รักโคตรร้ายพี่ชายข้างบ้าน

“พี่กันต์ รอฉันด้วยสิ” เด็กสาววัยสิบหกปีที่กำลังจะขึ้นมัธยมปลาย เธอได้แต่วิ่งไล่ตามร่างสูงด้วยสีหน้าเบิกบานใจแทบจะซ่อนความรู้สึกเอาไว้ไม่มิด “เธอจะมาเดินตามฉันทำไม?” น้ำเสียงเหนือยๆ เอ่ยถามด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นเขาก็ไม่เคยผลักหรือไล่เธอไปอย่างจริงจังสักครั้ง “พี่ให้ฉันเข้าไปในห้องพี่ด้วยสิ” นับดาวพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนพลางจับมือหนาไว้ด้วยความเคยชิน ทั้งการที่เธอได้อยู่กับเขาเป็นความสุข “ไร้สาระ ยัยเด็กแก่แดดไปไหนก็ไป!!” น้ำเสียงทุ้มกัดกรามแน่นพร้อมกับปิดประตูใส่หน้าคนตัวเล็กเสียงดังปัง ไม่คิดสนใจคนด้านหน้าห้องสักนิด “พี่กันต์ พาฉันเข้าไปด้วยสิ” เสียงหวานพยายามเคาะประตูห้องให้อีกฝ่าย เพื่อหวังให้เขาสนใจกัน “ไปไกลๆ” “อ้าวหนูดาวมายืนทำอะไรตรงนี้” เจนจิราผู้เป็นแม่ของกันต์เอ่ยถามขึ้นพลางจูงมือเด็กสาวให้เดินลงไปที่ชั้นล่างด้วยกัน “พี่กันต์เขาปิดประตูใส่หน้าหนูอีกแล้วค่ะ” นับดาวเมื่อเห็นจังหวะเรียกคะแนนความสงสารก็ฟ้องขึ้นทันที เพราะถึงยังไงเจนจิราก็เอ็นดูเธอเหมือนกับลูกแท้ๆ “ไม่เป็นไรนะ กินขนมกับป้าดีกว่าจะได้อารมณ์ดีขึ้น” สาววัยกลางคนได้แต่พูดขึ้นด้วยความเอ็นดู เพราะคนตรงหน้ากำลังงอนลูกชายเธออยู่ “แต่ ก็ได้ค่ะ” นับดาวได้แต่ตอบรับพร้อมกับกินขนมเค้กอย่างเอร็ดอร่อย จนลืมไปแล้วว่าตัวเองกำลังโมโหชายหนุ่มที่อยู่บนห้อง “กินเสร็จแล้วไปทำการบ้านนะ” น้ำเสียงอบอุ่นใจเย็นได้แต่ลูบผมสวยอย่างแผ่วเบา “ได้ค่ะ เดี๋ยวดาวจะรีบกลับไปทำการบ้านค่ะ” นับดาวได้แต่ทำตามอย่างว่าง่ายเพราะถึงยังไงเธอก็ยังมีเวลาอีกตั้งมากมายในการทำให้กันต์ชอบเธอได้แน่นอน “น่ารักจริงๆ เลย” “ดาวไปก่อนนะคะ ไว้เจอกันค่ะคุณป้า” นับดาวยกมือไหว้ด้วยความนอบน้อมและวิ่งออกจากห้องไป แต่ภายใต้ความร่าเริงสดใสของนับดาว มีสายตาคมกริบคู่หนึ่งจ้องมองไปทางเบื้องล่างด้วยความรังเกียจ เพราะเขาไม่ชอบเด็กแก่แดดมากที่สุด “เด็กแก่แดดแบบเธอฉันไม่มีทางชอบเด็ดขาด” น้ำเสียงเย็นเยียบเอ่ยบอกด้วยสีหน้านิ่งขรึม ก๊อกๆๆ “นี่แม่เองเปิดประตูให้หน่อยสิ” “แม่มีอะไรครับ?” เขาหมุนตัวเดินออกไปเปิดประตูให้ผู้เป็นแม่ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แต่กระนั้นเขาก็แทบจะไม่กล้าขัดใจผู้เป็นแม่เลย “ทำไมแกจะต้องใจร้ายกับหนูดาวขนาดนั้นกัน?” เจนจิราเอ่ยถามลูกชายที่ช่างมองไม่เห็นความน่ารักของนับดาวบ้างเลย “ผมไม่ชอบยัยเด็กนั่น คนที่ผมชอบต้องเป็นผู้หญิงเรียบร้อยเท่านั้น” น้ำเสียงหนักแน่นพูดบอกกับแม่อย่างชัดเจนและไม่มีทางคิดเปลี่ยนใจไปทางอื่น “แล้วหนูดาวไม่เรียบร้อยตรงไหนกัน!?” เจนจิราย้อนถามอย่างไม่คิดยอมแพ้ เพราะสำหรับเธอคนที่เหมาะสมกับลูกชายเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก “โธ่แม่ครับ มองจากดาวอังคารยังดูรู้เลย” เขาได้แต่ลอบถอนใจพลางคิดว่าแม่เขาจะต้องถูกยัยเด็กแก่แดดนั่นทำของใส่แน่นอน “ช่างเถอะ ฉันไม่อยากมาเถียงกับแกแล้ว” เธอได้แต่พูดอย่างเอือมๆ เพราะลูกชายเธอคงมีอคติเกินไปจนมองอะไรไม่เห็นแล้ว “แต่ถึงยังไงผมก็รักแค่แม่นะครับ” กันต์ที่รู้ว่าแม่กำลังโกรธและทุกครั้งที่เขาใช้มุกนี้แม่ก็จะไม่มีทางโมโหหรืออารมณ์เสียใส่กันแน่นอน “หึ อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วตามฉันลงไปกินข้าวได้แล้ว” เจนจิราพูดจบก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป ซึ่งจะให้เธอโกรธลูกชายก็คงจะทำไม่ลงแน่นอน “ได้ครับ” เขาตะโกนไล่หลังของคนที่เดินออกจากห้องนอนไปแล้ว “หวังว่ายัยเด็กนั่นจะไม่มาเกาะข้าวบ้านฉันกินอีกนะ” ทว่าในตอนที่เขาก้าวลงบันไดมาก็เจอกับยัยเด็กกะโปโลที่พึ่งวิ่งแจ้นกลับบ้านไป แต่ตอนนี้กลับมาปรากฏตัวอยู่บนโต๊ะกินข้าวบ้านเขาอีกแล้ว “พี่กันต์ เห็นหน้าพี่ฉันต้องกินข้าวอิ่มแน่นอน” เด็กสาวรีบพูดขึ้นอย่างออดอ้อนรอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าสวยหวาน “แกก็รีบมานั่งกินข้าวสิ” น้ำเสียงกระตือรือร้นเอ่ยบอกกับลูกชายที่ยังเอาแต่ยืนนิ่งไม่ขยับไปไหน “แม่ ทำไมถึงเป็นเธออีกแล้ว” กันต์ได้แต่ชี้นิ้วไปทางคนตัวเล็กที่ทำหน้าตาระรื่น “อย่าชี้หน้าใส่น้อง แล้วมานั่งลงกินข้าวได้แล้ว” เจนจิราพูดตัดบท เพราะไม่อยากให้ลูกชายทำตัวเสียมารยาทแบบนี้อีก “นั่นสิคะ ดาวแค่มาขอกินข้าวเอง” เสียงเล็กหวานจงใจพูดอย่างต้องการเรียกร้องความน่าสงสาร