Chapter 8: Hanggang
1239 Words
Tahimik ang lungsod nang gabing iyon.
Katatapos lamang ng mahinang ambon at ang mga ilaw ng poste sa kalsada ay kumikislap sa basang sementong parang salamin. Sa bawat hakbang ni Lila papunta sa café ay mas lalong bumibigat ang pakiramdam niya.
Hindi niya alam kung kaba iyon o pananabik.
Siguro pareho.
Mabilis ang t***k ng kanyang puso habang papalapit siya sa pinto. Alam niyang naroon si Adrian. Naghihintay.
At kahit pilitin niyang sabihin sa sarili na mali ang ginagawa niya, hindi niya mapigilan ang sariling pumunta.
Pagpasok niya sa cafe ay agad niyang naramdaman ang pamilyar na init ng lugar—ang amoy ng bagong timplang kape, ang mahinang tugtog ng musika, at ang mahihinang usapan ng ilang bisita.
Ngunit isang bagay lang ang hinahanap ng mga mata niya.
At nakita niya agad ito.
Sa sulok ng cafe.
Ang mesa na halos naging “kanilang” mesa na.
Naroon si Adrian.
Nakasandal siya sa upuan habang tahimik na pinagmamasdan ang paligid. Ngunit nang pumasok si Lila, agad na huminto ang mga mata nito.
Direkta sa kanya.
At sa sandaling iyon, parang tumigil ang oras.
“You came,” mahina nitong sabi habang bahagyang tumatayo.
Ang boses niya ay mababa ngunit may kakaibang init na agad tumagos sa dibdib ni Lila.
“I… I couldn’t stay away,” amin ni Lila.
Bahagya siyang napayuko matapos sabihin iyon. Hindi niya alam kung bakit niya inamin, pero iyon ang totoo.
Sa tuwing sinasabi niyang lalayo na siya kay Adrian, may parte sa puso niya na tumatanggi.
Unti-unting lumapad ang ngiti ni Adrian.
Isang ngiting puno ng kumpiyansa at panunukso.
“Good,” sabi nito. “I like that honesty.”
Ikinumpas nito ang kamay patungo sa upuan sa tapat niya.
Umupo si Lila, kahit ramdam niyang parang hinihila siya ng isang hindi nakikitang puwersa papalapit sa lalaki.
Sa sandaling makaupo siya ay bahagyang yumuko si Adrian sa mesa.
Nakatitig ito sa kanya.
Hindi simpleng tingin.
Parang binabasa nito ang bawat emosyon na sinusubukan niyang itago.
“Lila,” marahan nitong sabi. “Ngayong gabi gusto kong maging tapat ka.”
Napakagat siya sa labi.
“Walang pag-aalinlangan. Walang pagtatago,” dagdag nito. “Sabihin mo sa akin… hanggang saan mo kayang ibigay ang sarili mo.”
Parang biglang sumikip ang dibdib ni Lila.
“I… I don’t know if I can—”
“You can.”
Mahina ngunit matatag ang boses ni Adrian habang pinipigilan siya.
Unti-unting dumampi ang mga daliri nito sa kanyang kamay sa ibabaw ng mesa.
Isang simpleng hawak.
Ngunit parang may kuryenteng dumaloy sa kanyang balat.
“Because you already want it,” bulong nito.
Biglang uminit ang kanyang pisngi.
“Adrian… this is—”
“Exactly right,” sabi nito habang bahagyang lumalapit.
Sa ilalim ng mesa ay nagdikit ang kanilang mga tuhod.
Napasinghap si Lila.
“Dangerous,” bulong ni Adrian.
“Thrilling…”
“…and irresistible.”
Hindi na halos makahinga si Lila.
Sinubukan niyang tumingin sa tasa ng tsaa sa harap niya.
Sinubukan niyang magpokus sa ibang bagay.
Pero hindi niya magawa.
Ang presensya ni Adrian ay parang magnet.
At siya ang bakal na hindi makawala.
Pagkatapos—
Bigla itong yumuko.
At bago pa siya makapag-isip—
Dumampi ang labi ni Adrian sa kanyang labi.
Isang mabilis na halik.
Maiksi.
Ngunit sapat upang magliyab ang bawat ugat sa katawan niya.
Napahawak si Lila sa gilid ng mesa habang mabilis ang paghinga.
Nang bahagyang umatras si Adrian ay nakita niya ang ngiti nito.
“That’s just a taste,” bulong nito.
At parang lalo pang lumakas ang t***k ng puso ni Lila.
“Adrian… I…”
“Shh.”
