หลายปีต่อมา...
“เจ้าขา”
“คุณพ่อ...” เสียงขานรับของเจ้าขาดังขึ้นด้วยรอยยิ้มดีใจก่อนจะรีบลุกมาหาคุณจิณ
“สวัสดีค่ะคุณพ่อ สวัสดีค่ะแม่ใหญ่” เจ้าขายกมือไหว้ฉันกับคุณจิณขึ้น
“จ้ะ” ฉันรับไหว้เด็กออกไปอย่างไม่คิดอะไร อย่างน้อยเด็กคนนี้ก็โตขึ้นมาเป็นเด็กดีกว่าตอนเด็กๆ ไม่เป็นเหมือนกับ...
“เป็นไงเรา โตขึ้นเยอะเลยนะ” คุณจิณพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม โดยเจ้าขายิ้มตอบ
“แล้วนี่คุณพ่อกับแม่ใหญ่มารับเจ้าคุณหรอคะ” เธอถามออกมาด้วยรอยยิ้มสดใส
ส่วนคำที่เธอเรียกฉันกับคุณจิณ มันเป็นคำที่เธอเคยเรียกตอนเด็กๆ และคุณจิณก็ยังอนุญาตให้เธอเรียกแบบนี้ต่อ ฉันเองก็ไม่ได้ใจแคบอะไร เลยไม่ได้โกรธที่เธอเรียกฉันว่าแม่ใหญ่อย่างที่เคย
“ใช่ แล้วนี่ก็ของฝากของเรา พ่อกับแม่ใหญ่เลือกเองกับมือเลยนะ” คุณจิณพูดพร้อมกับยื่นถุงกระดาษใบใหญ่ให้กับเจ้าขา
“ขอบคุณมากค่ะ...” เจ้าขารับไปพร้อมกับยกมือไหว้ก่อนจะพูดขึ้น
“แต่เจ้าขาเกรงใจ คุณพ่อ
