The space between home

11

Noah:

Ik ben helemaal klaar om te vertrekken. Ik check nog snel mijn tas om er zeker van te zijn dat ik alles mee heb.

Chips, check,

Frisdrank, check,

En 3 goede films om uit te kiezen, check.

Ik zeg dag tegen mijn vader en vertrek met een grote glimlacht naar Em.

Onderweg stop ik nog even om een ruimteschip speelgoed te kopen voor Em gaat klein broertje.

Ik loop eerst voorbij het zwembad. Dan sla ik links af aan de Starbucks om dan weer links af te slaan. Ik loop voor bij de school en weet dat ik er bijna ben.

In de g**g van Em haar huis hoor ik een jongen lachen en dan een meisje. Niet zomaar een meisje, nee ik hoor Emily lachen. Ik stop met stappen in het begin van de g**g, 10 meter verder die ik Em en Newt. Die kerel kan ik echt ni afstaan, in de klas binnen komen en doen alsof het van hem is en dan nog met om Em gaan.

Ik hoor niet wat ze zeggen maar ik zie Em heen en weer wiebelen op haar benen. Dat doet ze altijd als ze nerveus is, denk ik met een lachje rond mijn mond.

Ik zie het gebeuren, Newt die zich voorover bukt en Emily kust. En zij duwt hem niet eens weg. Ik voel een snik naar boven komen en beslis waar naaf huis te lopen. Langs de school, langs het zwembad tot ik de deur van mijn huis opendoe.

'Je bent zo snel terug, was ze niet thuis?' Vraagt mijn papa die voor de televisie zit.

'Nee, ze had geen tijd' zeg ik en loop direct op mijn kamer af. Eenmaal daar gooi ik mijn rugzak op mijn bureaustoel en laat ik mij vallen op mijn bed.

Waarom kwetst dit mij zo hard?

Ik hoor de deur van mijn slaapkamer opengaan en zie in de deuropening mijn vader staan.

'Het is nooit leuk om verliefd te zijn op iemand, zonder zeker te zijn dat die niet hetzelfde voelt, maar jongen geef de moed niet op' en dan loopt hij terug naar zijn tv.

Daarom voel ik mij zo ellendig, ik ben verliefd op iemand die die stomme Newt kust' en val in een onrustige slaap.