Kumru sabah erkenden uyandı.
O gün farklı bir gündü. İçinde uzun zamandır bastırdığı bir ağırlık vardı.
Yıllar sonra ilk kez Yılmaz’ı abisini görmeye gidecekti.
Selmangazi Soylu hiç izin vermedi.
Bu bir senede de abisi başka bir şehirdeydi .
Ama simdi Urfa cezaevindeydi gidip görebilirdi .
Evin içinde sessizlik vardı. Hasan bile daha uyanmamıştı, köy henüz güne yeni başlıyordu. Kumru saçlarını ördü, en sade ama temiz elbisesini giydi. Aynaya baktı.
Gözlerinde artık o eski kırılgan kız yoktu. Yerine güçlü ama yaralı bir kadın vardı.
Otobüse bindi. Yol boyunca tarlalara, dağlara baktı.
Her virajda çocukluğu, annesinin kahkahası, babasının sert ama güven veren sesi gözünün önüne geldi.
Ve o gün…
Ahır yangını…
Annesinin çığlığı…
Babasının bağırışları ...
Sonra sessizlik.
Gözl
