 19 — Too Much
1348 Words
Normal sana ang umaga.
Maaga pa sa classroom, pero may ilan nang estudyanteng nag-uusap sa likod.
Nasa tabi ni Alyanna si Alex, gaya ng nakasanayan na nila nitong mga nakaraang araw.
Tahimik silang naghihintay sa professor.
Paminsan-minsan ay nagtutulungan sa notes.
Minsan ay nagkakatinginan.
Wala namang kakaiba.
Hanggang sa may tumawag mula sa pintuan.
“Alex?”
Parang biglang natigil ang mundo ni Alex.
Napahinto ang kamay niya sa pagsusulat.
Hindi niya kailangang lumingon agad.
Alam na niya kung sino.
Dahan-dahan siyang tumingin sa pinto.
Isang babae ang nakatayo roon.
Mahaba ang buhok, maayos ang pananamit, at may hawak na paper bag.
Nakangiti ito.
“Hi, Alex.”
Tahimik si Alex.
Napansin agad ni Alyanna ang pagbabago sa mukha niya.
Hindi ito selos.
Hindi galit.
Parang isang bagay mula sa nakaraan na biglang bumalik nang hindi niya inaasahan.
Tumayo si Alex.
“Lara.”
Ngumiti ang babae.
“It's been a while.”
“Anong ginagawa mo rito?”
“I wanted to see you.”
Napatingin si Lara kay Alyanna.
“Friend?”
Saglit na natigilan si Alex.
“She's important to me.”
Hindi alam ni Alyanna kung bakit, pero parang mas malakas ang dating ng sagot na iyon kaysa sa simpleng friend.
Hindi na nagtanong si Lara.
“Can we talk?”
Tumango si Alex.
“Outside.”
Lumabas silang dalawa.
Hindi sumunod si Alyanna.
Hindi rin siya nagtanong.
Nanatili lang siya sa upuan.
---
Makalipas ang ilang minuto, bumalik si Alex.
Tahimik siya.
Umupo sa tabi ni Alyanna.
Hindi agad nagsalita.
“Okay ka?” tanong ni Alyanna.
Tumango si Alex.
“Yeah.”
“Sure?”
“Hindi ko lang siya inaasahan.”
“Ex mo?”
Tumango si Alex.
“Yes.”
Hindi nagtanong si Alyanna ng higit pa.
Hindi dahil wala siyang gustong malaman.
Kundi dahil ayaw niyang gawing interrogation ang sitwasyon.
Maya-maya, si Alex mismo ang nagsalita.
“Lara was my ex.”
“I figured.”
“Matagal na kami.”
“Okay.”
“Pero tapos na.”
Tumango si Alyanna.
“I believe you.”
Napatingin si Alex sa kanya.
“You do?”
“Oo.”
“Hindi ka galit?”
“Hindi.”
“Selos?”
Napangiti si Alyanna.
“Konti.”
Napangiti rin si Alex.
“Sorry.”
“Wala ka namang ginawa.”
“At least you're honest.”
“I'm trying.”
Tahimik silang nagkatitigan.
At doon naramdaman ni Alex ang kakaibang gaan sa dibdib.
Hindi siya pinilit ni Alyanna.
Hindi siya hinusgahan.
Hindi rin ito nag-demand ng buong explanation agad.
Nagtiwala lang.
---
Sa tanghali, nagkita ulit nila si Lara sa hallway.
Hindi ito lumapit kay Alex.
Tumango lang ito nang makita siya.
Tumango rin si Alex.
Pagkatapos ay nagpatuloy silang maglakad ni Alyanna.
Hindi na iyon pinag-usapan.
Hanggang sa magsalita si Alyanna.
“Alex.”
“Hmm?”
“Kung may kailangan kang ayusin sa past mo, sabihin mo sa’kin.”
Napatingin si Alex.
“Why?”
“Para hindi mo kailangang itago.”
“Hindi naman ako nagtatago.”
“Medyo.”
Napangiti si Alex.
“Sorry.”
“Hindi kailangan magsorry.”
“Pero ayokong maramdaman mong may kailangan kang hulaan.”
“Good.”
Sandali silang naglakad.
“May tanong ako,” sabi ni Alyanna.
“Ano?”
“Masaya ka ba noon?”
Napaisip si Alex.
“Yeah.”
“Then bakit natapos?”
Tahimik siya nang ilang segundo.
“Hindi lahat ng bagay na masaya ay meant to stay.”
Napatingin si Alyanna sa kanya.
“Ang lalim.”
“Sorry.”
“Hindi. Gets ko.”
Huminga si Alex.
“May mga bagay na hindi gumagana kahit mahal mo yung tao.”
“Do you still regret it?”
“Sometimes.”
Napatingin si Alyanna sa kanya.
“Not because I want her back.”
Tumigil si Alex sandali.
“Regret ko lang na hinayaan kong maging masakit.”
Hindi sumagot si Alyanna.