Lumapit ito sa kanya, halos maramdaman niya ang init ng hininga nito sa kanyang tainga.
“Don’t think,” bulong niya.
“Just feel.”
At sa sandaling iyon, parang naglaho ang buong mundo.
Ang mahinang tugtog sa café.
Ang usapan ng ibang tao.
Ang kalansing ng mga tasa.
Lahat iyon ay tila naging malabo.
Tanging si Adrian lamang ang malinaw sa kanya.
“You’re on the edge, Lila,” bulong nito.
Ramdam niya ang boses nito sa kanyang balat.
“Right here… right now.”
Napapikit siya.
“And I want to see,” dagdag nito, “kung hanggang saan mo ako hahayaan na dalhin ka.”
“I… I don’t know if I can,” mahina niyang sabi.
Ngunit kahit siya ay alam niyang mahina na ang pagtutol niya.
Dahan-dahang inayos ni Adrian ang isang hibla ng buhok na nalaglag sa kanyang mukha.
“Because you already want it,” sabi nito.
“Admit it.”
Huminga nang malalim si Lila.
Pakiramdam niya ay nanginginig ang buong katawan niya.
“I… I do,” bulong niya.
Halos hindi marinig.
Ngunit sapat iyon.
Unti-unting lumalim ang ngiti ni Adrian.
“Good,” sabi nito.
“That’s all I needed.”
Muli itong yumuko.
Ngunit sa pagkakataong ito
Hindi na iyon mabilis.
Hindi na iyon maiksi.
Dumampi ang labi nito sa kanya nang mas mabagal.
Mas malalim.
Mas mapang-angkin.
Napasinghap si Lila habang kusa niyang napapikit ang mga mata.
Ang halik ay parang apoy.
Isang halo ng lambing at pang-aakit.
At sa bawat segundo ay pakiramdam niya ay lalo siyang nalulunod dito.
Nang bahagyang umatras si Adrian ay nakatitig ito sa kanya.
Madilim ang mga mata nito.
Punong-puno ng intensyon.
“This… is only the beginning,” bulong nito.
Napatingin si Lila sa kanya.
“And tonight,” dagdag nito, “we cross the line.”
Nanlaki ang kanyang mga mata.
“The line?”
Ang boses niya ay halos bulong na lamang.
Ang ngiti ni Adrian ay naging mas mabagal.
“The one you’ve been dancing around,” sabi nito.
“Yung hangganang pilit mong iniiwasan… pero lihim mong hinahanap.”
Unti-unting hinawakan nito ang kamay ni Lila.
Mahigpit ngunit marahan.
“And now,” bulong niya, “it’s time to surrender.”
Sa loob ng dibdib ni Lila ay parang may dalawang boses na naglalaban.
Ang isa ay nagsasabing tumigil.
Lumayo.
Ngunit ang isa
Mas malakas.
Mas mapanganib.
At mas totoo.
Unti-unti siyang lumapit kay Adrian nang hindi namamalayan.
Mabilis ang t***k ng puso niya.
Napansin iyon ng lalaki.
“You’re trembling,” bulong nito.
Mas hinigpitan nito ang hawak sa kanyang kamay.
“I can feel it.”
“I… I can’t…” mahinang sabi ni Lila.
Ngunit hindi iyon tunog ng pagtanggi.
Mas parang pag-amin.
“Yes, you can,” bulong ni Adrian habang muling inilalapit ang mukha sa kanya.
Halos magdikit na ang kanilang mga labi.
“Because you want it.”
Napapikit si Lila.
“Admit it.”
Huminga siya nang malalim.
At sa wakas
“I… I do.”
Mahina ngunit malinaw.
Sa sandaling iyon ay ngumiti si Adrian.
Isang ngiting parang nagtagumpay.
Inilapit nito ang noo sa noo ni Lila.
“Good,” bulong niya.
“Now feel it.”
Ang bawat pintig ng puso niya.
Ang bawat panginginig ng kanyang katawan.
Ang bawat sandali ng matinding paghihintay.
“Let yourself be consumed.”
Napapikit si Lila habang mabilis ang kanyang paghinga.
Ang tensyon.
Ang pananabik.
Ang kakaibang init na dumadaloy sa kanyang katawan.
Lahat iyon ay parang bagyo.
At sa unang pagkakataon
Hindi na niya gustong labanan ito.
Hindi na niya gustong lumayo.
Gusto niyang magpadala.
Sa bagyong iyon na si Adrian.
At sa gabing iyon
Alam niyang wala nang babalikan.
Dahil ang bagyo ay dumating na.
At ngayong gabi…
Tuluyan na siyang tatangayin nito.
- Writer