ทั้งต่อให้เธอจะไม่ต้องทำอะไรเลยคุณป้าก็พร้อมจะเห็นใจเธอเสมออยู่แล้ว “เธอ!!” เขาได้แต่ชี้หน้าคาดโทษ เมื่อลับหลังแม่เมื่อไหร่เขาไม่มีทางปล่อยเธอให้เสแสร้งแบบนี้ต่อไปพร้อมกับนั่งลงยังโต๊ะอาหารของตัวเอง “นี่หมูหวานที่พี่ชอบค่ะ” คนตัวเล็กรีบพูดอย่างเอาใจ ทั้งยังอยากให้เขาช่วยยิ้มให้กันบ้างไม่ใช่เอาแต่ทำหน้าบึ้งตึงใส่กันตลอด “ใครใช้ให้เธอตักข้าวให้ฉันกัน” กันต์ที่ถึงแม้จะพูดแบบนั้น แต่ก็ยอมตักข้าวเข้าปากอย่างไม่คิดพูดอะไรอีก เพราะถึงยังไงการเถียงไปก็มีแค่เขาที่ปวดหัว “แม่พี่เป็นคนทำจะทิ้งได้ลงเหรอคะ?” นับดาวพูดหาข้ออ้างอย่างต้องการให้คนพี่คิดดูดีๆ ก่อนจะทิ้งสิ่งที่เธอตักในแต่ละครั้ง “นั่นสิ ฉันเลี้ยงให้เป็นคนกินทิ้งขว้างตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” “แม่ ผมไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย” กันต์ได้แต่ปรายตามองหญิงสาวตรงหน้าที่ทำหน้าลอยไปลอยมาได้อย่างน่าหมั่นไส้มาก “ก็ดีแล้ว กินเยอะๆ นะหนูดาว” “ได้เลยค่ะคุณป้า” รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้น เพราะนอกจากพ่อแม่ก็ยังมีป้าเจนที่ดีกับเธอเสมอ “ผมใช่ลูกแม่จริงหรือเปล่าเนี่ย?” น้ำเสียงประชดเอ่ยขึ้นมาลอยๆ ทั้งยังก้มหน้าก้มตากินข้าวต่ออย่างไม่คิดสนใจใครอีก “เด็กคนนี้…” “ไม่เป็นไรหรอกค่ะป้าเจน เดี๋ยวพ่อกับแม่ก็กลับแล้ว” นับดาวพูดขัดด้วยไม่อยากให้คนพี่ต้องถูกตำหนิจากเธอเป็นสาเหตุ “นั่งรอจนกว่าพ่อแม่จะกลับก็ได้นะลูกป้าไม่ว่าอะไรหรอก” “ขอบคุณนะคะคุณป้า” นับดาวเอ่ยพร้อมกับช่วยคนอายุมากกว่าเก็บจานไปล้างอย่างกระตือรือร้น “ผมไปอ่านหนังสือก่อน แม่ก็รีบขึ้นห้องนอนได้แล้ว” กันต์ที่เห็นว่าสามทุ่มกว่าแล้วพูดขึ้นด้วยความเป็นห่วงสุขภาพของแม่ “แล้วใครจะอยู่เป็นเพื่อนหนูดาว แกเหรอ?” “ผมอยู่ ผมอยู่เอง แม่ไปนอนเถอะครับ” กันต์บอกปัดไปเป็นการตัดปัญหา “งั้นแม่จะขึ้นไปนอน ฝากดูแลน้องด้วย” เธอพูดเน้นย้ำกับลูกชาย “ครับ” กันต์ได้แต่ลอบถอนใจ ถ้าไม่ใช่กลัวแม่จะป่วยเขาไม่มีทางทนอยู่กับยัยเด็กไม่โตนั่นเด็ดขาด “คุณป้าไปไหนแล้วคะ?” นับดาวที่พึ่งล้างจานเสร็จถามขึ้นพลางหันมองซ้ายขวา “ไหนชอบอยู่กับฉันนัก เชิญเธออยู่ให้เต็มอิ่ม!!”