Hinawakan lang niya nang bahagya ang kamay ni Alex.
At sa simpleng gesture na iyon, parang may naintindihan si Alex.
Hindi niya kailangang burahin ang nakaraan.
Kailangan lang niyang hindi bumalik doon.
---
Pagkatapos ng klase, pumunta sila sa library.
Kasama nila sina Mia at Ethan.
Normal ulit ang lahat.
Nag-aaral.
Nagtatawanan.
Nagtatalo kung anong font ang gagamitin sa presentation.
“Arial,” sabi ni Ethan.
“Calibri,” sagot ni Mia.
“Times New Roman.”
Napatingin silang lahat kay Alex.
“Seriously?” tanong ni Alyanna.
“It's readable.”
“Boring.”
“Effective.”
Napatawa si Alyanna.
At sa unang pagkakataon buong araw, nakita ni Alex na bumalik ang dating gaan ng mukha nito.
Napangiti rin siya.
Maya-maya, tumayo si Ethan.
“Alyanna, samahan mo ako kumuha ng photocopy?”
“Sige.”
Tumango si Alex.
“Okay.”
Hindi niya sila pinigilan.
Hindi siya nagtanong kung gaano katagal.
Hindi siya sumunod.
Nanatili lang siya sa table.
At habang nakatingin sa ginagawa nina Mia, napangiti siya nang bahagya.
Trust.
Mahirap.
Pero kaya pala.
---
Pagbalik nina Alyanna at Ethan, may nakita silang tao sa kabilang hallway.
Si Lara.
Napatingin ito kay Alex.
At pagkatapos ay umalis.
Napansin iyon ni Alyanna.
Pero hindi niya agad binanggit.
Pagkalipas ng ilang minuto, nagligpit na sila.
Paglabas ng library, naglakad silang dalawa ni Alex.
“Hindi mo tinanong kung sino ‘yung kausap ko kanina.”
“Hindi ko kailangan.”
“Why?”
“Because you told me.”
“About what?”
“That she's your past.”
Tahimik si Alex.
“Trusting me?”
“Oo.”
Marahan siyang ngumiti.
“Thank you.”
“Pero…”
“Ano?”
“Kung may gagawin siyang hindi okay, sabihin mo sa’kin.”
Tumango si Alex.
“I will.”
---
Sa may campus garden, huminto sila sandali.
Mahangin.
Tahimik.
“Alex.”
“Hmm?”
“May isa pa akong tanong.”
“Go.”
“Bakit parang natatakot ka kapag nandiyan siya?”
Nawala ang ngiti ni Alex.
Hindi agad siya sumagot.
“Because she knows a version of me that I don't like anymore.”
“Anong version?”
“Yung taong hindi marunong magsabi ng nararamdaman.”
Tumingin siya kay Alyanna.
“Yung taong kapag nasaktan, nananakit din.”
Tahimik si Alyanna.
“Hindi ako naging magandang partner noon.”
“Pero nagbago ka.”
“I'm trying.”
“Alam ko.”
Huminga nang malalim si Alex.
“That's why I'm scared.”
“Sa kanya?”
“Hindi.”
“Sa’kin?”
Tumango si Alex.
“Na baka maulit ko.”
Lumapit si Alyanna.
“Alex, hindi mo kailangang maging perfect para sa’kin.”
“Pero ayokong saktan ka.”
“Then talk to me.”
Napatingin si Alex.
“Kapag nagseselos ka, sabihin mo. Kapag natatakot ka, sabihin mo. Kapag may problema ka, sabihin mo.”
Mahina siyang ngumiti.
“Hindi kita huhulaan.”
Napangiti si Alex.
“Okay.”
“Promise?”
“Promise.”
---
Pagdating nila sa gate, nagsimulang umambon.
Binuksan ni Alex ang payong.
Magkatabi silang naglakad.
Hindi sila nag-uusap.
Pero magkahawak ang kamay nila sa ilalim ng payong.
Maya-maya, nagsalita si Alex.
“Alyanna.”
“Hmm?”
“Thank you.”
“Again?”
“Oo.”
“Para saan naman?”
“For not making me choose between my past and you.”
Napatingin si Alyanna sa kanya.
“You don't have to.”
“I know.”
Huminto si Alex.
Tumingin siya nang diretso kay Alyanna.
“But if I ever have to choose where I want to be…”
Bahagya niyang hinigpitan ang hawak sa kamay nito.
“I already know.”
“Where?”
“Here.”
Napangiti si Alyanna.
“Good answer.”
“It's the truth.”
Nagpatuloy sila sa paglalakad.
At sa pagkakataong iyon, walang selos.
Walang away.
Walang kailangan patunayan.
Isang bagay lang ang malinaw.
May nakaraan si Alex.
Pero hindi ibig sabihin noon na doon pa rin nakatira ang puso niya.
Dahil habang hawak niya ang kamay ni Alyanna—
alam na niya kung saan niya gustong manatili.
- Writer
- chap_listContents
- likeADD