The space between home

14

'Tommy wakker worden, me moeten binnen 10 minuten op school zijn' zeg ik terwijl ik Tommy wakker probeer te schudden. Als antwoord op mijn mededeling mompelt Tommy iets dat waarschijnlijk iets had van laat me slapen maar toch opent hij zijn ogen en stapt uit bed. Ondertussen dat Tommy zich aankleedt maak ik ons eten voor die middag klaar. Terwijl ik de boterhammen aan het besmeren ben met choco (want dat is het absoluut lievelingseten van mij en Tommy. I mean who does not like it) dwalen mijn gedachten af naar Noah en Newt. De twee jongens die een ingewikkelde strijd aan het strijden zijn in mijn hart. Met een ruk ben ik terug in realiteit wanneer Tommy zegt dat we nog door mij te laat gaan komen.

Op school loop ik direct naar mijn vriendin Aria toe die staat te babbelen met Newt. Wanneer Newt mij ziet glimlacht hij en stapt richting mij toe. Ik was net naar Aria aan het kijken wanneer iemand tegen mij aan loopt en weet door de geur wie het is. 'Sorry' mompelt hij wanneer hij zonder mij aan te kijken verstrooid verder stapt. Wat zou er met hem aan de hand zijn, waar dacht hij aan? 'Hey schat' en ik voel twee armen rond mijn middel. 'Hey Newt' zeg ik terwijl ik mij omdraai in zijn omhelzing. Newt komt naar mij om mij een kus te geven wanneer ik mij even naar achter beweeg, net niet ver genoeg zodat Newt mijn aarzeling zou opmerken maar voor dat ik het weet voel ik Newt zijn lippen wild en lustig op de mijne. Ik probeer mijn zenuwen te verbergen wanneer ik naar achter stap en samen met hem terug naar Aria stap.

(Noah)

Deze ochtend was een hel. Ik werd wakker 20 minuten voordat de les zou beginnen en merkte dat ik aan mijn bureau in slaap was gevallen. Terwijl ik mijn stijve spieren los probeer te bewegen kijk ik in de spiegel en zie een persoon met een blauwe vlek op zijn gezicht mij terug aanstaren. Zo snel als ik kan loop ik terug naar mijn bureau om de oorzaak van die stomme vlek op mijn gezicht te vinden. En daar aan de rechter kant van mijn bureau lag een kapot inkt buisje. Zo snel als ik kan loop ik naar de badkamer en probeer de vlek er af te krijgen, wat na 12 minuten ook wel gelukt was maar ik had geen tijd meer om te eten voordat ik vertrok naar school.

 En eten is heel belangrijk voor mij, je weet wel, wanneer je verdrietig bent dan is eten het enigste dat altijd voor je klaar staat. Ik hou echt van eten maar daar kan ik beter niet aan denken voordat mijn maag begint te protesteren. Wacht, ik ben te laat en mijn maag laat een hard protest horen door gênant luid te grommen. Stomme maag, ik heb ook honger hoor. Ik loop geïrriteerd mijn school binnen en hoop dat niemand de nog een heel klein beetje zichtbare blauwe schijn op mijn gezicht ziet. Snel probeer ik mij een weg te banen door de mensen wanneer ik tegen iemand loop. 'Sorry' mompel ik zonder op te kijken en stap snel verder.