Urfa gecesi ağırdı. Telefon Bozkurt’un elinde titriyordu.
Ekrandaki isim: Devran Demirhanlı’nın adamı.
Ama mesaj başkaydı.
Bir video.
Bozkurt videoyu açtı.
Karanlık bir mahzen.
Taş duvarlar.
Bağlı eller.
Siyah kısa gecelik içinde dizlerinin üstünde çökmüş bir kız.
Kumru.
Gözleri dolu dolu, korkudan titriyordu.
Video Azer’in sesiyle bitiyordu:
“Sevgilin bende Bozkurt Soylu. Gel al, yoksa mezara yollarım.”
Bozkurt’un telefonu elinden düştü.
Nefesi kesildi.
Damarları şişti.
“Hayır…” diye fısıldadı.
“Onu karıştırmayacaktı…” Kaldığı eve babası gelmişti....
Kapıyı tekmeyle açtı, salona indi.
Selmangazi Soylu adamlarıyla oturuyordu.
“Baba!” diye kükredi.
“Demirhanlı piçi Kumru’yu kaçırmış!”
Selmangazi’nin yüzü karardı ama şaşırmadı.
Bu işin geleceğini biliyordu.
“Otur yeri
