กูกลับเข้าห้องทำงานอีกครั้งด้วยความหงุดหงิดก่อนจะกระแทกตัวลงบนโซฟาและปลดกระดุมเสื้อออกอย่างร้อนรน สายตามองดอกไม้ที่ประดับแจกันด้วยความสั่นไหว
ช่อดอกไม้ช่อนี้กูตั้งใจจะเอามาให้มะลิ...เพราะวันนี้เป็นวันครบรอบ3เดือนที่เธอจากไป แต่เด็กคนนั้นกลับทำมันพัง!
กูสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะค่อยๆ พ่นลมออกอย่างช้าๆ เพื่อระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่านอยู่ในตัว อยากจะตีเธอให้เจ็บให้สมกับการกระทำครั้งนี้ แต่พอเห็นน้ำตาบวกกับแววตาของความกลัวกูก็ไม่กล้าที่จะตี ทั้งๆ ที่เธอก็คอยสร้างปัญหาให้กูตลอด
ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเป็นแบบนี้ได้ยังไง!
กูล้มตัวนั่งนอนด้วยความเหนื่อยล้าพร้อมกับลำแขนก่ายหน้าผากและหลับตาลง
"หลิวซุ่ย…"
กูสะดุ้งตื่นเมื่อมีคนมาเขย่าตัวกูพร้อมกับเรียกชื่อเบาๆ เมื่อลืมตาขึ้นมามองก็พบกับแม่บ้านผู้อาวุโสแห่งนี้ ใบหน้าเหี่ยวย่นคลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน
"มีอะไร" กูถามออกไปก่อนจะเปลี่ยนมานั่งแทน
