หน้า เห่อตงเข้าใจดีเรื่องที่คุณหนูซ่งถูกพิษไม่อาจแพร่งพรายผู้อื่นรู้แม้แต่สาวใช้ข้างกาย
“เจ้านายของเจ้าบอกข้าแล้ว”
“คุณหนูรู้อยู่แล้ว”
ซ่งซือหลานส่ายหน้า “ข้าไม่รู้อะไรเลย”
“เรื่องนี้ผู้น้อยตัดสินใจแทนนายท่านไม่ได้ คุณหนูเจรจากับนายท่านไปแล้วไม่ใช่หรือ”
คราวนี้ซ่งซือหลานเป็นฝ่ายเงียบไป นางเจรจาอะไรกัน พูดไม่กี่คำเขาก็ขโมยจูบผู้อื่น จูบจนพอใจก็ปัดก้นหนีไป
“ข้าอยากรู้ ขันทีอย่างพวกเจ้าปกติแล้วมีคู่ครองหรือไม่”
“มีแน่นอน พวกเรามีคู่ร่วมกิน จะเลี้ยงดูอย่างดีให้นางมีกินมีใช้สวมเสื้อผ้างดงาม ภรรยาเอกสมควรมีอย่างไรพวกนางมีได้เท่านั้น”
ซ่งซือหลานพยักหน้า “ฟังดูไม่แย่เท่าไหร่”
“คุณหนูคิดอะไรอยู่กันแน่”
“ช่างเถอะเจ้าอย่ารู้เลย จริงสิเล่าเรื่องวังหลวงให้ข้าฟังบ้างดีหรือไม่”
“คุณหนูอยากรู้เรื่องในวังไปทำไม”
“ข้าอยากฟังเจ้าก็เล่ามาเถอะ หรือเปลี่ยนใจอยากให้ให้ข้าฝึกวิชาเข็มแหลมกับเจ้าแทน”
