MİRAN
Gözlerim Efsun’un gözlerine kilitlenmişti. O an, dünya sanki etrafımızda yok olmuştu. Kalbim göğsüme sığmayacak gibi atıyordu.
Sonra… bakışlarım yavaşça kızıl saçlarına kaydı.
Bu gözler… Bu kızıl saçlar…
Boğazımda sert bir düğüm oluştu. Yutkundum. Bulmuştum. Rüyalarıma giren ve benden yardım isteyen o kadını bulmuştum.
Efsun…
Beni geceler boyu huzursuz eden, zihnimin derinliklerine kazınan o sesi şimdi gerçek hayatta duyuyordum. Ama onun sesi, sadece acıyla titriyordu.
Dudaklarını araladı. İsmi mi söyleyecekti? Ama ben, bakışlarımı çoktan vücuduna kaydırmıştım. Kan… Daha fazla kan. Yaraları derindi, ve her geçen saniye kan kaybı artıyordu.
Ayağa kalkmaya çalıştı ama gücü yetmedi. Nefesi kesilir gibi oldu. Son bir kez bana bakarken, kollarımın arasına doğru yığıldı.
“Nefes a
