เมียลับของตาย

เรือนกายเพรียวระหงดุจนาฬิกาทรายกำลังขยับโยกอยู่บนร่างของชายหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพสวรรค์สรรค์สร้าง หญิงสาววางมืออันสั่นเทาด้วยความเสียวกระสันลงบนหน้าท้องแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเพื่อหยัดตัวขึ้น ตั้งใจปรนเปรอรักให้กับคนที่นอนเอนกายอยู่ แว่วเสียงครวญครางออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มบวมเจ่อเคลือบด้วยลิปสติกสีชมพูเปื้อนเปรอะ “...อ๊ะ ไม่ไหว…ไม่ไหวแล้วค่ะ จะเสร็จ...” ดวงตากลมสีน้ำตาลอ่อนเคลือบไปด้วยหยาดน้ำตาเมื่อตนกำลังจะแตะปลายสายรุ้ง เส้นผมหยักศกยาวสยายเต็มแผ่นหลังเปลือยเปล่าที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ เป็นเครื่องบ่งบอกชั้นดีว่ากิจกรรมที่ทำอยู่นั้นเร่าร้อนมากเพียงใด ร่างเล็กหยุดการเคลื่อนไหวลง เมื่อสัมผัสได้ถึงความอุ่นวาบที่เคลือบไปทั่วท้องน้อยของตนเอง อึดใจต่อมาวงแขนแกร่งก็ประคองให้เธอนอนราบไปบนเตียงกว้าง ทรวงอกอวบขยับขึ้นลงตามจังหวะการหอบหายใจหนักจากความเหนื่อยล้า ชายหนุ่มผู้กุมบังเ**ยนในเกมรักลุกขึ้นจากเตียงด้วยความรวดเร็ว ทำเอาคนที่ยังพักได้ไม่นานรีบผุดลุกขึ้นนั่งทันทีด้วยความประหลาดใจ “...เดี๋ยวก่อนสิคะ ทำไมวันนี้คุณถึงรีบไปจังเลยล่ะคะ ปกติแล้ว…” “ช้ากว่านี้คงตกเครื่องบิน ฉันต้องไปจีน แต่ไม่นานก็กลับ” เขาพูดเสียงเรียบนิ่ง ทว่ามากไปด้วยอำนาจที่เจืออยู่ในทุกพยางค์ “จำไว้ให้ดี อย่าให้ใครหน้าไหนมายุ่งวุ่นวายกับเธอ เธอเป็นของฉันแค่คนเดียว” “…” หญิงสาวนิ่งเงียบ ใบหน้านวลซีกหนึ่งอาบไล้ด้วยแสงจันทร์ “อย่าให้ฉันรู้ว่าเธอแอบทำอะไรลับหลังฉัน” ชายหนุ่มพูดพลางติดกระดุมข้อมืออย่างใจเย็น “ไม่อย่างนั้นเราได้เห็นดีกันแน่ เลือกเอาแล้วกันว่าเธออยากจะตายคาเตียง หรือตายคามือฉัน” ริมฝีปากอิ่มที่เปรอะเปื้อนคราบลิปสติกไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะตอบกลับ หญิงสาวมองตามแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่ค่อย ๆ ห่างออกไป จนกระทั่งประตูบานใหญ่ของห้องพักสุดหรูปิดลง เธอจึงถอนหายใจออกมาแผ่วเบา สองขาของหญิงสาวชันขึ้น พร้อมกับใช้สองแขนโอบกอดเอาไว้ หัวใจรู้สึกชาหนึบราวกับถูกฉีดยาเข้าอย่างจัง เพลงขวัญหลับตาลงอย่างอ่อนใจพลางนึกถึงช่วงเวลาก่อนหน้าที่จะมาจบลงบนเตียงเช่นนี้... สองเดือนก่อนหน้า “น้องเรญ่าขา ช่างแต่งหน้ามาแล้วค่ะ” เสียงแหลมสูงของผู้จัดการดาราสาวประเภทสองดังแหวกกลุ่มคนเข้ามาภายในห้องแต่งหน้ากองถ่ายละครพีเรียดหลังข่าวของผู้จัดมือทอง เพลงขวัญ หรือที่ใครต่อใครรู้จักกันในนามของ เรญ่า หันมาตามเสียงเรียก เรือนกายอวบอัดในสัดส่วนที่น่ามองของสตรีอยู่ในชุดยืนเครื่องนางตามที่ทีมคอสตูมจัดหาให้ เสื้อในนางสีชมพูอ่อนทับด้วยผ้าห่มนางปักดิ้นทองทั้งผืน