Ela gömleğinin önünü düzelterek, homurdana homurdana Fatih’in arkasından yürüyordu. Adımlarını bilinçli olarak yavaş atıyordu; Sanki onun çekim alanında olmak sinirlerini iyice zıplatıyordu. Fatih birkaç adım sonra aniden durdu ve tam o anda ona doğru döndü.
Ela bir anlık dalgınlıkla Fatih’in bir duvar gibi önünde duran, sert göğsüne çarptı.
Başını kaldırdığında Fatih’in tepeden bakan, soğuk ve keskin bakışlarıyla karşılaştı. Adam kıpırdamıyor, sanki bu çarpışmayı bilerek ayarlamış gibi sinsi, keyif alan bakışlarla dimdik duruyordu.
Zoraki bir nezaketle, “Özür dilerim, kusura bakmayın. Üstümü düzeltiyordum,” dedi Ela.
Fatih kaşını hafifçe kaldırdı. Dudaklarının kenarında beliren o küçümseyici ifadeyle ,
“Sen hep böyle misin?” diye sordu.
Ela artık ciddn uyuz olmuştu, bunu gizlemek is
