โหมดหลงเมีย

กูมองภาพตรงหน้าทั้งน้ำตาพร้อมกับกำภาพอัลตร้าซาวด์ไว้ในมืออันสั่นเครือ ผู้หญิงที่กูรักและตัดสินใจใช้คำว่าครอบครัวไม่มีอีกแล้ว ทุกอย่างที่เคยคิดเอาไว้ได้หายไปตลอดกาล กูสูญเสียเมียอันเป็นที่รักและลูกที่อยู่ในท้องไม่มีวันหวนกลับมา เพียงเพราะไอ้เหี้ยตัวหนึ่งมันเมาแล้วขับ "มะลิ…" กูเอื้อนเอ่ยชื่อเมียรักอย่างสิ้นหวังเมื่อเธอไม่มีวันกลับมาหากูได้ ต่อไปนี้กูจะอยู่อย่างไรในวันที่ไม่มีเธอ… ทุกวันมันช่างผ่านไปเชื่องช้าและกำลังกัดกินความสุขกูไปทีละนิดๆ รอบๆ ตัวมันหนาวเหน็บกว่าทุกวันในเมื่อไม่มีผู้หญิงข้างกายและคอยย้ำเตือนกูเสมอว่าไม่มีเธออีกต่อไป ทำไมโลกมันช่างโหดร้ายเหลือเกิน ทำไมต้องพรากผู้หญิงคนนี้ไปจากกู กูกางภาพอัลตร้าซาวด์ต่อหน้าหลุมศพมะลิด้วยความสั่นเทาก่อนจะจูบลงบนกระดาษนับครั้งไม่ถ้วน เปรียบเสมือนกำลังจูบลูกน้อยของตน ทำได้เพียงเท่านี้จริงๆ … กูซับน้ำตาที่ไม่มีวี่แววว่าจะหยุดลงง่ายๆ ก่อนจะทรุดตัวลงพื้นอย่างหมดแรงและกอดหินที่สลักชื่อคนรักเอาแนบกายเหมือนคนบ้าพร้อมกับร่ำไห้แทบขาดใจ "มะลิ..มะลิ..จัสมิน ได้ยินเฮียไหม ฮึก! จัสมินหยาง เฮียรักหนูนะ กลับมาหาเฮียได้ไหม" กูพร่ำเพ้อไม่สนใจลูกน้องคนสนิทที่ยืนเคียงข้างกูตลอดเวลา พร้อมกับจูบหินสลักเหมือนกับกำลังจูบกับเธอ กลิ่นหอมหวานที่คุ้นเคยมันจะไม่มีอีกต่อไป น้ำเสียงหวานออดอ้อนกูไม่มีวันได้ยินอีกแล้ว สัมผัสอ่อนโยนที่คอยปลอบประโลมเมื่อเหนื่อยล้า กูจะเอาทั้งหมดจากใครอีก! อีกแค่สามเดือนเท่านั้นที่กูจะได้เห็นหน้าลูกสาวตัวเอง แต่มันกลับเป็นไปไม่ได้ เธอเพิ่งจะ23ปี เธออายุยังน้อยเกินที่จะจากโลกนี้ไป ทำไมฟ้าต้องส่งไอ้เหี้ยขี้เมาคนนั้นมากระทำกับเธอด้วย แค่เธอเป็นเด็กกำพร้าเหรอ เด็กกำพร้าแล้วไงวะ! แค่เด็กกำพร้ากฎหมายก็ไม่เห็นหัวใช่ไหม! คนร้ายเลยรอดคุก! โทรศัพท์มือถือมีสายเรียกเข้ามาเสียก่อน ทั้งๆที่ในใจไม่อยากติดต่อสื่อสารกับใครทั้งนั้น แต่ปลายสายคือหลานเกื้อ เหล่าดุษฎีลยกุล ชายผู้เป็นคุณตาและเป็นคนเดียวที่ทำให้กูเป็นผู้มีอิทธิพลระดับหนึ่ง กูกดรับสายด้วยน้ำเสียง​​​​​​แหบพร่าเพราะเพิ่งจะร้องไห้ไปหมาดๆ และน้ำตาก็สามารถรื้อขึ้นมาได้ตลอดเวลา "ครับ" "แกรีบกลับมาประเทศไทยเดี๋ยวนี้!" "แต่ผม...!" "เมียแกตายไปแล้ว แกก็ควรกลับมาที่นี่วันนี้!" "ผมไม่กลับ! ผมจะอยู่ที่นี่กับมะลิ!" กูปฏิเสธหัวชนฝา เพราะยังไงกูก็ไม่หน้าด้านกลับไปที่นั่นเป็นอันขาด กูจะไม่กลับไปที่ที่กูล้มเหลวทุกอย่างในชีวิต และกูก็ไม่สามารถสู้หน้าน้องสาวอันเป็นที่รักได้ ​​​​​​แต่ปลายสายพูดกลับเสียงนิ่งๆที่ทำเอากูล้มทั้งยืนเหมือนโลกทั้งใบแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ "แม่มึงตาย! ได้ยินไหมว่าแม่มึงตายแล้ว!" "...!!" "เอวาน้องสาวมึงก็ปางตาย! ถ้าไม่มีคนบริจาคเลือดเร็วที่สุด!" "กะ...เกิดอะไรขึ้น" ตอนนี้กูสับสนทุกอย่าง ทั้งๆที่หนีออกจากที่นั่นมาเกือบสามปีเต็ม แต่ทำไมวันนี้มันต้องถล่มกู กูเสียทั้งแม่และเมียในวันเดียวกันเหรอ! ถ้ากูไม่กลับไปน้องสาวที่กูรักจะจากไปอีกคน กูไม่ยอมหรอก! "หลิวซุ่ย นี่ครับสิ่งที่คุณให้ผมทำ" ลูกน้องอีกคนส่งกระดาษให้กูที่ร้องไห้เหมือนคนบ้า "ขอบใจ" กูรับกระดาษแผ่นนั้นมาอ่านรายชื่อที่ต้องการด้วยความเคียดแค้น "พิพักตร์ เหมราช! " มึงทำเหี้ยอะไรกับเมียกูไว้ กูจะเอาคืนให้สาสม!