EFSUN
Hastane odasının loş ışıkları, içerideki sessizliği daha da derinleştiriyordu. Serum takılı elimden yayılan soğukluk, içimdeki ürpertiyle birleşiyordu.
Karşımda oturan iki polis memuru, nazik ama dikkatli bakışlarla beni inceliyordu. Onların gözlerinde şüphe yoktu, sadece gerçekleri öğrenmek istiyorlardı.
Ama gerçekler… Gerçekler o kadar ağırdı ki onları dile getirmek bile nefesimi kesiyordu.
Yanımda oturan Miran’ın varlığı, içimde bir nebze de olsa güven oluşturuyordu. Masadaki elleri birbirine kenetlenmiş, yüzü ifadesizdi ama gözlerinde keskin bir dikkat vardı.
Avukatım olarak burada bulunuyordu ama sadece bir avukat gibi değil… Bir koruyucu gibi.
“Efsun Hanım, öncelikle sizi zorlamayacağız.” Polislerden biri, yumuşak ama kararlı bir sesle konuştu. “Sadece neler olduğunu a
