The space between home

10

Ik doe de deur open en zie tot mijn verbazing Newt staan met een boeketje bloemen.

'Deze zijn voor jou, ik hoop dat je ze mooi vindt'

'Danku, ik vind ze prachtig'

Haastig steek in de bloemen ik een vaasje en zet ze op de eettafel.

Ik loop terug naar de deur en neem de hand aan die Newt al naar mij uitsteekt.

'Je ziet er prachtig uit Em'

'Danku, jij ook'

En dat was ook waar want hij had zijn haar naar achteren gekamd en heeft een mooie blauwe t-shirt aan.

'Waar gaan wij eigenlijk naar toe?' Vraag in nieuwsgierig.

'Dat is een verrassing maar ik denk dat je het geweldig gaat vinden' zeg Newt met een speelse grijns die rond zijn lippen speelde.

Met een kriebelde buik pak ik zijn hand nog wat vaster vast in de hoop dat hij dan mijn nieuwsgierigheid zou beantwoorden, wat natuurlijk niet was.

Wij komen aan in een g**g waar ik nog nooit gekomen was en stoppen voor een grote rode deur. Newt klopt één keer aan en de deur gaat open. Wij komen in een klein ander gangetje aan waar helemaal vanachter een mevrouw zit. Newt zegt dat ik mij op het bankje mag zetten die links in de g**g stond en dat hij direct terugkomt. Ik wacht nerveus tot dat Newt terugkomt en de mevrouw volgt die ons naar een grote ronde ruimte brengt.

'Ga maar in het midden staan en niet verschieten' zegt de mevrouw.

'Niet verschieten van wat' vraag ik bang, maar voor dat ze kon antwoorden schoot ik omhoog. Ik laat een klein gilletje ontsnappen en val in de armen van Newt.

'Wat is dit?' Vraag ik met een hoog (veel te hoog) stemmetje.

'Dit is de zwaartekracht kamer, een pas geopend attractie. Ze laten hier de gemaakte zwaartekracht weg zodat je zweeft net als in de ruimte'

'Dit is zo cool' zeg ik terwijl ik nog steeds in de armen van Newt sta, niet echt sta maar eerder zweef.

Newt pakt mijn hand vast en begint zich naar voren te bewegen (wat een beetje lijkt op zwemen maar dan zonder water). Ik probeer hem na te doen en al snel komen we aan de zijkant van de ronde kamer aan. 

Ineenslaat Newt mijn hand los en ik sla weer een gil.

'Hahaha Em, rustig maar, ik ga alleen even op dat knopje duwen'

'Wat?! Nee! Straks vallen wij hiernaar beneden'

'Neenee, wij gaan niet vallen beloofd'

Voordat ik kon protesteren duwt Newt tegen het knopje.

Met een harde knal beginnen de muren te bewegen.

'Wat gebeurt er?' Vraag ik toch een beetje bang.

'Geduld Em' en hij neemt mijn hand weer vast, waar ik dan eens goed in knijp. Met een lach beantwoordt hij mijn kneepje.

Alsof wij de hele tijd in de donker gezeten hadden beginnen de muren licht te geven. Na een maar minuutjes merk ik op dat die lichtjes sterren zijn en dat wij helemaal omringd zijn door glas waarmee wij naar het heelal kunnen kijken. 

Ik voelde een hand zachtjes over mijn wangen wrijven om een traan weg te doen. Ik had niet gemerkt dat ik zat te wenen. Zonder mij er vragen over te stellen slaat Newt een arm om mij heen en keken wij samen naar de sterren.

Ik wou dat er geen einde aan was maar na een uurtje moesten wij uit de kamer en stapte Newt met mij naar huis.

Eenmaal aan de deur begin ik ongemakkelijk heen en weer op mijn benen te wiebelen. Wat nu? Gaat hij gewoon weggaan, moet ik hem een knuffel geven ofzo.

'Dankje voor vandaag, ik vond het geweldig' was wat ik uiteindelijk besloot om te zeggen.  Met een glimlachje zei hij:' ik ben heel bij dat jij het leuk vond' en hij plots buigt hij zicht naar voren (traag) om mij de tijd te geven om hem tegen te houden, maar dat deed ik niet. Zijn lippen streelden zacht de mijne wanneer hij zich terugtrok en dan vertrok hij. Ik stond daar nog even aan de grond vastgenageld, verwonder over wat net was gebeurd voor dat ik naar binnen ging. Maar Ik had niet gezien dat Noah in de g**g stond te kijken.