EFSUN
Sabahın ilk ışıkları usulca odamıza süzülürken, biz hâlâ uyanıktık. Gecenin bir anında bile gözlerimizi kapatmamıştık. Her ikimizin de bedeni yorgun, tenimiz tuzlu bir terle kaplıydı ama hâlâ birbirimize sarılıydık.
Sırılsıklam olmuş bedenlerimizin arasında tuhaf bir sıcaklık vardı. Zaman durmuştu sanki, sadece tenimizin teması ve kalplerimizin ahengi kalmıştı geriye.
Başımı usulca kaldırdım, nefesim kesik kesikti, hâlâ onun kokusunun içindeydim. Gözüm tavandaki aynaya takıldı.
Kaşlarım hafifçe çatıldı; gece boyunca Miran’ın bazen başını kaldırıp bu aynaya, bazen de duvarlara yapıştırılmış diğer aynalara dikkatlice baktığını fark etmiştim.
Yorgun bir fısıltıyla, “Miran...” dedim. O ise başı boynumdayken yanıt verdi.
“Buradayım yavrum...”
Sesindeki o yumuşaklıkla istemsizce kı
