Oturma odasında herkes toplanmıştı.
İmam duaları okuyor, yaşlılar başlarını sallıyordu.
Ceylin başı örtülü, sakin ve gururlu duruyordu.
Bozkurt ise yanında ama başka bir dünyadaydı.
İmam Bozkurt’a döndü.
“Bozkurt Soylu, Ceylin’i eş olarak kabul ediyor musun?”
O an Bozkurt’un zihni boşaldı.
Bir anda avluya geri döndü.
Kumru’nun çıplak ayakla taşlara basışı…
Saçlarını omzunun arkasına atışı…
“Ben sizi seviyorum,” deyişi…
İmam tekrar sordu:
“Bozkurt Soylu, Ceylin’i eş olarak kabul ediyor musun?”
Bozkurt’un dudakları aralandı.
Ama çıkan isim Ceylin olmadı.
“Ku…”
Oda bir an sessizleşti.
Bozkurt’un boğazı düğümlendi.
Nefes alamadı.
“Kumru…” ismi zihninde çığlık gibi yankılandı.
Ceylin’in eli titredi.
Selmangazi’nin gözleri karardı.
Yaşlılar fısıldaşmaya başladı.
İmam kaşla
