Yasemin’den;
Mezarlığın başından Kutay sayesinde kalktım. Babam ile henüz yeni barışmıştık ve ardından hemen onu kaybetmiştim. Oysa daha çok güzel zamanlarımız olacaktı.
“Hadi kalk, üşüteceksin.” dedi Kutay. Hayli zamandır buradaydık biliyordum ama yine de gitmek içimden gelmiyordu. Sanki onu bırakmak babama ihanet etmek gibiydi, öldüğünü kabullenemiyordum.
Yanağımdan akan bir damla yaşı sildim. Başımı kaldırdım, “Onu bırakmak istemiyorum, gidersem yalnız kalır.”
Bakışları merhamet ile yumuşadı.
Kutay yavaşça eğildi, toprağın üstüne düşen yağmur damlalarını seyretti bir süre. Sonra sesi sakin ama kararlı çıktı:
“Yalnız değil… Sen varsın. Duaların var. Kalbinde yaşattığın anıları var. Sen her nefes aldığında o seninle olacak.”
Sözleri içime işledi ama kabullenmek kolay değildi
