Chapter 9 'Ang Mga Bunga ng Tukso
1189 Words
Chapter 9: Ang Mga Bunga ng Tukso
Tahimik ang mga kalsada ng lungsod habang naglalakad pauwi si Lila mula sa cafe.
Ang malamig na hangin ng gabi ay dumadampi sa kanyang balat, ngunit hindi nito kayang pahupain ang init na nararamdaman niya sa loob. Para bang may bagyong nagngangalit sa kanyang dibdib—halo-halong emosyon, alaala, at damdaming hindi niya maipaliwanag.
Hanggang ngayon ay ramdam pa rin niya ang presensya ni Adrian.
Ang paraan ng pagtingin nito sa kanya.
Ang init ng kanyang kamay.
At ang mga halik na nagpaiwas sa kanya sa lahat ng pagdududa.
Napahinto si Lila sa tapat ng kanyang apartment.
Saglit siyang sumandal sa pinto habang humihinga nang malalim.
Pakiramdam niya ay mabigat ang kanyang katawan—hindi sa pagod, kundi sa mga alaala ng nangyari.
Ang mga labi ni Adrian.
Ang malapit na distansya nila.
Ang bawat bulong nito na tila direktang tumatagos sa kanyang puso.
Napapikit siya.
Bahagya siyang nanginig.
Hindi niya alam kung dahil iyon sa malamig na hangin o sa init ng alaala na patuloy na bumabalik sa kanyang isipan.
“Anong ginagawa ko…” mahina niyang bulong sa sarili.
Ngunit kahit itanong niya iyon, alam niyang hindi niya pagsisisihan ang nangyari.
Dahan-dahan niyang binuksan ang pinto ng kanyang apartment at pumasok.
Tahimik ang loob.
Ang simpleng sala, ang maliit na mesa, at ang sofa na madalas niyang tambayan—lahat ay pamilyar.
Ngunit ngayong gabi, parang iba ang pakiramdam.
Parang may kulang.
O marahil…
May naiwan siyang bahagi ng sarili niya sa café kasama si Adrian.
Kinabukasan.
Mabigat ang talukap ng mata ni Lila nang magising siya.
Para bang kakaibang mundo ang kanyang ginisingan.
Sa bawat galaw niya ay naaalala niya ang nangyari kagabi.
Ang bawat salita ni Adrian.
Ang paraan ng paghawak nito sa kanya.
Napalingon siya sa kanyang cellphone na nakapatong sa nightstand.
Tahimik ito.
Ngunit hindi niya maiwasang titigan.
May parte sa kanya na umaasa.
Umaasa na may mensahe mula kay Adrian.
Napabuntong-hininga siya.
“Hindi naman siguro siya magme-message agad,” bulong niya sa sarili.
Ngunit kahit sabihin niya iyon, hindi niya mapigilan ang sariling silipin ang cellphone.
At sa sandaling iyon
Tumunog ito.
Isang bagong mensahe.
Biglang bumilis ang t***k ng puso ni Lila.
Dahan-dahan niyang kinuha ang phone at binasa ang mensahe.
“Good morning. Did last night leave you thinking about me… as much as I thought about you?”
Parang biglang uminit ang kanyang pisngi.
Napakagat siya sa labi habang nakatitig sa screen.
Gusto niyang magpanggap na kalmado lang siya.
Na wala lang sa kanya ang nangyari.
Ngunit hindi iyon totoo.
Unti-unting gumalaw ang kanyang mga daliri sa screen.
“Yes… I can’t stop thinking about it… or you.”
Pagkatapos niyang ipadala ang mensahe ay napahawak siya sa dibdib.
Pakiramdam niya ay napakabilis ng t***k ng kanyang puso.
Hindi siya naghintay nang matagal.
Halos agad dumating ang sagot.
“Good. That’s exactly what I wanted to hear.”
Napapikit si Lila.
May kakaibang epekto talaga si Adrian sa kanya.
Isang simpleng mensahe lamang ngunit pakiramdam niya ay hubad na hubad ang kanyang damdamin.
Nakakatakot.
Ngunit nakakabuhay.
Mabagal ang naging takbo ng araw niya.
Sinubukan niyang magpokus sa trabaho.
Sa mga dokumento.
Sa mga email.
Sa mga meeting.
Ngunit sa bawat sandali na tumutunog ang cellphone niya ay agad siyang napapalingon.
At sa bawat pagkakataon ay bumabalik sa isip niya ang nangyari kagabi.