ส่วนล่างเป็นผ้านุ่งลายวิจิตรอย่างดี สวมเครื่องประดับทองเหลืองเทียบทองคำแท้อย่างดีทั้งข้อมือและข้อเท้า แม้จะยังไม่สมบูรณ์ครบทั้งองค์แต่กลับดูสวยหมดจด บนใบหน้านวลที่ไร้เครื่องประทินโฉมแต่งแต้มนั้นสวยหวานอย่างเป็นธรรมชาติ ไล่ตั้งแต่คิ้วโก่งดุจคันศร ดวงตากลมสีน้ำตาลอ่อนราวกับลูกกวางตัวน้อย ๆ แสนน่าเอ็นดู พร้อมแพขนตางอนงามโดยไม่ต้องเสริมแต่งด้วยของเทียม จมูกโด่งสวยโดยไม่ต้องพึ่งมีดหมอ ประกอบกับพวงแก้มอิ่มและริมฝีปากจิ้มลิ้มดูน่ารัก แม้จะเป็นหน้าสด แต่เพลงขวัญก็สวยเสียจนใครต่อใครต่างยอมรับในความงดงามนั้นอย่างไร้ข้อกังขา “ว้าย พี่เพิ่งเคยเห็นหน้าสดน้องเรญ่า สวยขนาดนี้เลยหรือคะเนี่ย สวยเหมือนพวกนางเอกหนังจีนสมัยก่อนมากเลยค่ะ” ผู้จัดการของพระเอกหนุ่มที่นั่งอยู่ไม่ไกลเอ่ยชมขึ้นมา เธอเป็นหญิงวัยกลางคนท่าทางจริงใจ เพลงขวัญจึงยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณอย่างไม่ถือตัว “ขอบคุณมากเลยนะคะพี่ป่าน แต่ยังไงญ่าก็ยังต้องฝากให้พี่ดาช่วยแต่งหน้าให้อยู่ดีแหละค่ะ เพราะพี่ดาน่ะ ฝีมือเก่งสุดยอด” เธอพูดตอบพร้อมหันไปยกนิ้วโป้งให้กับร่างผอมบางของช่างแต่งหน้าที่เพิ่งเดินตามผู้จัดการของตนเข้ามา “แหม น้องเรญ่านี่อัธยาศัยดีมากเลยนะคะ อิจฉาซานิจริงจริ๊ง ที่ได้ดูแลงานให้น้องเรญ่า คงจะสบายใจน่าดู ไม่ต้องตามเช็ดล้างพวกข่าวคาว ๆ เหมือนพวกนางเอกหน้าใหม่หลาย ๆ คน” สายป่านพูดต่ออย่างออกรสออกชาติ ซานิได้ยินอย่างนั้นก็ไม่อยากให้เป็นเรื่อง จึงเดินเข้ามาคั่นกลาง แล้วให้ช่างแต่งหน้าที่เตรียมมาเริ่มลงมือประโคมเครื่องสำอางลงบนใบหน้าของเพลงขวัญ “ชวนน้องคุยเรื่องอื่นดีกว่ามั้งคะคุณพี่ เดี๋ยวพวกปากหอยปากปูแถวนี้จะไปกุเรื่องว่าเรญ่านินทานักแสดงรุ่นพี่รุ่นน้อง จะกลายเป็นข่าวเกาเหลาขึ้นมาเปล่า ๆ” ซานิพูดพร้อมรอยยิ้ม แต่เพลงขวัญที่รู้ใจผู้จัดการของตนทุกอย่างมองปราดเดียวก็ดูออกว่าเป็นการยิ้มที่ฝืดเฝื่อนเหลือทน สายป่านหน้าเสียเล็กน้อยที่โดนขัดอย่างนั้น แต่ก็จำใจหันหน้าหนีโดยไม่พูดอะไรต่อ แล้วปล่อยให้ช่างแต่งหน้าสาวฝีมือดีอย่างญดาเริ่มต้นแต่งหน้าให้กับเพลงขวัญอย่างใจเย็น ด้วยต้องการเนรมิตให้หญิงสาวอยู่ในลุคของนางรำหลวงตามบทบาทที่ได้รับ “เสร็จแล้วค่ะพี่ซานิ เป็นยังไงบ้างคะ” ญดาถามเสียงแผ่ว เพราะเธอเป็นช่างแต่งหน้าอายุน้อย ยังมีประสบการณ์ในกองถ่ายไม่มากนัก จึงไม่มั่นใจในฝีมือของตัวเองเท่าที่ควร “อุ๊ยตาย สวยมากเลยนะคะเนี่ย น้องดานี่ชั่วโมงบินไม่สูง แต่ฝีมือสูงลิ่วสุด ๆ เห็นทีพี่คงต้องให้คุณชัยมาดูด้วยตัวเองแล้วละค่ะ” ซานิยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ “พูดถึงก็เดินมาโน่นเลย คุณชัยคะ มาดูฝีมือช่างแต่งหน้ามือทองคนใหม่ของกองเร็วค่ะ อายุแค่เลขสองแต่ฝีมือไม่ธรรมดาเลย ทำได้ดีกว่าคราวก่อนอีกนะคะ”