แพทองธาร
หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาสำหรับการดูแลเอาใจใส่ฉันกับลูกของคุณจิณ มันเทียบได้กับหลายปีที่ผ่านมาจริงๆหรอ ถึงแม้ว่าตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาเขาจะทำทุกอย่าง ให้เวลาฉันกับลูกทั้งวันทั้งคืน อยู่บ้านกับเราสองคนแม่ลูกไม่ไปไหนนอกจากออกไปทำกิจกรรมร่วมกันข้างนอก แต่มันเทียบได้จริงๆหรอกับเวลาหลายปีที่เคยเสียความรู้สึกไป
ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะห้องฉันดังขึ้น ฉันเลยเดินไปเปิดออก ถึงได้เห็นว่าเป็นคุณจิณ เพราะปกติเขาจะนอนกับลูกอีกห้องหนึ่ง
“มีอะไรคะ”
“ฉันขอเข้าไปคุยด้วยได้ไหม” คุณจิณพูดขึ้น
“ค่ะ” ฉันตอบก่อนจะเดินนำเขาเข้ามาในห้องโดยคุณจิณก็เดินตามเข้ามาแล้วนั่งขอบเตียงข้างๆฉัน
“พร้อมจะกลับบ้านเราไหม” คุณจิณถามขึ้น และนั่นก็ทำให้ฉันหันไปมองหน้าเขากลับ
“ถ้าฉันบอกว่าไม่พร้อมละคะ” ฉันไม่ตอบ แต่เลือกจะถามเขากลับแทน
“เธออยากอยู่ที่นี่ต่อหรอ” คุณจิณหันมามองหน้าแล้วถามขึ้น
“ฉันอยากอยู่ที่ไหนก็ได้