Ang paraan ng pagtingin ni Adrian.
Ang mga bulong nito na tila puno ng pangako.
Napansin niya ang sarili na paminsan-minsan ay nanginginig ang kanyang mga daliri.
At sa tuwing naiisip niyang muli niyang makikita si Adrian—
Mas lalo lang bumibilis ang t***k ng kanyang puso.
Pagsapit ng gabi.
Hindi na siya nagulat sa sarili.
Dahil muli siyang naglalakad papunta sa café.
Parang kusa na lamang siyang dinadala ng kanyang mga paa roon.
Hindi niya alam kung bakit.
Pero alam niyang naroon si Adrian.
Naghihintay.
At tulad ng inaasahan niya—
Pagpasok niya sa café ay nakita niya agad ito.
Nasa kanilang paboritong mesa sa sulok.
Tahimik na nakaupo.
Ngunit nang magtagpo ang kanilang mga mata—
Parang muling nagliyab ang hangin sa paligid.
“You came,” sabi ni Adrian habang bahagyang tumatayo.
Ang boses nito ay kalmado ngunit may bahid ng kasiyahan.
“I… I couldn’t stay away,” amin ni Lila.
Bahagyang ngumiti si Adrian.
“That’s good,” sabi nito.
“Because last night… left an impression.”
Namula si Lila.
“It did,” mahina niyang sagot.
“More than I expected.”
Lumapit si Adrian.
Sapat lamang ang distansya upang maramdaman niya ang init ng katawan nito.
“And that’s exactly what I wanted,” bulong nito.
“To see how far you’d let yourself go… and to know how much you crave it now.”
Napahinga nang malalim si Lila.
“I… I do crave it,” amin niya.
Halos bulong lamang iyon.
“Even though… I didn’t think I would.”
Unti-unting hinawakan ni Adrian ang kanyang kamay sa ibabaw ng mesa.
Mainit ang mga daliri nito.
Sigurado.
“Desire isn’t something you control,” sabi nito.
“It’s something you feel… whether you want to or not.”
Napasinghap si Lila.
Parang mas lalong sumikip ang hangin sa pagitan nila.
Unti-unting hinigpitan ni Adrian ang hawak sa kanyang kamay.
“You’re trembling,” bulong nito.
“I love that.”
Napayuko si Lila.
“I… I don’t know if I can—”
“Yes, you can,” agad nitong sagot.
Bahagyang yumuko si Adrian hanggang sa halos magdikit ang kanilang mga tuhod sa ilalim ng mesa.
“Because you already want it.”
Napapikit si Lila.
“Admit it.”
Huminga siya nang malalim.
At sa wakas
“I… I do.”
Unti-unting ngumiti si Adrian.
Isang ngiting puno ng kasiyahan.
“Good,” sabi nito.
“That’s all I needed.”
Nanatili ang tensyon sa pagitan nila habang nag-uusap.
Sa bawat galaw.
Sa bawat titig.
Sa bawat simpleng pagdampi ng kanilang mga kamay.
Parang may kuryenteng dumadaloy sa pagitan nila.
“You’re on the edge, Lila,” bulong ni Adrian habang marahang hinahaplos ang likod ng kanyang kamay.
“Right here… right now.”
Napahigpit ang hawak ni Lila sa kanyang tasa.
“And I won’t stop teasing you,” dagdag nito.
“Until you can’t resist anymore.”
Napakagat siya sa labi.
“I… I can’t—”
“Yes, you can,” bulong ni Adrian habang inilalapit ang mukha sa kanya.
“Because you already want it.”
Mabilis ang t***k ng puso ni Lila.
Sa sandaling iyon ay napagtanto niya ang isang bagay.
Hindi lang pisikal ang nararamdaman niya.
Hindi lang basta atraksyon.
Mas malalim pa roon.
Si Adrian ay parang bagyo sa buhay niya.
Isang bagyong hindi niya kayang kontrolin.
At marahil…
Ayaw na rin niyang kontrolin.
Habang magkatabi silang naglalakad palabas ng café, ramdam niya ang tensyon sa pagitan nila.
Sa bawat sulyap.
Sa bawat pagdampi ng kanilang mga braso.
Sa bawat sabay na paghinga.
Alam ni Lila ang isang bagay.
Ito ay simula pa lamang.
Dahil ang bagyo ay nagsisimula pa lamang lumakas.
At sa pagkakataong ito
Handa na siyang magpadala.
- Writer
